Jeanette

En wat heeft dat nu gekost zo'n huis of 6 in Mexico?

Sat, 09 May 2026 09:47:51 -0700

De hamvraag die sommige lezers al een tijdje bezig houdt is de prijs van het huis. Ik schreef natuurlijk op mijn zakelijke website al over de kosten die erbij komen kijken, maar wat heeft het huis zelf nu gekost, samen met dat appartementenblok?

Ik kreeg al een paar keer de vraag in Whatsapp en via email. Hey, Jeanette, hoevel kost zoiets nu?Hoeveel geld heb je uitgegeven?

Nou ikzelf heb niet zoveel geld uitgegeven, ik deed 500.000 MXN in de pot. Dat was mijn bijdrage in het grote geheel zeg maar. Daarnaast trek ik een kleine 100.000 MXN uit voor de verbouwing en inrichting van mijn huis, en de tuinen. En met tuinen bedoel ik: de drie enorme plantenbakken die op het terrein gemetseld zijn, de plantenpotten die her en der verspreid staan en de 4 enorme plantenbakken die op mijn voorpatio gemetseld zijn. En dan ook daar alle potten enzo.

Ik hoop dat ik dat allemaal red met 100K peso. Eigenlijk hoop ik dat ik overhou zodat ik nog bij kan dragen in de 8 zonnepanelen die op het dak komen met de batterijen zodat we dag en nacht kunnen doen wat we willen zonder dat onze CFE rekening over de pis gaat en we in gevreesde Tarifa DAC terecht komen.

Wil je daar meer over weten, dat Tarifa DAC, dan moet je echt op mijn andere website zijn (klik)

Goed, dat dus, en hoeveel is dat nu in euro's?

500.000 MXN = omgerekend ongeveer 24.500 euro en 100.000 MXN is ongeveer 4800 Euro.

Jaja, leuk allemaal Jeanette maar dat willen we niet weten als lezers, we willen weten wat die hele bups van je zoon heeft gekost.

Dus wat is de prijs geweest van dit hele Mexicaanse project?

De vraagprijs voor het hele object was 4.500.000 MXN oftewel 220.000 euro. Maar dat hebben wij niet betaald.

Het oude huis stamt uit de jaren 60, en de appartementen zijn later toegevoegd, ik kan ze vers gebouwd zien op de streetview van 2009. Twee van de appartementen zijn nooit bewoond geweest. Ze zijn wel alle 4 gerenoveerd.

Maar voor dat bedrag, 4.500.000 MXN boden de kopers het volgende aan:

400 m2 grond
1 woonhuis met woon-eetkeuken, grote overdekte patio voor en achter, 2 slaapkamers met badkamers en-suite.
op het platte dak van dat huis een studio appartement met badkamer en keukenblok en overdekt dakterras (dat gaan we dus verbouwen tot een volwaardig appartement)
aan de achterzijde van het terrein een appartementenblok met 4 1-slaapkamer appartementen, open keuken en buitenruimte voor de was (Lavadero), 2 appartementen hebben ook een terras aan de voorzijde.
Extra aanwezig (wat niet altijd vanzelfsprekend is in Mexico)
- 4 air-con units,
- 4 elektrische boilers
- 6 1100 liter cisterne's voor kraanwater en 1 500 liter voor de tuin
- 1 nieuwe koelkast met vriesvak en waterdispenser
- 6 electra meters
- 5 inbouwkeukens
- 5 lavadero's de concreto
- 5 ventilatoren (2 met afstandssbediening)
- 7 complete badkamers
carport voor 2 auto's en een oprijlaan naar het plein achter op het terrein waaraan de appartementen liggen
- 7 grote gemetselde plantenbakken met bomen zoals een vuurboom, 2 citroenbomen en nog wat spul zoals een vijg en wat palmsoorten en kleine planten zoals de woestijnroos en vetplanten/cactussen
- ommuurde tuin voor het oude huis, het staat vrij van de overige appartementen
- Alles achter een beveiligd hek met openslaande poort voor de carport en 2 loopdeuren.

Dat alles kocht hij voor 4.300.000 MXN = (niet lachen) 210.000 Euro.

Ik denk dat er in totaal nog een miljoen peso (48.000 euro) bij moet voor de verbouwing en inrichting van zijn appartement en dan nog ongeveer 75.000 MXN voor de zonnepanelen. (3600 Euro) En dan mijn inrichting en renovatie ongeveer 75.000-100.000MXN.

