Jeanette

Wat is werk eigenlijk?

Sat, 07 Mar 2026 07:28:25 -0700

Ik kreeg een vraag op Quora, ik beantwoord daar geen vragen meer en geef dat ook duidelijk aan maar mensen (of bots who knows?) blijven vragen stellen, soms best wel boeiende die mijn aandacht vangen. Eén van de redenen waarom ik geen vragen meer beantwoord daar, omdat er heel veel tijd in gaat zitten omdat vragen zo boeiend kunnen zijn dat ze een avondje filosoferen zouden verdienen.

Dit was zo'n vraag: Wat is werk eigenlijk? Is werk inkomen? Identiteit? Bijdrage? Overleving? Als werk niet je identiteit was, wat zou er dan veranderen?

Eigenlijk is het een vraag en een stelling. Maar de kern vraag, is "Wat is werk eigenlijk? Is het inkomen, identiteit, bijdrage, overleven?

Vanuit Nederlands perspectief is werk voor veel mensen ook prestige, en daarmee misschien wel identiteit, ik ben advocaat, zegt de 1 en dan denkt de rest poeh poeh, doe maar, jij hebt lang op school gezeten, of een dure opleiding gevolgd, of een goed inkomen! Daar hangt aan waardelabel aan. Dat is prestige en identiteit wellicht ook wel, je kunt belangrijk over straat lopen met een stapel papieren in je zwarte toga. Zoiets? Het label: "Advocaat" hangt aan al je profielen en je hebt een visitekaartje waarmee je je kunt voorstellen. Zodat je langer blijft hangen bij potentiele klanten of een collega die ook onder de indruk moet raken van jouw "titel".

Zeg je daarentegen: ik ben vuilnisman, dan is er toch een heel andere beeldvorming bij veel mensen. Niet bij mij overigens, ik vind vuilnismannen wellicht belangrijker dan advocaten. Want zonder vuilnismannen zouden we stinkend wegzakken in de rotzooi, en het zijn juist advocaten die de meeste stinkende rotzooi in onze maatschappij oppoetsen tot iets wat "best wel moet kunnen" en zich suf zoeken naar "verzachtende omstandigheden" zodat hun klant vrijuit gaat. Mijn vuilnisman doet fluitend en schreeuwend zijn werk, twee keer per week komt hij langs, weer of geen weer, rotzooit met zijn bloten handen door het vuil op zoek naar kostbaarheden die een leuke aanvulling kunnen zijn op zijn leven of inkomen.

Voor ide man is werk ook iets heel anders, voor die man is werk overleven, zeker in dit land, in Nederland zijn vuilnismannen ingepakt in arbo wetgeving en vakbondsgedoe, hier rennen ze op ouwe schoenen zonder beschermende kleding achter de vuilniswachten aan, tillen zich een breuk en werken lange dagen. Want mijn vuilnisman komt soms voor of na zonsondergang.

Twee beroepen, twee verschillende betekenissen in eigenlijk 3 want een vuilnisman in een ontwikkelingsland heeft wezenlijk een andere invulling dan een vuilnisman in Nederland. De advocaten zijn in beide landen grofweg hetzelfde.

En dan heb ik nog niet eens aan de personen zelf gevraagd wat ze vinden van hun beroep, wat het voor hun is, of ze hun identiteit eruit halen bijvoorbeeld. Ik gok zomaar dat een advocaat in dit land ook zijn identiteit wel uit zijn beroep haalt, net als in Nederland. En dat in beide landen die vuilnismannen overleven, geld verdienen om rekeningen te betalen en hopen dat ze iets overhouden voor een relax momentje, een peuk en een biertje wellicht, of een avondje met de vrouw op de rand van de boulevard met een zak chips en een 6-pack. Even weg van alles. Maar, dat is allemaal invulling van mijn kant.

Iedereen die werkt levert een bijdrage, soms op contract dus vanuit een aangegane verplichting, soms op vrijwillige basis, en soms op basis van zelfstandig ondernemerschap. Maar iedereen levert een bijdrage. Maar de 1 doet die bijdrage uit liefde, de ander om te overleven, omdat die anders verzuipt in zijn financiële verplichtingen en weer een ander doet het omdat werk nu eenmaal bij het leven hoort, een soort gewoonte, zonder werk geen inkomen en zonder inkomen geen bestaansrecht. Zelfs mensen die niet werken hebben een inkomen in Nederland, maar niet in mijn woonland. Hier is werken dus veel meer een noodzaak dan in Nederland.

De tweede vraag van de vraagsteller is eigenlijke en conclusie en een vraag, of een stelling en een vraag, want de vraagsteller concludeert zelf al dat voor hem of haar werk identiteit is, zonder onderbouwing overigens, dus wat er zou veranderen als werk geen identiteit is moeten we maar raden in het geval van de vraagsteller.

Als werk je identiteit is, en dan opeens niet meer, wat zou er dan veranderen. Dan ben je, als je je werk kwijtraakt bijvoorbeeld, ook je identiteit kwijt, maar soms ook niet omdat je identiteit ingebakken zit in je opleiding. Zoals bij die advocaat, die blijft altijd afgestudeerd in rechten. Anders dan die vuilnisman die wellicht veel beter inzetbaar is in andere laag opgeleide beroepen, zoals schoffelaar, of schoonmaker, of vakkenvuller, magazijnmedewerker of inpakker. Dat zie je een advocaat niet persé overkomen. Die koos een richting en die richting volgt hij zijn hele verdere leven wellicht. Want in Nederland bijvoorbeeld ben je al snel over-gekwalificeerd. Weten we allemaal dat die vuilnisman niet zomaar een toga aan kan trekken, we weten ook dat de man of vrouw die die toga uittrok om welke reden dan ook, niet zomaar zou aangenomen worden als vuilnisman ook al zou hij of zij dat heel graag willen. De werkgever voorziet 101 problemen met zo'n ex-advocaat achter de auto.

