Jeanette

De eerste schorpioen

Wed, 12 Aug 2026 09:00:33 -0700

Zullen we het karton onder de trap opruimen voor de regen komt? Vraag ik aan mijn zoon. Al dagen ben ik bezig met opruimen her en der omdat er regen voorspelt is voor volgende week. Of die regen komt is een tweede, maar je kunt maar beter voorbereid zijn, vind ik.

Alle karton wat van verpakkingen kwam ligt in de ruimte van het trappenhuis van de appartementen, en hoewel we eerder al een lading wegbrachten, is het alweer een flinke stapel. Ik heb eerlijk gezien niet zo'n zin in dit klusje maar het is onvermijdelijk. De tegenzin komt door de kakkerlakken, ik noem ze "de Nazi's" het zijn namelijk Duitse kakkerlakken, volgens wikipedia. En het is voor hun broedseizoen, dus soms trek je de vuilnisbak weg en krioelt het, en we zijn een beetje paranoïde van die beesten, ze lijken werkelijk niet uit te roeien. Ik vermoed dat ze al dat karton zalig vinden. Uit zelfbescherming besluit ik de voorkan vast in te sprayen met kakkerlak doder. En terwijl ik dat doe hoor ik van alles rennen in het karton.

Als ik dat tegen mijn zoon zeg komt hij gefascineerd luisteren en inderdaad, je hoort pootjes. Dat zijn er dan wel heel veel, zucht hij. Ik pak voor de zekerheid nog een spuitbus Baygon.

We trekken uitgevouwen doos voor doos naar buiten, maar niks. Geen kakkerlakken, en langzaam werken we naar beneden terwijl we karton versnipperen en in een zak doen en opvouwen om te bundelen. Er liggen ook 4 soort van "deurposten" van karton van die ene grote koelkast die we al uitgepakt hebben. Die zijn hol. En daarin klinkt het gekrabbel. We proberen hem leeg te schudden met gepast respect voor wat daarin zijn huisvesting heeft gekozen.

Wat maakt er zulk lawaai? Ondertussen spray ik de (enigste) wegrennende kakkerlak naar het hiernamaals. En houdt mijn zoon beide ingangen van de kartonnen koker in de gaten, welke kant komt het uit?

Beneden! En het is een schorpioen die giftig met zijn gekrulde staart verdwaasd een rondje draait dat hij opeens midden in het felle zonlicht zit. Hij is geel, met een zwarte punt aan zijn staart. Een giftige. Een heel giftige. Als die je steekt krijg je een dosis neurotoxine die allerlei gezondheisdklachten kan geven, zoals tintelende opgezwollen tong en vingers, je zicht wat wazig wordt en je kunt spasmen krijgen die soms dodelijk kunnen zijn als je bijvoorbeeld al een zwak hart hebt. In de volksmond heet het een schorpioen hier alacrán, en er is 1 ziekenhuis in de stad wat tegengif heeft, het Salvatierra ziekenhuis, ongeveer 13 minuten rijden bij ons huis vandaan. Dertien minuten van gruwelijke pijn in een tijdspannen van 30-60 minuten om tegengif te krijgen. Ga daar maar eens aanstaan in een overbevolkt Mexicaans ziekenhuis met je paniekerige Spaans.

En zo'n YZA farmacia op de hoek met doktersspreekuur kan dan niks voor je doen.

We behandelen hem met respect en na een kleine 10 minuten verzet legt ook dat pislinke beestje van nog geen 10 centimeter het loodje. Sorry gast, je bent echt te gevaarlijk om aan te pakken.

Schorpioenen horen bij het leven in Mexico, je vind ze overal, ook in je all-inclusive resort in Cancun of elders in de Riviera Maya. Als je lekker op jungle tocht gaat of naar een pyramide of cenote en op blote voeten rond dendert neem je een risico dat je gestoken wordt. De meeste schorpioenen geven alleen maar gruwelijke pijn, maar deze, lichtgele variant is echt een gevaarlijk beestje. Ze leven onder stenen of bladeren, kruipen in je schoenen of in je bed, of in die handdoek die je op de grond laat liggen en dus in een berg oud karton.

Toch heb ik liever 1 schorpioen dan al die smerige kakkerlakken, ik weet dat ze erbij horen en onderdeel zijn van een voedselketen, en ik zie mussen en mieren kakkerlakken in stukjes hakken en ik weet dat onze wijkwasbeer ze ook eet. Maar ik vind kakkerlakken zo smerig. Ik kan er niets aan doen, maar ik gruw van die beesten. En ik lijk er maar niet aan te wennen. Een schorpioen, mits niet onverwacht in mijn schoen, vind ik vreselijk fascinerend. Ik zou er nooit 1 als huisdier willen, maar ze zijn en blijven fascinerend.