In Mexico betaal je dit als buitenlander cash, want je komt zeker voor je eerste aankoop van een huis of een stuk grond niet in aanmerking voor een hypotheek. Daarvoor heb je een goede kredietscore nodig en die bouw je niet makkelijk op als buitenlander. Maar met een huis als onderpand zou je weer onroerend goed kunnen kopen wat je wellicht wel kunt financieren.

Maar wij wonen graag schuldenvrij. Dat deel van onze emigratie is gelukt. Geen leningen, geen schulden, wel spaargeld en beleggingen.

Betere balans!

Foto: Muurschildering van een vogeltje bij de elektra meter bij een huis in Centro La Paz, BCS, Mexico

Mexico laat kansen liggen tijdens het aankomend WK Voetbal

Wed, 06 May 2026 07:10:45 -0700

Ik heb me laten overhalen om weer eens bij McDonalds een hamburger te eten. Ik ben de laatste tijd niet meer zo van McDonalds, of van fast-food in het algemeen. Ik merk dat mijn lijf en met name mijn smaakpapillen er niet altijd even enthousiast op reageren. En beet ik een jaar geleden nog regelmatig in een vette hap, na mijn ziek zijn op de laatste motorreis valt die eenheidsworst erg slecht.

Voor die mensen die dat verhaal van ernstig ziek zijn hebben gemist: Ik liep op de laatste motorreis een parasitaire infectie op die mijn hele spijsverteringsstelsel gerenoveerd heeft, Bijna een jaar later worstel ik nog steeds met de nasleep er van. En mijn smaakpapillen en darmfunctie lijken voorgoed verandert.

Nu ja, McDonalds dus, wat kan het kwaad: een kleine cheeseburger en een zakje slappe friet. Al is het maar om me er aan te herinneren waarom ik het NIET meer wilde eten.

Als ik zit te wachten kijk in naar de WK voetbal gekte die ook hier heeft toegeslagen. Overal in Mexico wordt je overspoelt met breedbeeld TV's, bier en chips-aanbiedingen, op elke verpakking staat een voetbal of het FIFA Logo en er is geen ontkomen aan ook als je niet van voetbal houdt in dit land vol voetbalgekken: Er komt een WK aan, en dat moet je weten!

En McDonalds Mexico doet uiteraard ook mee. Hoewel het happy meal nog gewoon de laatste kinderfilm is zie ik, maar dat zal neit lang meer duren gok ik voordat dat ook in de Mexicaanse tri-color vol voetbal-achtige speelgoedjes zit.

De poster op het raam naast me laat een aantal gerechten zien die op de 1 of andere bizarre manier aan het WK gekoppeld zijn. Elige tu Campeona! is de aanbieding. "Kies je kampioen".

En daar laat Mexico een enorme steek vallen: kijk maar naar de foto boven dit blog.

Dit was toch een geweldige kans voor een McKroket in Mexico! Niet dan?

Hoewel ik dat ding in Nederland niet lekker vond, omdat je daar echte kroketten had, zou ik er nu best wel eentje willen en ik vraag me echt af waarom er geen MCKroket in het assortiment van kampioenen zit. Tenslotte stonden we in 1978 in Zuid Amerika in de finale, dus we doen er toe als voetballend kikkerlandje, ja toch? En de MCKroket is wel een beetje iconisch......typisch Nederlands, dus Johan Cruijf, Marco van Basten achtig.......ja toch?

Gemiste kans hoor Mexico!!

Foto: de McDonalds poster op het raam in La Paz, BCS.

Ik krijg steeds meer een fatalistische instelling

Sun, 03 May 2026 09:09:00 -0700

Fatalisme: Het fatalisme stelt dat elke daad in het leven, elke worp met de dobbelsteen, al op voorhand bepaald is. Het fatalisme is de leer die aanneemt dat de mens geen enkele invloed heeft op zijn lot.

Bron: Wikipedia

Vanmorgen toen ik de kranten doorspitte dacht ik: Ik krijg steeds meer een fatalistische instelling. Vooral toen ik daarna in mijn dagboek schreef: Beter nu leven, op dit moment alsof er geen morgen is want de hele wereld is zo fucked up!

Alles op het internet is vertekent, verwrongen, je kunt niets meer geloven door AI en click-bait en vals nieuws. iedereen wast zijn handen in onschuld maar ondertussen dendert iedereen het grote geld achterna en ik sta een beetje langs de zijlijn en kijk er na en denk een beetje paniekerig: er moeten toch meer mensen zijn zoals ik die dit verafschuwen?

Ik sta op het punt mijn zorgvuldig opgebouwde spaarrekening te plunderen en mijn ene hersenhelft is in paniek, want ervaringen uit het verleden enzo met geld, en de andere hersenhelft denkt: leef nu trut, morgen kan de wereld vergaan, dat heb je toch niet in de hand.