De vraagsteller stelt dus een heel complexe vraag. Het kan ook anders, want stel de maatschappij haalt identiteit uit werk. Allemaal een grijs jasje aan, allemaal naar hetzelfde gebouw, allemaal achter eenzelfde tafel met een terminal erop en allemaal hetzelfde vage werk doen. Een dystopische gedachte die met de aanstormende AI ontwikkelingen helemaal niet meer zo'n ver van je bed show begint te worden. Stel dat dat gebeurd, dat je niet meer op de verjaardag van Tante Truus tegen een kamer vol ontzag kunt zeggen: ik ben directeur van mijn eigen bedrijf of ik werk voor Deloitte Touche Tohmatsu? Stel jij doet hetzelfde saaie werk als iedereen in hetzelfde kleurloze uniform als iedereen en je krijgt evenveel betaald als iedereen voor werk waarover eigenlijk niemand echt kan praten omdat niemand precies weet wat het inhoudt?

Wie ben je dan? Ben je daarnaast nog postzegelverzamelaar (een uitstervende hobby!), kun je goed sokken breien of kantklossen, verbeter je elke avond je high score op de X-box? Ben je gewoon een goede huisvader of huismoeder die geniet van een avondje op de bank voor de TV met een schaaltje chips en een glaasje prik (nu met suikertax?)

Dat klinkt best wel saai, niet dan?

Ik denk dat we in deze maatschappij onze identiteit vooral halen uit prestaties. En soms zijn die prestaties gekoppeld aan werk. Maar niet altijd, want een advocaat die vrijspraak voor een client bewerkstelligde heeft iets om over op te scheppen, een vuilnisman die die dag 50x een grijze of groene bank aan de wagen heeft gehangen, of zoals in dit land een keur aan afvalbakken heeft omgekieperd, die heeft weinig om over op te scheppen, die is blij dat hij thuis is en een warme hap kan betalen. Die vuilnisman haalt zijn identiteit wellicht uit iets anders uit wie hij is als mens, naast dat beroep. Of uit zijn hobby, of zijn gezinsleven. En die advocaat die heeft een keuze waar hij of zij zijn identiteit uithaalt, uit werk of uit andere dingen.

Maar ik kan het mis hebben want terwijl ik dit schrijf ga ik ook uit van vooroordelen, dat vuilnismannen over het algemeen minder goed geaccepteerd zijn in de maatschappij (niet bij mij overigens zoals ik schreef). Ik heb 1 vuilnisman in de ploeg, hij kwam de kerstbonus ophalen in december, dat is hier gebruikelijk. Overal bellen ze aan en vragen ze om een kerstbonus. Afvalstoffenheffing is in dit land heel goedkoop en je kunt dus makkelijk wat geld schuiven voor de kerstdagen. Dat deed ik ook, alhoewel veel Mexicanen zich verstoppen achter de bank en wachten tot de mannen doorlopen. Pinche flojos, zei mijn buurman toen hij de groep nakeek. En ik dacht: flojos? Flojos is toch een luiwammes, een nietsnut? De vooroordelen waar ik vanuit ga in dit deel van het veel te lange artikel, zijn blijkbaar wel gegrond.

Maar dat terzijde, die ene die bij mij aanbelde en die me een prettige kerstdagen wenste, zei dat hij trots was op zijn werk, en het heerlijk vond om achter de wagen te lopen, toen ik vroeg hoe zijn dag was. Ik keek hem verbijsterd aan, hoe kun je het nu heerlijk vinden om in de stank van verrotting te lopen? Hij raadde mijn gedachtes: Je ruikt het na een tijdje niet meer hoor, zei hij lachend, Ik bedankte hem voor zijn diensten de afgelopen maanden en gaf gul. Trots stak hij het briefje omhoog en riep iets over zijn schouders, alle 4 riepen ze "Feliz Navidad, prospero año! Het was maar 500 peso, 100 peso per persoon, nog geen 5 euro geloof ik.

Moet je als fooi aan een advocaat geven, die kijkt je met de nek niet meer aan na die belediging.

Ik ga afsluiten, want als verhalenverteller met een filosofische inslag verlies ik me soms in de woordenbrij die opborrelt als ik een onderwerp boeiend vind. Ik was emigratie coach, ik ben dat nog steeds maar niet meer actief als in: gesprekken voeren met mensen. Ik haalde op sociale media lange tijd mijn identiteit uit mijn beroep. Dat was een must, want ik moet mijn klanten bereiken die aan de andere kant van de wereld zitten, ik moet virtueel een winkeltje hebben met een goed leesbaar uithangbord.

Maar was ik buiten die digitale wereld om ook Emigratie Coach? Nee, op menig visumformulier staat: schrijver, of "blogger".

En in mijn hart? in mijn hart was ik altijd reiziger, nomade, en vooral vrij..........

Foto: mijn motor in Mexico (BMW G310GS) met volle bepakking, ergens in Mexico

Als makelaars hun werk goed doen!

Fri, 06 Mar 2026 09:51:35 -0700

Als makelaars hun werk goed en eerlijk zijn en benaderbaar is huizen kijken in Mexico echt wel leuk om te doen. Zeker als je makelaar een geanimeerde verteller is en veel over het huis en de vorige eigenaren weet. Als ik me herinner hoe de allereerste bezichtiging ging, met die makelaar die haar eigen pand verkocht, heb ik de afgelopen dagen een wereld van verschil gehad in klantvriendelijkheid, benaderbaarheid, verkoopbereidheid en in transparantie.