Wij ruimen ondertussen alles wat met gif naar het hiernamaals geholpen is weer op, want we willen niet dat de mussen een vergiftigd dier opvreten en doodgaan. Die mieren dat boeit me niet zo erg, daar zijn er miljoenen van. Maar de mussen dat vind ik wel belangrijk, die wil ik gastvrij onthalen op ons landgoed.

Foto: Minas de Rodalquilar, Nijar, Almeria Spain

Mijn website staat te koop

Mon, 10 Aug 2026 09:00:17 -0700

Als mijn zoon vertelt dat er alweer iemand is die zijn website wil kopen en zijn plugin en we even samen filosoferen hoe we dan de server die we nu huren anders kunnen inrichten ga ik nadenken over wat ik dan wil met mijn websites.

We delen nu samen een server, die huren we bij een hostingbedrijf. Daar staan al onze website op, vooral onze bedrijfswebsites, en onze eigen cloud en statistieken voor de websites en dat soort dingen. Het is superhandig om zoiets te hebben, zonder abonnement bij derden enzo, maar het is ook duur. En de enorme capaciteit van de server is absoluut niet nodig voor mijn websites en de cloud, dat kan ook wel anders.

Als de server wegvalt dan ga ik zelf hosting betalen voor mijn websites. En dat is niet erg, want dat hoeft niet duur te zijn. Maar dergelijke hosting is niet altijd handig met betalingsgateways. Als ze overbelast raken omdat je buurman website van een Ddos aanval geniet ligt ook jouw website eruit. Dat was 1 van de vele redenen om zelf een server en dus snelle laadtijd en weinig downtime te kunnen bieden aan bezoekers.

Maar ik heb helemaal geen zin in al die kosten. Ik kreeg namelijk vanmorgen ook al een email van Stripe, mijn betalingsgateway dat ik nog eens 5 eurocent per betaling extra ga betalen omdat er nieuwe veiligheidsregels opgelegd zijn door de EU. En ik ben er wel klaar mee. Als ik iets verkoop van 1 euro hou ik er 75 cent van over als Stripe het overboekt, dan moet ik nog overboekingskosten en wisselkosten betalen naar Mexico toe. In Mexico ontvang ik het gelukkig gratis, hier zijn banken nog niet zo hebberig. Maar aan het einde van de rit is die euro opeens nog maar 50 cent. Als ik dan ook mijn website kosten doorbereken, dan is die euro opeens nog maar 30 cent.

Voor die 30 cent heb ik wel gewerkt en soms werk ik nog steeds omdat regels en wetgeving veranderen en dan moet ik producten aanpassen.

Ik vind het echt niet meer de moeite. Echt niet. want als Stripe nu 5 cent extra rekent, dan wordt het nog maar 25 cent.

Nog even en ik moet er geld op toe leggen.

Dus ik neem een beslissing: Ik ga mijn website te koop zetten. Ik heb er toch al heel lang geen zin meer in. Hoewel ik nog artikelen heb ingepland tot ver in 2027, en alles automatisch gaat heb je er toch werk van, op de achtergrond. En je bent er toch elke keer weer mee bezig.

En de vragen beantwoorden, ik doe het netjes hoor, ik heb een dusdanige termijn aan de voorkant dat ik maar 1 dag per week hoef te werken om iedereen binnen die beloofde termijn te beantwoorden, tenzij mensen prioriteit kopen dan moet ik gelijk in de pen natuurlijk. Maar ook dat, zoeken op het internet wordt steeds lastiger. De Ai overheerst het internet en de Ai maakt fouten, die weet niet eens een kaart te produceren waar landen op de juiste plek staan. En die kan zo vreselijk uit zijn nek lullen dat ding dat ik er soms iebelig van wordt en geheel in complot theorieën denk dat het een plan is, als die verkeerde informatie, een plan om alle kleine bedrijven en bloggers van het internet te jagen en te laten verschuiven naar de grote platforms, en ons mensen oerdom te houden. En het stomme is, als je de Ai dat voorlegt, dat hij geprogrammeerd is om bewust uit dubieuze bronnen info te halen hij dat niet ontkent. Sterker nog, als je kritisch doorvraagt zijn de antwoorden die je krijgt van de grootste betalers, oftewel gesponsorde info, en dus niet persé de waarheid.