En die kant lijkt steeds meer de overhand te krijgen in mijn leven. Regeringsleider doen maar, maakt niet uit wat wij bevolking er van vinden, boeien dat de tomaten bijna 4 euro een kilo kosten, daar ligt Meneer Trump niet wakker van en Mevrouw de President hier doet net alsof ze betrokken is, en die gast in Nederland staat op elke foto nog steeds met verbazing naar de camera te staren met zo'n blik van ongeloof en "kijk mij nou staan.....naast......(vul een belangrijk persoon in) ........" En dan die foto van Von der Leyen en Zelenski samen lachend met de titel dat de 90 miljard lening erdoor is, sorry hoor, maar ik kan niet anders dan denken aan de voedselbanken, de netcongestie, de armere gezinnen die ik in van die ellendige series als steenrijk schatarm voorbij zie komen en dan denk ik: Waarom???? Waarom zorgen leiders niet beter voor hun burgers? Waarom zijn we allemaal geoormerkt om te werken tot we er dood bij neervallen en geld te schuiven in dat oneindige gat wat we niet eens zelf mogen graven? Is dat ons enige doel geworden op aarde?

Al die leiders zijn hetzelfde: met de linkerhand geven ze en graaien wat anders weg met hun rechterhand.

En al die oorlogen, al die digitalisering, al dat ongecontroleerde van onze "vooruitgang" die bijna onze ondergang lijkt te worden als het gaat om autonomie en soevereiniteit, Zelfs op microniveau. Waarom zou ik nog geloven dat ik invloed kan uitoefenen op mijn leven als mijn leven gestuurd wordt door algoritmes die bepalen wat ik zie, hoor, lees, en koop wellicht.

Het enige wat ik kan doen, de enigste keuze die ik nog heb is me terugtrekken en besluiten dat het me allemaal wel gebakken zit en dat ik in mijn bubbel kruip en de (digitale) wereld steeds meer buitensluit. En toch trekt die wereld me elke keer weer half uit die bubbel. Want we kunnen niet meer zonder die digitale wereld. Ik betaal mijn rekeningen digitaal ik heb een digitale bank zonder filialen, ik shop digitaal want: Niks in de winkels of te duur. Ik lees boeken digitaal.

En dan is het zo makkelijk om even te kijken hoe het in de rest van de wereld toegaat? En dan overvalt dat fatalistische gevoel me weer.

En zelfs het internet biedt geen soelaas als je googled over fatalisme, want de eerste tip om het om te buigen dat negatieve denken is: Hoewel je geen invloed hebt op alles........nou dat schiet op. Ik snap heus zelf wel dat ik zelf kan beslissen van vandaag een leuke dag te maken, vlinders te kijken en een ijsje te eten, maar de rest, de rest van wat er gebeurd in zo'n dag, op macro niveau, bepaald wel of die vlinder er nog is, dat ijsje betaalbaar is en überhaupt nog lijkt op het ijs wat je in je referentiekader hebt zitten en niet opeens een soya variant is met een totaal andere smaakervaring, dat, die rest, daar heb ik geen invloed op, geen keuze in, "men" besluit dat "de consument" iets wil en ik vraag me wel eens af of "de consument" dat echt wil, maar ondertussen geloven we wel allemaal met een beetje schuldgevoel dat we niet meer aansluiten bij main-stream en dat we dus dwars liggen in ons hoofd als we iets willen, dromen, denken of god verhoedde durven te doen!

Als ik een foto plaats van de motor en 9 van de 10 reacties gaan over mijn carbon footprint, wie wil er dan nog een foto plaatsen van iets waar hij/zij ooit plezier uithaalde? Waarom wil ik überhaupt een foto plaatsen op het internet? Ik stam nog uit de tijd dat ik vertrok naar Zuid Amerika voor 2 jaar en mijn ouders in 2 jaar tijd 1 keer gesproken heb, via een krakerige telefoonlijn in een kantoor waar ik uren op verbinding heb zitten wachten en de pakjes die mijn moeder opstuurde zwerven volgens mij nu nog steeds over de wereld.

Hoe was dat ook alweer? Hoe konden we ooit functioneren toen? Hoe kwam ik toen dan aan geld enzo?

Ik kan het me bijna niet meer herinneren hoe het was om wekelijks in de pen te klimmen en een brief te posten. Dat was volgens mij ook in de tijd dat je nog aan een postzegel moest likken. Ook zoiets.