Onze makelaar zei vandaag: ik ga mijn klanten waarschuwen als ze dat grote appartementengebouw willen bekijken, want er is echt iets wat niet klopt met die makelaar en dat kantoor. Dat is wel bijzonder natuurlijk. Meestal maakt "jouw" makelaar de afspraak en daarna vlieg je solo. Tenzij je een advocaat of gestor meeneemt. Dus ook voor onze makelaar is het uitzonderlijk dat hij meegaat met bezichtigingen. En hij geniet er duidelijk van. Rondje netwerken, beetje informatie lospeuteren, collega's onder elkaar, ouwe jongens-krentenbrood enzo, maar altijd met ons belang voor op. Hij stelt zich ook steevast voor als onze adviseur, om zijn aanwezigheid te verklaren. Maar hij zei gisteren al bij het rode huis: wat een verschil hé, deze bezichtiging, dit is gewoon leuk! En ook vandaag was het een superleuke bezichtiging. Zo één waar je, ondanks dat zo'n huis dan best wel door de mand valt, energie van krijgt.

Onze makelaar gaat vandaag op vakantie. Maar we mogen hem gewoon appen, workalolic als hij is beloofd hij zich weer 100% in te zetten voor ons als we het rekenwerk en denkwerk afgerond hebben en een bod willen doen. Want dat willen we wel, denken we. Het is een leuk object waar aan alle kanten winst te behalen valt. Er zijn 4 leuke appartementen die zo goed als instap-klaar zijn om te verhuren en het oude huis met het gebouw op het dak zal na renovatie alleen maar in waarde stijgen. En flink stijgen. Zo uit de losse pols wel een miljoen peso, maar wellicht meer, afhankelijk van de markt natuurlijk maar met alle prognoses in het achterhoofd kan het zomaar anderhalf tot 2 miljoen peso meer waard worden, maar dan moeten we wel eerst ongeveer 500.000 peso investeren schat de architect.

Het gebouw boven op het oude huis stelt namelijk niks voor. Alle ramen zijn stuk, het is te laag om rechtop in te staan en het is veel te klein. Dus dat moet verandert worden. Maar het oude huis is groot, en niet zo slecht als we dachten. Ooit werd het versterkt met een stalen balk om de draagkracht voor het huis op het dak te vergroten en dat ziet er allemaal solide uit. Geen gekke scheuren in de muren en alles is nog recht enzo. Maar op het dak moet echt wel wat veranderen. De renovatiekosten of eigenlijk verbouwing van zo'n eerste verdieping liggen tussen de 5000 en 10.000 peso per vierkante meter, inclusief alles. Ook arbeidsloon, vergunningenaanvraag an afvoeren van puin.

En we kunnen een boel zelf. Dus, ga uit van het hoogste bedrag, duw dat nog eens wat omhoog just in case, dat is het bedrag wat we in de spreadsheet neerzetten samen met de rest aan bijkomende kosten: de totale aankoopkosten (7% van de aankoopsom ongeveer) maar ook hier gaan we ruim zitten, wij nemen de bedragen van het vorige bod wat we uitbrachten en alle offertes die toen op tafel kwamen, dat was een hogere aankoopsom en dus zitten ook in die bedragen heel veel marges. Dan de inrichting van de appartementen, het verven van de hele bups, en dan alles bij elkaar optellen en dan nog zitten we ruim onder het bedrag wat we in eerste instantie aan dat oranje object wilden uitgeven en wat een beetje het maximale verstandige budget is. Er is meer geld, maar dat zou onverstandig zijn. (*Ziet nu een reeks aflevering in de combinatie van Restoration Man, Ik Vertrek en Help mijn man is klusser voor zich*, zo eng dit losse pols gedoe!)

(Lees ook: Het huizenproject, bieden op een huis in Mexico)

Het oude huis is zoals gezegd oud, erg oud, het is gebouwd in 1 van de eerste wijken in de stad en de vorige eigenaar heeft er 70 jaar gewoond voordat hij overleed. Zijn twee kinderen verkopen dit huis, 1 is gevolmachtigd om alles te regelen en de ander vind het wel best. Het is niet karakteristiek oud, met leuke dingen enzo. Helaas, we vermoeden dat het oorspronkelijk een huis uit de sociale woningbouw van Mexico is, uit de tijd dat ze nog solide gebouwen bouwden. En het is later aangepast en nog eens aangepast enzovoorts. Maar wel op een mooie manier. Het is geen "raar" huis, zoals het huis wat we nu huren.

Het geheel staat op 2 stukken grond die samengevoegd zijn, de lange brede oprijlaan loopt langs het oude huis naar het appartementenblok op het land erachter. Daar is een grote open ruimte met betonnen vloer en afvoeren voor regenwater. En dan de appartementen. De twee beneden hebben elk een eigen kleine buitenruimte aan de voorzijde. en allemaal hebben ze ook een mini buitenruimte aan de achterzijde waar de boiler hangt en de aircon unit zit en waar je de was doet enzo. Elk appartement heeft zijn eigen 1100 liter watertank, en een slaapkamer, woonkamer/eetkamer, badkamer en keuken.

Ze kijken aan de voorkant uit op de muur van de overdekte patio aan de achterkant van het oude huis. Het oude huis staat helemaal afgezonderd van het geheel in een soort eigen ommuurde bubbel. Met op het dak dat waardeloze gebouw wat helemaal verbouwd moet worden.

Je kunt bij het oude huis komen door de ingang vanaf de straat, naast de grote boom, die voor heerlijke schaduw zorgt, je stapt dan zo de overdekte voorpatio op. Of via de grote poort, de carport in en de oprijlaan op en dan een poort naar diezelfde patio of doorlopen naar achter, langs de trap naar het gebouw bovenop en daar via de deur naar de achterpatio binnenkomen, bij de keuken zeg maar. De hele linkerkant van het oude huis is wonen en aan het einde de open keuken, en de rechterkant heeft 2 slaapkamer met elk een eigen badkamer die later zijn aangebouwd en dus een beetje raar uit het huis steken. Elke badkamer heeft een eigen boiler en een eigen watertank voor waterdruk. De slaapkamer die aan de woonkamer grenst heeft een aircon unit.