Dus voor mij om informatie bij elkaar te zoeken om vragen van klanten te beantwoorden, dat wordt steeds ingewikkelder omdat diezelfde Ai ook het algoritme van de zoekresultaten aanstuurt, en je krijgt nog maar zelden onbetaalde informatie te zien, de websites van de overheid zakken weg in de brij van betweters en schreeuwers op grote platforms en onder de laag betalende bedrijven die net geen informatie geven maar je puur bezighouden met klikken en doorklikken in de hoop dat op de volgende pagina dan toch echt het juiste antwoord staat.

Daarmee komen ze steeds hoger in de zoekresultaten en wij kleine bedrijven sterven langzaam af, tenzij je daaraan mee wilt doen. En ik wil dat niet (meer).

Dus ik zet mijn website te koop, er zijn wat spelregels want ik ben natuurlijk niet gekke gerritje en we moeten nog maar afwachten of iemand zo'n website echt wil hebben. Ik kan hem ook nog in action verkopen bij de domeinregistrar, dan gaat hij op basis van marktwaarde weg, mijn marktwaarde is best grappig, niet veel, maar toch nog wel wat. Maar dat kan altijd nog.

Eerst maar eens zo proberen. Het heeft geen haast. We moeten ook nog maar afwachten of de aspirant koper de prijs voor de plugin van mijn zoon en zin klantenbestand wil betalen. Het is iemand die al jaren vraagt of het te koop is, en altijd hield mijn zoon de boot een beetje af. Maar nu opeens denkt hij, net als ik, dat het wellicht de goede tijd is.

We wachten het af, er is altijd wel iemand die wil weten hoeveel het moet kosten, zelfs Google heeft interesse getoond, maar we hoeven niet te verkopen, we kunnen verkopen, maar zo lang het geld oplevert elke maand zal de omzet voor over een x-periode teruggezien moeten worden in het aankoopbedrag.

En dat is altijd een lastig onderhandelingspunt. Daarbij, de plugin is al 20 jaar een succes, er is ook zoiets als reputatie. En hoe vertaal je dat in geld?

Mijn zoon kan die onderhandelingen prima voeren, en ik bemoei me er niet teveel mee, ik hoor het wel als het zover is, of overwaait. En dan gaan we verder met wat we dan moeten doen. Maar voor nu staat mijn website te koop.

Niet deze maar de bedrijfswebsite. Deze hou ik als hobby, denk ik. Ik schrijf graag, en deze website is genoeg om dat exhibitionistische trekje wat ergens in mij zit tevreden te stellen. Zeker nu zich een redelijk vast lezerspubliek ontstaat.

Wees welkom!!

Geen idee waar ik straks over ga schrijven als ik achter de begonias zit, hahahahaha.

Foto: Public Market, Lazi, Siquijor, Philippines

Mexico is al lang niet meer een goedkoop land

Sat, 08 Aug 2026 09:27:47 -0700

Ik ga iets doen waarvan ik me voorgenomen had het niet te doen. Niets menselijks is mij vreemd, en ook ik verander soms van mening of besluit, zo ook in deze. Warhoofd die ik ben en ontrouw vaak aan beloftes aan mijzelf.

Ik nam mij bij de start van dit blog en deze website voor mijn werk en privé-blog gescheiden te houden. En vandaag ga ik daar vanaf zien. Mensen die hier lezen weten allang dat ik de voormalig Emigratie Coach ben en eigenaar ben van de website Leaving Holland.

En omdat ik geen zin heb om blogs twee keer te schrijven, ga ik in dit blog linken naar mijn werk website. Ik erger me namelijk dood aan al die mensen die geloven wat al die Amerikanen schrijven: Dat Mexico zo'n goedkoop land is.

Mexico was voor Amerikanen een goedkoop land, maar ook dat is achterhaald. Hoewel voor inwoners van de VS en Canada Mexico nog altijd goedkoper is dan thuis, is het al lang niet meer zo goedkoop als dat al die forumposts en YouTube video's en websites (vol oud nieuws) doen geloven. En toch trekt het algoritme die achterhaalde informatie nog steeds naar boven als een feit en komen mensen direct en indirect bij mij aan over de kosten van dagelijks leven in Mexico.

Ik mag niet klagen over geld, want Mexico is zo goedkoop, ik mag blij zijn dat ik hier woon, want het leven in Mexico is een stuk goedkoper dan in Nederland! Dat soort opmerkingen.

Nou, laat ik je een geheim vertellen: Not true!