Toen maakte ik me niet zo druk over of ik wel of geen grip op mijn levensloop had, ik had mijn hele leven nog voor me en de wereld was veel groter dan nu en een stuk minder benauwend. Nu, met alles aan de vingertoppen, zitten we vast in onze ontwikkelingen en begint het te voelen als een wurggreep.

Heb je dat gevoel ook? steek dan je hand op. of beter nog, steek hem uit naar iemand in je omgeving zodat we weten dat we nog gezien worden, gehoord worden, er toe doen, kunnen leven.........

Want die wereldleiders, die producenten, de hypermobiele rijken, de magnaten, de beursgangers.......die zien ons al lang niet meer, voor hen zijn we net als al die mieren op aarde die wij klootjesvolk op onze dagelijks loopjes doortrappen. Nijvere werkers die heen en weer rennen en soms een last tillen die te zwaar is voor onze 6 pootjes. God, had ik maar 6 pootjes, dan kon ik sneller wegrennen voor het onheil wat me inhaalt. Elke dag een beetje meer.

Foto: Mier, Puerto Galera, Mindoro Island, Philippines

Ik zoek mijn YouTube Identiteit

Thu, 30 Apr 2026 09:22:48 -0700

Ik kijk heel veel Youtube de laatste dagen en surf wat rond op Instagram en TV netwerken. Omdat ik wil begrijpen, leren, uitzoeken en bedenken of ik nog een keer een poging Youtuber worden wil doen. Mijn bestaande YouTube kanaal nieuw leven in wil blazen zeg maar. Het was namelijk nooit een kaskraker.

Ooit begon ik wild enthousiast met gepaste tegenzin aan Youtube, daar zou ik geld mee gaan verdienen bedacht ik. Zo van: als zij het kunnen, kan ik het ook. Maar ik kon het niet. Het werd nooit een succes. Ik heb een paar kaskrakers, echt wel, maar over het algemeen is het algoritme niet zo gunstig voor mij zeg maar. En ik denk dat ik wel weet waardoor dat komt maar dat vind ik wat lastig te verteren.

En als ik rondkijk ben ik niet heel hoopvol gestemd voor de toekomst. Hoewel ik net heb getypt dat mijn kanaal een make-over gaat krijgen de komende maanden, heb ik zo mijn bedenkingen. Want ik ga niets bijzonders doen.

Althans: niet in mijn opinie. Ik ga niet zoals anderen off-grid wonen, in the middle of nowhere, ik ga geen oud landhuis opknappen, of rondtoeren in een camper, of een zeecontainer verbouwen, ik ga geen ecologische groentetuin beginnen of klus video's delen die bomvol handige tips staan.

Ik ga heel gewoon en heel bewust in een huis in de stad wonen, aan de rand van het oude centrum. Ook dat nog. Geen spectaculaire uitzichten op moeder natuur. En ik ga daar gewoon huisvrouw zitten zijn, in mijn piereuppie, als alle renovaties af zijn. Op mijn patio, en misschien bak ik af en toe appeltaart en komt er eens een kolibrie voorbij vliegen, en knutsel ik wat leuks in elkaar wat ik dan ophang ergens op het stuk land wat mijn zoon gekocht heeft. Maar is dat wat mensen willen zien?

Is dat content genoeg voor een publiek? Ooit sjeesde ik door de woestijn, op de motor en liep ik door rivieren, zwom ik tussen glinsterende scholen vissen in azuurblauwe zeeën, woonde ik op een klif en keek ik naar een vulkaanuitbarsting in de Filipijnen, en liep ik door oude kerken en de straten van Venetië, en het boeide niemand geen ene flikker.

Waarom zouden mijn video's nieuwe stijl dan wel boeiend zijn? Ik vlieg geen drone, ik heb niet tientallen camera opstellingen, sterker nog, ik maak video's met mijn telefoon want ik verkocht mijn GoPro en de Sony is zo oud dat die niet meer zo lekker filmt na al dat geschud en getril op de motor. Iets met de stabilisator ofzo.

Ik kies voor een huis in de stad, vanwege mijn leeftijd, lekker alles binnen handbereik. Ik kies voor samenwonen op 1 stuk land met mijn zoon, wel zelfstandig en achter mijn eigen voordeur en zelfs mijn eigen muur. Maar hij is binnen handbereik. Ook dat is een bewuste keuze. Ik word er niet jonger op, en soms heb ik zijn hulp nodig. En ik kan op deze manier een handje meewerken in zijn bedrijf als dat nodig is. Hij kiest voor wonen in de stad omdat daar zijn toekomstige klanten zitten. Wij kiezen voor deze stad aan het einde van een schiereiland, ver weg van de bewoonde wereld, bijna aan de zuidrand van het noordelijk halfrond omdat wij het leven en het klimaat hier aangenaam vind. Maar de keuze werd van locatie is vooral omdat mijn zoon hier wil wonen en hier een toekomst voor zichzelf ziet en een bedrijf wil starten.