De ruime voortuin/patio heeft een bbq, is overdekt en overal staan grote betonnen plantenbakken vol planten, er zitten heel veel vogels. Ook op de oprijlaan ter hoogte van de achterpatio van het oude huis staan een paar grote plantenbakken met bomen en boomvormers en langs de achtermuur van de patio achter, tegenover de appartementen dus, is ook een lange plantenbak vol mini palmen en ander onbestendig groen en 1 dode boom.

Alles is verhard, ook de straat voor het huis. Dus lekker stofvrij, ik woon nu aan een zandweg en je wilt niet weten hoe stoffig dat is en hoe fijn woestijnzand is, het is net icing sugar, zo fijn, of bloem, als in hele wolken. En het zit overal in en tussen en op.

Mijn zoon stuurt net een berichtje dat hij onze makelaar heeft gevraagd een bod uit te brengen van 4.350.000 miljoen peso. Omgerekend is dat ongeveer 212.000 euro. Als we het contract krijgen en ondertekenen en terugsturen zal blijken of de koper net zo makkelijk en benaderbaar is als de makelaar die het in de verkoop heeft. Ik hoop van wel. Het huis hoewel heel oud, heeft een fijne sfeer, ik denk dat er best wel leuke mensen gewoond hebben, maar ja, ik denk wel vaker wat, ik heb een rijke fantasie.

Voor hetzelfde geld zijn het een zooitje sacherijnen. Hahaha.

Ik was blij met alle vogels in de bomen op het terrein, ik was blij dat de event-locatie gesloten is en waarschijnlijk ook niet meer opengaat gezien het verval. Ik was blij met het uitzicht op de zee in de verte als je de straat op stapt, of bovenin het gebouw bent. Ik was blij vandaag. Doodmoe, maar blij.

(lees ook: Het volgende huis en het volgende huis)

Als alles meezit woon ik straks in een heel oud huis, waar ik heel veel klusjes heb om het mooi te maken. Bewoonbaar is het wel, Ik woon dan midden in de stad, tussen het groen, en mijn zoon, de eigenaar van het pand trekt zo lang in 1 van de appartementen.

Moet jij ook doen hoor J. zei hij vanavond, want de herrie in je huis zal enorm zijn, als de verbouwing boven je hoofd start. Lekker in zo'n appartement gaan zitten tot de verbouwing klaar is. Enne, misschien ook ff je keuken laten renoveren, als we toch bezig zijn.......

Foto: het appartementenblok, La Paz, Baja California Sur, Mexico

Een nieuwe vorm van visumaanvragen

Thu, 05 Mar 2026 09:08:55 -0700

Hey Jeanette, die titel, dat hoort toch op je andere website? Ja, klopt, en misschien heb je wel gelijk. Ik zat me af te vragen of ik het hier zou typen op persoonlijke titel of in mijn dagboek daar zou zetten. Het is een borderline artikel wat op beide websites zou kunnen.

Omdat het onderwerp van dit blog op de andere website zoekt naar aandacht, dacht ik, gezien de vertaalopties die de AI momenteel biedt wereldwijd, dat ik het maar beter hier kon typen. We willen ook geen olie op het vuur gooien en mensen op ideeën brengen want het gooit mijn hele bedrijf overhoop en ik heb er administratief werk van. En daar heb ik geen zin in.

Ik ga het uitleggen:

Opeens heb ik een heleboel orders in mijn webshop. Allemaal orders die nergens op slaan, want mensen kopen niet 3x hetzelfde E-boek en mensen typen geen rare tekst in het opmerkingen veld als "lkwjehrbozhi[pihje". Dat doen bots. Maar bots kunnen geen actieve bestellingen plaatsen, althans: nog niet. En spammers nemen meestal de moeite niet, want het is teveel klik-werk. Er is af en toe een trol die dan een karretje vol gooit en verdwijnt of een klant die van gedachte is verandert. Dat wel, maar niet zoals dit, en de gekozen betaalmethodes zijn ook van het kaliber: ik denk niet dat die gaan afrekenen. Met excuses naar de mensen die deze betaalmethode ook kiezen en wel afrekenen, maar jullie zijn in de minderheid.

Nu ja, ik doe dit werk al heel lang en geloof me, je herkent afwijkingen in de patronen en dan weet je al: dit klopt niet. Het land van bestellen is Afghanistan, maar het IP adres is Duitsland, twijfelachtig, Ik delete de orders, maar het kwaad is al geschied. De persoon heeft via 1 betaalmethode mijn email adres. En de volgende email die ik ontvang vertelt de reden van deze rare bestellingen:

Ik vertrek vanuit Afghanistan, staat er in het gebrekkig Engels, stuur me een visum, nu.

Geen aanhef, geen afzender, geen onderwerp, zelfde email adres als in de order is ingevuld.

En ik denk dan, terwijl ik het verkoopgebied van de webshop verander van "wereldwijd" naar "wereldwijd minus Afghanistan" dat als je zo slim bent dat je uitvogelt dat je op deze manier met mij in contact kunt komen, je zelf ook wel kunt bedenken dat je bij de Immigratiedienst van de EU of Nederland moet zijn en niet bij mij. The joy's of AI en Google translate in de webbrowser. Mijn Nederlandstalige website is wereldwijd te lezen en mensen denken nu dat ik een ingang ben tot Europa? Zoiets?