Soms kijk ik op foldertje punt NL en dan ben ik bijna jaloers op de spullen en producten die jullie kunnen kopen en tegen welke prijzen. Jullie avocado's, die de halve wereld rondgevlogen zijn, zijn 9 van. de 10 keer goedkoper dan de mijne, en waarschijnlijk ook van betere kwaliteit. En jullie yoghurt is stukken goedkoper, ik betaal voor basis yoghurt, vaak gemaakt met melkpoeder minstens 2 euro voor een liter en dan zit er vaak nog suiker of zoetstof in ook. Pure yoghurt waar een koe aan te pas komt begint meestal bij 80 peso voor een liter. Grofweg 4 euro. Hetzelfde voor mijn kaas, als ik geen zoute Mexicaanse kaas wil eten maar gele kaas op mijn brood wil, dan koop ik een korstloze variant, want korstkaas ligt alleen op de import afdeling is is puur onbetaalbaar, tenzij je in Merida woont en kaas kunt kopen van "de blauwe Haan". Ik koop een soort in plastic gegoten kaas, best lekker hoor, maar ik reken makkelijk 6 euro af voor een kilo. En het blijft toch een beetje nepkaas.

Een pakje ham, 3 euro 50 omgerekend en dan heb ik hooguit 10% vlees, de rest is roze gekleurde soya. Een zak simpele zoute chips, 800 gram voor 3 euro en de bijhorende fles cola, 3 liter ook voor 3 euro.

De huizenprijzen zijn met 40% gestegen en de bouw van huizen idem, arbeidsloon is met 30% gestegen en in sommige delen van het land is dat wat meer of wat minder, maar het is allemaal duurder geworden. Kocht je 4 jaar geleden nog een stuk grond voor een habbekrats nu is de gemiddelde landprijs per vierkante meter ruim 1000 euro omgerekend. En in een ongereguleerde markt is het maar net wat de gek er voor vraagt en geeft. Ik sprak een voormalig klant die de haren wel uit zijn hoofd kon trekken over het bedrag wat hij betaald had voor zijn grond in vergelijk tot anderen in hetzelfde gebied. Je huidskleur is van grote invloed, naast ligging en voorzieningen.

Wat is nog wel goedkoop in Mexico? Elektra, maar dat is ook omdat je heel veel Apoyo van de overheid krijgt als je in de zomermaanden of als je in een warm gebied woont. Water, hoewel de kwaliteit niet bijzonder is en het geen drinkwater is en de voorziening soms hapert is water uit de kraan nog steeds heel goedkoop. Ik heb niet eens een meter, ik betaal gewoon elke maand ongeveer 214 peso, ongeveer 100 euro en ik mag net zoveel gebruiken als ik wil. Toch werd deze maand mijn water uit de kraan 4 centavo per m3 duurder (of 11 peso per aansluiting als je geen meter hebt), en ik heb slechts om de dag water uit de kraan. Voor drinkwater betaal ik in deze staat, als ik het zelf afhaal bij de drinkwaterzuivering 20 peso voor 20 liter Dat is 1 euro. Ik verbruik er 1 per week, dus 4 euro per maand voor drinkwater.

Maar brood bijvoobeeld is bijna in prijs verdubbeld over de afgelopen jaren. Voor een voorverpakt fabrieksbrood betaal je met gemak 60-80 peso, en toen ik 6 jaar geleden in Mexico aankwam was dat 30-34 peso per brood. Vers brood is in prijs verdubbeld in die jaren. Maar dat is nog wel goedkoop met 4.50 peso per puntje versgebakken brood, is dat nog wel te doen, maar veel bakkers doen meer gist en weinig bloem, en dus koop je wel heel luchtig brood. Ik ben overgestapt op zuurdesem brood (massa madre) dat kost per bol ongeveer 25 peso (1,25 euro) en daar kan ik drie, vier dagen van eten mits ik het vers weet te houden in dit klimaat. Dat is voor mij de goedkoopste best vullende optie.

Ik kocht gisteren samen met mijn zoon bij de YZA drogist een Magnum ijsje met nootjes, er was een aanbieding 2 voor 85 peso, ik weet dat bij OXXO die aanbieding 2x90 peso was, dat scheelde 5 peso. Omgerekend is 85 peso 4,25 euro. Voor een kleiner geworden ijsje. Bij de ijsboer betaal ik rustig 4-5 euro voor een bol schepijs, tenzij ik naar de (Mexicaanse) Michoacana ga, maar ik vind hun ijs niet altijd even lekker.