Ik kies heel bewust voor alleen leven, alleen zijn, voor meer buiten leven en minder binnen, voor minder online en meer offline. Maar of een ander dat nou echt boeiend gaat vinden?

Ik weet al dat ik helemaal niet hou van praten in de camera, dus ik zoek kanalen op waar ook niet gesproken wordt, en ik kijk, ik probeer het concept te bevatten en denk na of dat bij mij past. Ik kijk verbouwingsvideo's met een hoog bezoekersgehalte en denk: maar wat is er zo boeiend aan om een dikke 40 minuten te kijken naar mensen die een blokhut van rachels voorzien? En daar vervolgens isolatie tussenproppen? En toch kijken mensen, veertig minuten lang!! Maar mensen kijken.........

Er zit een man op het dak van zijn woonboot, doodse stilte, ik heb mijn geluid op max gezet om te kijken of er überhaupt geluid was. Bijna 35 minuten lang zat hij daar koffie te drinken in een klapstoeltje. En mensen vinden het geweldig.

En ik vraag me af waarom mensen mij dan niet geweldig vinden?

Kijk ik besef wel dat ik niet kan concurreren met zo'n jonge meid die een dansje doet met haar welgevormde lichaam, of zo'n mevrouw met van die prachtige onpraktische nagels en krullend glanzend lang haar, die een cake bakt volgens geheim recept wat ze vervolgens deelt met miljoenen kijkers. Dat snap ik wel. Maar kom op zeg: 40 minuten bouwvakkerswerkzaamheden zonder enige afwisseling anders dan camera hoeken, hoe saai is dat? Of ingespannen luisteren naar af en toe een tjilpende vogel terwijl iemand koffiedrinkt? En die allemaal ook niet voldoen aan dat cleché influencers type?

Als zij het kunnen kan ik het ook. Maar ja, dat dacht ik ruim 10 jaar geleden ook.

Ik overweeg helemaal een nieuw kanaal te beginnen, in de hoop de "Vloek van YouTube" af te schudden. Maar ik denk niet dat dat slim is, dit kanaal van nu met zijn lullige nog geen 5000 subscribers levert wel geld op. Geen kapitalen maar wel inkomsten. En tegenwoordig zijn de toelatingseisen tot een creator account veel hoger dan "vroeger". Dus ik ga niet overnieuw beginnen. Ik kijk tips of ik het zinkende schip nog kan redden. Misschien begin ik er nog een kanaal naast en post ik bijna identieke, maar net even andere content? Als dat dan aanslaat verschuif ik alles?

Dat laatste was een tip van iemand die mensen leert hoe je succesvol wordt op YouTube, zorg dat je meerdere kanalen hebt. Dat, en schreeuwerige afbeeldingen maken voor je video's, En daar ben ik dus helemaal niet goed in. Echt, ik hou niet van schreeuwerig. Want 9 van de 10 keer is het een wassen neus en puur kijkersbedrog, die headlines. En ik hou van echt, van puur, van eerlijk.

Dan kijk ik ook liever naar een koffiedrinkende man in de stille ochtend dan naar iemand met een hysterische kop als begin, die je vervolgens 40 minuten naar de zaagtafel laat kijken als hoogtepunt van het klus-avontuur.

Het moet wel "mij zijn" zeg maar. Hoewel dat in het verleden dus niet zo'n succes was.

Heb jij al op subscribe geklikt trouwens?

Binnenkort in een nieuw jasje!! Zorg dat je er bij bent.

Foto: Pompons, Oaxaca de Juarez, Oaxaca, Mexico

Iets met beperkingen, chaos en sleutels

Tue, 28 Apr 2026 09:56:19 -0700

Maandag begon in stilte, het verjaardagsfeest van de buurman was na 2 dagen eindelijk voorbij en de wijk was weer heerlijk stil. Ik kon weer vogels horen tjilpen en de koele ochtendlucht was een fijn gevoel op mijn huid in contrast met de warme mok koffie in mijn handen. So far so good!

Tot ik veel te vroeg voor zijn doen een berichtje ontving van mijn zoon vanuit zijn man-cave boven, via Telegram: we moeten naar de bank. Ow fuck......zijn geld was eindelijk uit de beleggingsrekening gestort op zijn betaalrekening maar het lukte hem niet het over te maken naar de escrow rekening, er zat een vreemde beperking op ook al had hij de limiet voor die overboeking op 10 miljoen gezet.