Bijzonder wel, helaas voor de vindingrijkheid van deze persoon ga ik deze mail niet beantwoorden, noem me een arrogante egoistische kut, dat boeit me niet, maar ik heb teveel online ellende meegemaakt om op zoiets in te gaan. Vandaar ook dat alle reacties op mijn websites uitstaan. Wat je als website eigenaar soms over je uitgestort krijgt gaat werkelijk tegen alle fatsoensnormen in. Ook vanuit je eigen geboorteland, geloof me.

Ik kijk wel eens jaloers naar die websites en YouTube kanalen die alleen maar leuke reacties lijken te hebben. Ik trek standaard meer azijnpissers en klaplopers aan dan leuke mensen. Ook weer hier: met excuses naar de leuke mensen die me (soms al jaren) volgen. Jullie zijn balsem voor mijn ziel en een pleister op de chronische wond die de rest van de wereld aanbracht ooit.

Ik zit op het internet in een soort fort, met al mijn authenticiteit en kwetsbaarheid en met al mijn eerlijkheid en openheid, ik heb geleerd me te verschansen achter een muur. Ik heb de luxaflex van mijn leven waar jullie in mogen binnenkijken zo gezet dat je denkt dat je van alles ziet, maar je ziet de helft niet. Als je luxaflex hebt of ooit hebt gehad ken je dat standje wel. Lekker veilig. En dat leven bevalt me prima.

Ik vind het heerlijk om te bloggen, ik ben blij met mijn leven op het internet zoals het is. maar ik ben geen gratis visumdienst en ik ben ook geen persoon die het leuk vind om te werken en niet betaald te krijgen, dus alleen via de aangeboden (betaalde) opties wil ik je van dienst zijn. En dat geldt, hoe triest ook zeker voor dit soort mensen uit moeilijke landen. Je gaat niet iemand zijn webshop overhoop trekken om een email adres te bemachtigen en dan anoniem lopen schooien om een visum. Ik zie me dat al doen bij HEMA online ofzo? Dat is toch niet de manier?

Als je zo slim bent om dat allemaal zelf te bedenken, kun je ook zelf je visum wel regelen. Als het daar al om gaat, want het zal niet de eerste keer zijn dat ik uit de goedheid van mijn hart denk: Ach, ik stuur ze even door naar het juiste loket en een bende ellende op mijn hals haal.

Daar trap ik niet meer in. Sorry Afghaanse meneer of mevrouw, u moet bij 1 van de vele Immigratiediensten zijn die de EU biedt, of bij een ambassade van zo'n land in uw eigen land (of een nabijgelegen land) waar u een visum kunt aanvragen, en als zo'n Ambassade er niet is is dat al een duidelijk signaal: Ze zitten aan die kant van de wereld niet op u te wachten.

Excuses dat ik niet persoonlijk uw email beantwoord. En hou op met mijn webshop overhoop te trekken!!!

Foto: Olmoc hoofd, Tuxtla Gutiérrez, Chiapas, Mexico

Het volgende huis en het volgende huis

Wed, 04 Mar 2026 09:02:59 -0700

Gisteren keken we bij het huis op de foto. Op de presentatie zag het er uit als een groot huis, goed onderhouden. Helaas, schijn bedriegt.

Het stuk land waar het op staat, aan de rand van het Centrum van La Paz, is groot: 660 vierkante meter. Het huis is ook groot, maar niet zo groot als de foto's deden vermoeden. Het grote huis telde 4 slaapkamers en 2 badkamers. Waarvan 1 in slechte staat. En de vierde slaapkamer was alleen te bereiken via de derde slaapkamer die aan de keuken grensde. De woonkamer werd opgedeeld door een room divider die de ruimte klein en donker maakte, lage plafonds. de buitendeur in de eetkamer werd aan de buitenkant geblokkeerd door 2 enorme waterreservoirs en 2 gastanken. De keuken was wel leuk, maar oud, net als alle kasten die overal zaten. Aan kasten geen gebrek. Maar de muren bladderden, de plafonds idem. kapotte aircon units, En de enorme (zand)tuin waarin de tweede studio stond lag vol hondenpoep van de 4 honden van de huurder en overal waren van die typische hondenpisplekken. De studio was meer een veredelde schuur en de echte schuur had geen dak. De buitenkeuken verdiende het woord keuken niet en was stuk en ongebruikt. Het dak van de studio en het grote huis vertoonde betonrot. De boom midden in de tuin was prachtig, het terras was een vreemde verzameling van rare bouwwerkjes, en ventilatoren en tevens de woning van een hele bende duiven die het vrolijk decoreerden, de muren zagen er niet uit. Op het dak van het grote huis stond nog een studio, met eigen trap, het dak wat redelijk schuin was diende als plek voor nog meer watertonnen, een koelkast en een waslijn de gasflessen en de geiser. Deze studio konden we niet in, hij was bewoond en de huurder gaf geen toestemming.

Het geheel werd gehuurd door een Amerikaanse die 25.000 peso exclusief betaalde voor dit alles. De studio op het dak 14.000 peso (respectievelijk 1216 en 681 euro). Volgens de verkopende makelaar kon het huisje in de tuin na renovatie makkelijk ook voor 14.000 verhuurd worden. Maar daar moest eerst wel een paar ton aan verbouwd worden want dat was echt niks, zelfs het water deed het daar niet. En als je dat verhuurd heb je de hele dag huurders in je privé leven. Onze makelaar wees ons op alle leidingwerk wat niet meer aangesloten was, op alle waterleidingen die buitenom liepen, een chaotische wirwar van PV buizen die op de gekste plekken in de muur verdwenen. Op de kleine mini boiler van amper 50 liter voor allebei de badkamers en de keuken en nog wat ongemakkelijkheden die de teller van verbouwing aardig deden oplopen. De vraagprijs voor dit juweel is net onder de 5 miljoen peso. (ong, 243.000 euro)

Underwhelming, dat was het, vooral de bladderende muren, de slechte keuken, de her en der verspreide verzameling van oude soms niet meer in gebruik zijnde watertanks, en andere rariteiten deden ons enthousiasme behoorlijk bekoelen. Maar het had potentie, al was het maar vanwege de vierkante meters grond. En waarheid als een koe: je kunt met wat kosmetisch werk de prijs flink opkrikken, maar een forse waardevermeerdering voor het geheel zit er niet in gezien de vraagprijs en de staat van het dak.