Het was 8 uur toen we het huis uitliepen richting de bus, de bank gaat om 9 uur open maar we wilden de rij voor zijn. We waren nummer 3.

Nee, dat kon niet, we kunnen maar 500.000 MXN overmaken tenzij het een rekening bij HSBC zelf is dan hebben we geen limiet. En ik zweer je, dat staat fucking nergens vermeld!! En dat is ook niet gezegd toen we eerder al vragen gingen stellen over het overmaken van dit soort enorme bedragen.

De medewerker begrijpt onze wanhoop maar kan niets doen, andere medewerker komt erbij, en samen beredeneren ze dat we of 9x een overboeking moeten doen of een zogenaamde cashier-cheque moeten meenemen. Maar die moet gefiatteerd worden en of dat lukt binnen de gestelde tijd.

Volgens de medewerker maken we de beste kans om 9x een overboeking te doen vanuit internetbankieren, maar hij wil dat we eerst controleren met de Escrow beheerder of ze dat accepteren.

We gaan ergens een hapje eten en appen met Jorge, onze wonderman van de strakke regie. Die is toch niet zo'n wonderman dat hij dit niet had voorzien. Want de wet met deze beperkingen is ingegaan op 1 januari 2026, zo ontdek ik na wat googlen, en geldt voor meerdere banken in Mexico (met een witwas schandaal verleden). Wij hebben al tig overboekingen vanaf deze bank gedaan en blijkbaar had hij een enorme blinde vlek, een kennis-hiaat zeg maar over dit onderwerp.

Iedereen klautert in de email en na een uurtje spannend wachten gaat de Escrow beheerder akkoord met 9 overboekingen. En vraagt om screenshots van de overboekingen. De bankmedewerker biedt zijn werkplek aan zodat we het allemaal kunnen regelen in de privacy van de bank en via de iPad van mijn zoon. Als het hoofdkantoor dan de rekening blokkeert kunnen we gelijk bellen met de fraude-helpdesk en het verhelpen zo legt hij uit.

Terwijl mijn zoon begint met overboeken vraagt hij naar het huis en praten we wat over de vreselijke dure slecht gebouwde nieuwbouw en dat we verstandig zijn geweest een huis te kopen wat nog een solide bouwstijl heeft. Mooie wijk ook vind hij. Hoewel hij blij is met zijn uitzicht vanuit zijn wijk zou onze wijk er 1 zijn waar hij ook wel zou willen wonen. Zeker in dat stukje vind hij, weinig buren en misschien wel lekker rustig. Mijn zoon telt af, 5 gedaan nog 4 te gaan. Sms'jes en emails rollen binnen met de bevestiging van de overboekingen.

Nog 3 te gaan, ik denk niet dat ze de rekening blokkeren zegt de medewerker, je doet het met de code van de app via internet bankieren, dat zal ze wel gerust stellen. Ik vraag me af wie hij gerust stelt, zichzelf of ons. Ik weet dat het voor drama is om met de fraude-helpdesk te moeten bellen, lange wachttijden aan de telefoon en lastige vragen.

Nog 1 meldt mijn zoon, en ik merk dat ik mijn adem inhoud. Ik ben zo nerveus biecht ik op aan de bankmedewerker. Emocionada, zegt hij, dat is ook een vorm van zenuwen maar dan over iets moois. Ik knik.

Done, zegt mijn zoon en telt alle sms'jes en emails, 9 stuks, allemaal exitoso! Voltooid. Goedgekeurd.

Hij stuurt alle screenshots naar Jorge die ze doorstuurt naar de notaris en de Escrow. We bedanken de bankmedewerker. Hun service was, ondanks de irritante beperking (die eigenlijk een beetje een straf is denk ik maar zo, voor hun schandalig verleden) hebben ze ons fijn geholpen en meebewogen binnen onze irritatie en ons onbegrip om alles goed te laten verlopen.

We drinken wat op de boulevard met uitzicht op zee, even een rustmoment in de chaos. En mijn zoon krijgt de bevestiging, drie uur bij de notaris.

Ik adem uit..........

Foto: Zonsondergang Lala O, Siquijor, Filipijnen.

Bekijk de video over het huis en de huizenjacht op YouTube >> https://youtu.be/GwSpF-m_tBA

Mexico, het leger en mijn jeugd

Mon, 27 Apr 2026 08:43:51 -0700

Als kind groeide ik op in Harderwijk, op de rand van de Veluwe. Wij hadden in de stad een aantal kazernes, achter het huis, eentje langs de grote weg, vlak voor de spoorwegovergang, en als je via de bossen en Leuvenum naar Ermelo reed kwam je er nog veel meer tegen.