Vandaag, als jullie dit lezen zwerf ik door een oud huis met heel veel keukenkastjes in de keuken. Op het dak is een appartement gebouwd met 1 slaapkamer (denken we, de omschrijving is wat vaag) achter het huis op het stuk grond wat 351 vierkante meter telt staat een appartementenblok van 4 (volgens de tekst) instapklare 1 slaapkamer appartementen met warm water en aircon. Het oude huis is ommuurd binnen dat grondstuk en dus helemaal afgeschermd van de huurders. Het heeft een patio aan de voorkant en een patio aan de achterkant (de wasplek, zoals ze dat hier noemen) waar je een feestje kan geen zo groot. Allemaal overdekt, en overal staan grote plantenbakken vol groen en boomvormers, die voor heel veel schaduw zorgen en het een fijne sfeer geven. En voor de deur staat een grote boom. Het oude huis heeft twee slaapkamers beiden me ten-suite badkamer. Het appartement op het dak is bereikbaar via een trap langs de zijkant van het oude huis. Er is een grote overkapte oprit met ruimte voor zeker 3 grote auto's, en een buitenruimte voor het appartementengebouw voor de huurders wat eenr uim gevoel geeft. Althans, dat zagen we allemaal toen we naar binnen gluurde, via Google Streetview en Google Earth. Maar het spreekt ons meer aan dan wat we gisteren zagen.

Op een paar minuten afstand van de Malecon (de waterkant en het toeristengebied van de stad), en omdat het wat hoger in de stad ligt kun je vanaf het grote dakterras van het boven appartement maar ook als je de poort uitstapt de straat op rechts de zee zien. En links de bergen.

Maar.......

aan de overkant staat een grote kerk met kerkklok. En aan de achterkant op de erfgrens-hoeken delen we een hoek met iets wat er uitziet als een evenementen locatie, zo'n plek met zwembad waar bruiloften en partijen gegeven worden. Volgens de advertenties vooral kinderfeestjes en babyshowers, en de laatste advertentie is van augustus vorig jaar, maar het is wel een aandachtspunt. Want dat soort (openlucht)locaties kunnen een herrie produceren waar de honden geen brood van lusten.

De vraagprijs is 4.500.000 peso maar we hebben ook een advertentie gevonden online waar ze 4.200.000 miljoen peso vragen.

We waren op slag verliefd met een kritische noot naar de slechte staat van het verfwerk buitenom, de staat van het appartement op het dak en de mogelijke geluidsoverlast. In de Visor Urbano, de stadsapp vinden we echter geen meldingen van geluidsoverlast. Misschien valt het mee?

We zien door het hek ook al werk. Het appartement op het dak lijkt geen aircon te hebben en ligt de hele dag in de blèrende zon, dus er moet een UV coating op het dak, of een zonnepanelen-veldje als warmteschild. Ht hek van het dakterras ziet er wat gammel uit en er zit een oud aircon gat in de muur wat nog open is. Er moeten daar kozijnen vervangen worden. En er zijn voor het oude huis en dat appartement wat weinig watertonnen. Maar dat lijkt allemaal cosmetische en simpel te verhelpen.

We keken van de week bij Homedepot, de Amerikaanse Gamma zeg maar, en zagen dat je complete ramen met hor en glas voor 2500 peso kunt kopen, da's ongeveer 121 euro. Voor een raam van 120x120, openschuifbaar, met slot, hor ervoor, mat glas, helder glas, wit, aluminium of bruin, en in alle soorten en maten, dus daar hoeven we het niet voor te laten. En verder is het schilderen en schoonmaken. (hopen we)

We gaan het zien. We hebben er wel zin in. Het lijkt me leuk om op loopafstand van het centrum te wonen, er is een Mega supermarkt op 6 blokken afstand en een minder mega supermarkt op 3 blokken afstand van het huis, en de Pollo Feliz zit om de hoek. En je kunt de zee zien. Hoe mooi is dat? En die boom is ook wel tof.

Overdekt parkeren, ook dat en als het zou lukken deze aankoop dan heb ik mijn eigen privé stukje leven binnen het verhuurbedrijf van mijn zoon die boven woont. Ook niet verkeerd.

Ik ben benieuwd wat we straks gaan zien.

Duim je voor ons?!

Foto: het huis van gisteren in de wijk Los Olivos, La Paz, Baja California Sur, Mexico

In Mexico gaat de benzine prijs niet omhoog

Tue, 03 Mar 2026 07:59:44 -0700

De oorlog in het Midden Oosten zet wel druk op de economie wereldwijd, met een dalende dollar en met een stijgende olie en gasprijs. Zoals met elke oorlog is er maar 1 tak van de industrie die er van profiteert en dat is de wapenindustrie.

Ik vroeg me cynisch af vanmorgen of de Europese Unie nu ook sancties aan de VS gaat opleggen. Immers, die vallen zomaar een land aan en vernietigen het, iets waarvan de EU Rusland al zo'n jaar of 4-5 beschuldigd. En daar kwamen ze, heel moralistisch met enorme steunpakketten en sancties en bevriezing van tegoeden enzovoorts. Alles om de economie van Rusland te ondermijnen. En zo de oorlog te stoppen. Ahum.