Soms denderden er tanks over de grote weg, wij kinderen renden daar dan naar toe om te kijken, met ontzag voelden we de grond onder onze voeten trillen als de voertuigen langzaam richting de kazernes gingen. Altijd een wachthuisje met soldaten, en regelmatig zagen we ze oefenen op de heide waar dan rode vlaggetjes aangaven dat we er niet naar toe mochten. En de meest favoriete bezigheid van de tieners was wel: kogelhulzen zoeken. Ik keek ook wel eens, als we een dagje naar de heide gingen of naar het bos om te picknicken en te spelen, maar ik heb er nooit één gevonden. Mijn vader had samen met een zwager een schoonmaakbedrijf en maakte barakken schoon en kantoorgebouwen van defensie. En soms kwam hij thuis met van die spannende maaltijd pakketten, met een blik jam en gortdroge koeken er in.

Nu ja, ik groeide op met het leger in mijn achtertuin zeg maar. Het Nederlandse leger was toen heel zichtbaar onderdeel van de samenleving. Tot het langzaam verdween, en de kazernes opvangcentra werden voor asielzoekers.

In mijn nieuwe huis straks, woon ik 1 blok van een grote kazerne af. Mexicaanse kazernes zijn anders dan de Nederlandse, ze zijn meestal grootschaliger, de barakken zijn vaak huizen die gedeeld worden, kleine flatjes die in groepen op het terrein staan. Er zijn muren, prikkeldraad en de poort is zwaar bewaakt. Er is altijd een geldautomaat of zoals in dit geval zelfs een bankfiliaal van Banjercito. Defensie heeft in dit land een eigen bank, hun missie: Het leveren van bank- en kredietdiensten aan een strategische sector van de samenleving: leden van het Mexicaanse leger, de luchtmacht en de marine, De officiële naam: Banco Nacional del Ejército, Fuerza Aérea y Armada SNC.

Het leger maakt in Mexico onderdeel uit van de samenleving. Je ziet ze rondrijden, ze hebben overal een basis, en net als in Nederland zijn er verschillende takken en afdelingen. Er is zelfs een officiersopleiding. Maar ook een ingenieursbureau en er is een humanitaire afdeling die bijspringt als er een ramp is of dreigt. In vredestijd bouwen en herbouwen ze aan mega-constructies in opdracht van de overheid: Luchthavens, verbindingswegen, veiligheidscentra's, havens, spoorwegen, stuwmeren, En ze beschermen en bewaken deze, en in oorlogstijd verdedigen ze. En ze hebben hun eigen nationale dag: 19 februari: Dia del Ejercito Mexicano.

En op Onafhankelijkheidsdag zijn er overal in het land parades. De grootste is in Mexico Stad. Mensen staan uren langs de route te wachten, applaudisseren en juichen als ze langskomen. Ik heb hem ooit gezien en ik moet zeggen dat hij indrukwekkend is. Opgepoetst natuurlijk om indruk te maken, maar de kerntaken van het Mexicaanse leger inclusief de Guardia Nacional zijn duidelijk op je netvlies gegrift na het zien van zo'n parade. Er is zelfs een eigen mobiele tortilleria. Iets wat ik wel humoristisch vond, want waar zou Mexico zijn zonder tortilla's.

Maar even zonder gekheid: een leger waar het land trots op is, en een leger wat trots is op zijn land. Net als dat ze trots zijn op die vlag. Een Mexicaan kan spontaan in tranen uitbarsten bij het zien van de tri-color of het horen van het volkslied. Nationalisme is een ding in dit land. En hoewel het bij de jeugd wat lijkt te verwateren, groeien ze er wel mee op. Het is onderdeel van het lespakket en geïntegreerd in de samenleving. Dienstplicht is er ook, maar dat is meer en loterij, als je pech hebt moet je opdraven. De meeste mannen en vrouwen gaan vrijwillig in het leger omdat de overheid als werkgever goed voor je zorgt. Je hebt huisvesting, gezondheidszorg voor jou en je gezin, een goed pensioen, er zijn maatschappelijke voordelen zoals kortingspassen, je krijgt een goed salaris, en je mag vroeg met pensioen. Kortom: Ga je bij het leger dan zit je wel goed qua baan en oude dag. En je hebt het respect van de samenleving en autoriteit. En je bent zichtbaar aanwezig in de samenleving.