Blijkbaar zijn ze niet zo moralistisch als het om de vernietiging van Iran gaat. Want ik hoor nog niemand "Sancties" roepen of in pakket-termen denken en de olie en gasimport vanuit de VS stroomt rustig door (ook nog steeds vanuit Rusland trouwens, maar dat is een ander verhaal) Blijkbaar ligt Iran een vooral de Iraanse bevolking de EU niet zo na aan het hart als dat de Oekraïne ligt, en Iran heeft niet zo'n goede acteur als president natuurlijk. Nu kun je vanuit je vooroordelen over Iran roepen dat dit wezenlijk anders is, maar ik daag je uit om het eens lekker zwart/wit te houden en niet op die door de pers en politiek gevormde vooroordelen te gaan zitten, want ik zie echt wel overeenkomsten. En jij ook als je eerlijk bent.

Nu ja, wat ze ook doen, niemand jankt onder al dat oorlogsgeweld over het milieu, ik heb nog geen enkele milieubeweging zichzelf zien vastplakken aan welk wegdek dan ook en de universiteiten lijken ook heerlijk rustig, geen verontruste tieners die de arme burgers van Iran willen beschermen. Je begint je toch af te vragen wie de regie voert over dit soort acties. Er zinken tientallen oorlogsschepen en niemand ligt wakker van de milieuramp, die schepen varen echt niet op water hoor Greta! En laten we het maar niet hebben over de CO2 uitstoot van zo'n oorlog en het afval wat er gecreëerd wordt. Dat doet er even niet toe, jij moet lekker veilig je gras smoothie blijven slurpen door een papieren rietje om het milieu te redden en de EU met al zijn milieuregels en heffingen blijft lekker de oorlogsvoering en dus de vernietiging van het door jou geredde milieu steunen met pakketten aan de Oekraïne. En niemand praat over vrede en milieu. Da's geen goede combinatie, bijvoorbeeld niet voor die wapenindustrie.

Jullie benzineprijzen en gasprijzen schieten omhoog, hier in Mexico gelukkig (nog) niet. Mexico heeft een systeem om de druk op de beurs van de Mexicaan laag te houden via directe verlaging van accijns, dat schijnt wettelijk te zijn geregeld. Het is een maatregel om de inflatie te beteugelen. Toch vind ik het feit dat de president er vanmorgen in haar ochtendsessie (elke dag hé!) aandacht aan besteed zorgelijk. Want dat kan ook een vorm van "wennen aan het idee" zijn, dat is wel een dingetje van deze regeringspartij die ik wel vaker bestempelde als een soort Rutte 2.0 met sombrero. Ze zijn erg gefocust op geld binnenharken en bezuinigen. Niet in eigen huis natuurlijk maar over de rug van, anders zou het vergelijk met Rutte niet opgaan.

Maar nu nog even niet, dus ik ga straks tanken, Super benzine, Premium heet dat hier, of Rojo in de volksmond, voor 1,26 euro.

Als ik het goed heb omgerekend.

Ik kan niet iedereen helpen

Sun, 01 Mar 2026 08:42:03 -0700

Indigentes, flojos, geef ze een naam: mensen die zwerven en hulpbehoevend zijn. Het zijn er steeds meer in Mexico lijkt het wel. Soms zien ze er niet uit en ruik je ze voor je ze ziet, soms proberen ze te werken voor een beetje geld, omdat ze hun zelfrespect door armoede en tegenslag nog niet helemaal hebben laten uitvlakken. En soms liggen ze gewoon te slapen midden op de stoep.

Althans, ik hoop dat ze slapen, want ik zou niet kunnen slapen zo op de harde grond die momenteel vooral in de ochtenden best kil is, en midden tussen de enorme drukte op straat. Maar ik hoop dat als zo'n persoon wakker wordt, hij blij verrast is met het ontbijtje wat ik neerzet. Het is niet veel, dat besef ik, een voorverpakt vers broodje, een flesje drinkyoghurt met granen. Dat lijkt me toch een stuk prettiger wakker worden als je zo'n zwaar leven hebt dan wanneer je overeind krabbelt en je kartonnen bed oppakt om weer langs de straten te moeten zwerven.

Ik zou willen dat ik ze allemaal kan helpen, maar het worden er elke dag meer lijkt wel. Zeker toen de grens met de VS dicht ging was er een explosie van hele gezinnen bijvoorbeeld, die dan in het muziektentje op het plein een huisje bouwden, of een leeg pand betrokken, of onder een boom een zeiltje spanden. Die komen wel op de radar van de Immigratiedienst en krijgen hulp. Maar die eenzame vrouw die al weken stinkend door de stad loopt, in haar BH en met haar vettige haar vol klitten en die man die elke keer bij het winkelcentrum in een hoekje ligt, en die andere die op de Malecon zit en zich wast in zee, een flink stuk buiten het toeristengebied, want daar zorgt de politie wel voor: dat de toeristen dit niet zien, die mensen, die krijgen geen actieve hulp. Ze zijn vaak oud, het leven zat duidelijk tegen, gezien hun staat van bestaan, ze zijn te ver heen om nog te werken als ze dat al zouden willen.

En ze leunen zwaar op de vrijgevigheid van mensen. Zo anders dan de zwaar gehandicapte Flora die rozen verkoopt bij het kruispunt. Elke dag zit ze daar in de brandende zon in haar rolstoel en duwt iemand haar geduldig langs de auto's terwijl ze bestuurders er van probeert te overtuigen een roos te kopen, of Hernan die vorige week aan de deur stond met een schoffel en een hark of hij de tuin mocht doen. Maar ik heb geen tuin, ik gaf hem wat te drinken en een zelfgebakken koek.