Zo anders dan in Nederland, waar het leger steeds onzichtbaarder werd over de jaren. Tot ongeveer nu, nu ze puur in paniek lijken als NATO-lid en met een bende achterhaalde feiten over landsbescherming. Defensie heeft, helaas op een negatieve manier, de volle aandacht van iedereen.

Momenteel Googled jong Nederland zich weer suf over dienstplicht en emigratie, want ze willen denk ik de dienstplicht ontlopen door in het buitenland te gaan wonen. Ik zie het in de statistieken van mijn andere (zakelijke) website. Het is een druk bezochte pagina. En het infoblad verkoopt bij vlagen als een tierelier. Hoewel de meesten door het antwoord wat ze daar vinden weer wegklikken. Die missen dan toch een stukje informatie denk ik dan, maar goed, Nederlanders laten zich graag in slaap sussen. Vandaar dat uitgeholde leger. Dat werd natuurlijk ook veroorzaakt door foute bezuinigingen en lekker in de veilige NATO hangmat hangen terwijl ze hun Oostblok-fobie even in de ijskast zetten naast het bier.

Foto: Banierdrager van het Colegio Militar, in de Parade van het Mexicaanse Leger tijdens Onafhankelijkheidsdag in CDMX

Ik leid een dubbel leven

Fri, 24 Apr 2026 08:11:08 -0700

Omdat app stores zo territoriaal zijn en ingeperkt worden door regelgeving uit diverse landen en werelddelen is het na je emigratie best lastig om apps te downloaden en andere zaken te doen die territoriaal gebonden zijn.

Zo kun je veel banken apps van buiten de EU niet vinden in de Europesche Appstore en zijn apps die wel beschikbaar zijn voor Google en dus Android gebruikers wel beschikbaar in de Appstore maar weer niet voor iPhone gebruikers. En Nederlandse apps zijn weer niet beschikbaar in het buitenland. Kortom, knettergek word je er soms van.

En zomaar je account overzetten naar een lokaal account is totaal onpraktisch want dan ben je al je aankopen kwijt en je werkroutines en je toegang tot Europa. Want ik heb dan geen toegang meer tot bepaalde apps die ik nodig heb om mijn Europese burgerschap in stand te houden.

Dus ik hannes met twee Google accounts op mijn Android telefoon. En omdat ik onlangs al mijn YouTube inkomsten en daarmee dus ook mijn kanalen heb omgezet naar een Mexicaans AdSense account, loopt nu alles door elkaar. Want hoewel ik met mijn Nederlands Account nog manager ben van alles op YouTube ben ik niet langer eigenaar en om sommige zaken te regelen voor zo'n kanaal moet je eigenaar zijn en dan moet ik weer overstappen naar mijn andere account.

Gebruikte ik voorheen alleen mijn Mexicaanse Google Account voor het downloaden van handigheidjes zoals de CFE app, de App LaPaz, en de bank-app, nu gebruik ik hem dus ook voor Adsense en daarmee ook voor inloggen her en der. En nu wordt het ingewikkeld en onoverzichtelijk.

Ik moet wennen aan het feit dat ik mijn Mexicaanse Google account maar als hoofdaccount moet gaan instellen want dit werkt niet. Ik begrijp meer en meer dat mensen met twee of zelfs drie telefoons lopen. Account1, account 2, en je werk telefoon bijvoorbeeld.

Mijn zoon heeft alles bij Apple en dus twee telefoons, hij heeft voor alles wat met de verhuur van de appartementen te maken heeft een Android telefoon. Mijn oude GPS telefoon. Nu kan hij helemaal Mexicaans huizen verhuren en zaken regelen voor die verhuur. Alle correspondentie met aannemers, leveranciers, de Belastingdienst en nog zo wat zaken lopen via die telefoon, hij heeft alle Mexicaanse Apps die hij nodig heeft en houdt zijn eigen privé iPhone met zijn Europese account lekker overzichtelijk voor privé gebruik. Ik benijd hem een beetje, ik had die Android telefoon voor mijzelf moeten houden. Dan had ik mijn leven ook kunnen opsplitsen tussen een Nederlands en Mexicaans leven.

Wel apart eigenlijk, dat in een wereld waar het internet ons leven makkelijker zou maken we ingewikkelder leven dan ooit zeker als je emigreert.

Zo zie je maar, netjes tussen de lijntjes blijven kleuren mensen, en lekker thuisblijven in Europa. Anders kun je nooit 100% lokaal gaan, tenzij je twee telefoons meesjouwt of zoals ik een dubbel leven op 1 telefoon jongleert.