Ik kan ze niet allemaal helpen. En voor veel mensen, zeker de lokale bewoners, lijkt het alsof ik een rijke stinkerd ben die komt profiteren van een goedkoop land wat allang niet meer goedkoop is, want daarom vallen er zoveel van de wagen en belanden tussen de wal en het schip. Maar ik ben geen rijke stinkerd, er is hier in Mexico wel degelijk een eind aan mijn geld elke maand.

Als ik "nee" zeg tegen de notoire toeristenbedelaars word ik uitgescholden voor "pinche gringo". Maar dat boeit me niet, als ze me een dag of twee later alweer vergeten zijn herinner ik ze aan hun eigen woorden. Dat ik die "pinche gringo" ben van eergisteren. Dan lopen ze boos weg. Zij zijn de uitbuiters, zij hebben geen opgehouden hand nodig om in leven te blijven, ze dragen veel te mooie schoenen en stappen later in een veel te mooie auto.

Maar die onzichtbare man of vrouw, waar iedereen overheen stapt, die geweerd wordt uit het toeristengebied, dat is de mens die mijn hart breekt. En het zijn er steeds meer, ik zag ze in kleine dorpen, wonend in kartonnen huizen, ik zag ze meer en meer naarmate ik dichter bij de grens met de VS kwam, en nu, nu ik in een soort blinde darm van Mexico verblijf, zie ik er ook veel te veel. Misschien wisten ze niet toen ze omkeerden bij de grens dat ze een doodlopende straat inliepen? Of hoopten ze nog schoon en fit Cabo te bereiken en daar te gaan werken aan de "goudkust"? Misschien is het wel lokale bevolking die zowel in de maatschappij als in hun hoofd de weg zijn kwijtgeraakt en geen kinderen hebben die voor ze zorgen?

Ik ken de verhalen niet achter de gezichten. Ik ken de gezichten wel. Maar ik kan ze niet allemaal helpen, en sommigen zijn letterlijk ook adembenemend, daar kun je echt met de beste wil van de wereld geen 5 tellen naast staan zonder te kokhalzen. Ik niet tenminste. Maar ik kan wel terloops wat eten schuiven. Geen geld, nooit geld, geld gaat op aan alcohol en drugs en hoewel het vergetelheid biedt, helpt het ze niet omhoog maar drukt het ze nog verder in de problemen.

Foto: bankje in Oaxaca Stad, Oaxaca, Mexico

Nu het project niet door gaat zoeken we iets anders

Sat, 28 Feb 2026 09:43:18 -0700

Schreef ik in mijn vorige post over de aankoop van het appartementenblok "Wordt niet meer vervolgd", we gaan natuurlijk wel weer op zoek naar iets anders. Want we moeten wel ergens wonen ooit.

(lees ook: De deal is van de tafel)

Mijn zoon heeft, een beetje tegen beter weten in nog 1x een voorstel gedaan, maar de verkopende partij wil niet meer onderhandelen want ze weigeren ontbindende voorwaarden op te nemen die betrekking hebben op de legaliteit en onderzoek naar claims op het pand, en ze eisen een contante aanbetaling van 5% waarvoor ze geen terugbetalingsregeling willen omschrijven. Teveel rode vlaggen daar. Onze makelaar zei ook: laat een gekke Gerritje hun pand maar kopen, maar dit riekt niet naar een eerlijke deal.

Een enorme tijdverspilling, ook van zijn kant, want wat heeft hij er een tijd ingestoken.

We moeten even afscheid nemen, want we waren in ons hoofd en op papier al zo ver met alle plannen omtrent verbouwen en verhuren. Veel te ver eigenlijk, dan zit je emotioneel tot over je oren in zo'n pand. Dus we nemen even een korte time-out. In die periode willen we koekjes eten, veel ijs eten, over de zee staren, met een architect praten, een paar dorpen in de omgeving bekijken en in de haven kijken naar zeecontainers, bouwmarkten bezoeken, en eindeloze spreadsheets maken met materiaalkosten, om te kijken of we dan zelf kunnen bouwen. Er is grond genoeg te koop in dit gebied.

Kortom, we hebben al weer plannen genoeg, maar alles is nog vaag. Ooit ontwierpen we voor onszelf het ideale huis. Ik wil graag twee zeecontainers tegenover elkaar, ik weet nog niet of ik 20 of 40 ft wil, ik denk dat 20 ft wel genoeg is, die twee wil ik verbinden met een soort veranda cq overdekte binnenplaats, waar mijn buitenkeuken komt. In de ene container slaap ik en is de badkamer, en in de andere container is mijn woonkamer annex atelier.

Omdat het hier zelden regent lijkt het me zalig zo te leven, op die "binnenplaats" die aan 1 kant helemaal open is komt mijn eettafel te staan en daar werk ik, lees ik boeken, hobby ik enzovoorts. In de wintermaanden als het wat kouder is kan ik lekker binnen zitten. En elke avond wandel ik via die open ruimte naar mijn slaapkamer en badkamer.

Geen idee of zoiets haalbaar is en betaalbaar is. En of alle materialen om zoiets te verwezenlijken ook hier verkrijgbaar zijn.

Een andere optie is gewoon traditioneel bouwen, een simpele casita, een tiny house van ongveer 35-40 vierkante meter, met een veranda, en daar wonen. Ongetwijfeld een stuk praktischer en betaalbaarder.

Mijn zoon heeft grotere dromen, die wil appartementen bouwen voor de verhuur. Dat snap ik wel. Ik hoop dat het allemaal te realiseren is, het bouwen zal wel lukken, maar het moet ook afgewerkt en ingericht. En ik zie mijzelf op mijn leeftijd niet meer tientallen muren plamuren en schilderen en tegeltjes zetten enzo. De architect mag het over een tijdje uitrekenen.

Eerst even een paar dagen niks, hoofd leegmaken en mijzelf begraven in een beker ijs.

Troostvoer.