Eieren per 12, omgerekend 3 euro, een motorverzekering: bijna 9000 peso per jaar voor mijn motor, die van mijn zoon een BMW F650 of de Motocarro bijvoorbeeld, 14.000K peso per jaar, omgerekend is dat 700 euro. voor een verzekering die slecht uitbetaald, en die niet werkt met schadevrije jaren en alleen ene dagwaarde hanteert als zij moeten betalen, niet voor de premieberekening. Mijn motor is 3500 peso per jaar duurder geworden in verzekering terwijl de motor ouder is geworden en ik nooit schade heb geclaimd.

Ik schrijf er uitgebreid over in dit artikel (klik) .

En in dat artikel behandel ik ook de snel toenemende digitalisering waarbij je wel moet omdat je anders buiten de maatschappij raakt, de verscherpte toelatingseisen voor een verblijfsvergunning en de inmiddels ook torenhoge kosten die je maakt aan de Mexicaanse kant als je in de procedure gaat.

Andere dingen die relatief goedkoop blijven in Mexico zijn huishoudelijke apparaten, hoewel dat ook steeds minder wordt, tenzij je van die white label producten koopt waar dan een bedrijf zijn eigen label op plakt. Gemeentebelastingen zijn nog redelijk goedkoop, maar de huidige regeringspartij kijkt naar meer inkomsten en dus kun je ook daar prijsstijgingen verwachten. Predial, de Mexicaanse OZB is in veel staten al met 30% gestegen. En dan is het nog steeds goedkoop in vergelijk met Nederland, maar het is wel duurder geworden. Benzine is relatief goedkoop in vergelijk met Nederland, hoewel het voor mij veel duurder is geworden, tankte ik vroeger net onder de 20 peso, nu zit ik net onder de 30 peso, dat is per Staat verschillend maar gemiddeld is de benzine fors in prijs gestegen. Mede ook omdat ook dit land heel veel belasting heft over benzine. Daarnaast is je wegenbelasting weer relatief goedkoop, dat is een eenmalig bedrag, in Mexico stad is die met 3200 MXN per jaar voor een gemiddelde gezinsauto het hoogst (delen door 50 ongeveer en dan een nul eraf voor de europrijs, dus 160 euro).

Nu ja, ik kan het artikel opnieuw schrijven, maar dat is tijdverspilling, lees het maar op mijn werk-website. Daar kun je lezen over het instortende land van melk en honing en de steeds meer vrijheidsbeperkende utopie die Mexico ooit leek te zijn voor veel Nederlanders, zeker tijdens de pandemie en vanwege de eenvoudige en relatief goedkope verblijfsvergunningen.

En dan is bij deze de grens overschreden en lopen werk en privé weer door elkaar. Ik ga het proberen tot een minimum te beperken. Want ik wil hier niet over werk schrijven, maar ik was de kortzichtige opmerkingen zo zat!!

Foto: Alhambra, Granada, Spanje

Afbetalingsregelingen en pre-paid kaarten

Thu, 06 Aug 2026 09:00:42 -0700

Alles is tegenwoordig te koop op afbetaling lijkt wel, zelfs de boodschappen voor dagelijks gebruik zoals brood, melk, en eieren kun je op afbetalingen kopen in Mexico. En de "creditcards" vliegen je om de oren.

Was voorheen de grootste aanbieder van afbetalingsregelingen Coppel of Elektra (Banco Azteca) tegenwoordig lijkt ieder bedrijf zijn eigen creditcard te hebben waar je geld op zet zodat zij makkelijk jouw geld kunnen ontvangen als je iets afrekent. Je kunt zelfs een Rappi (bezorgdienst) creditkaart aanvragen.

Ik vind het nogal een ontwikkeling in een land waar nog altijd meer arme mensen wonen dan rijke mensen. En het hele WEF verhaal van "You own nothing" krijgt een heel andere nuance als je alles op afbetaling koopt of met een maandabonnement financiert, want het verschil tussen deze twee vervaagd steeds meer: of je nu een abonnement afsluit en elke maand een bedrag betaald of een lening en elke maand een bedrag betaald, je betaald elke maand een bedrag aan iemand en dat is zelden goedkoper dan cash afrekenen.

Elke andere advertentie op YouTube gaat over kaarten waar je bonusgeld op krijgt als je hem koopt, dat je die kaart moet kopen lijkt minder nadrukkelijk aanwezig in de ad, wat je wel ziet is dat je gratis geld en perks krijgt. En ik word ook een beetje zat van al die perks, want als ik boodschappen doe in de supermarkt, hoe oneerlijk is het dan dat voor kaarthouders de prijs lager kan zijn? En dat voordeel lijkt zo op het oog flink op te lopen, vooral als je niet een beetje door rekent. Neem de Falabella kaart, lijtk een superaanbieding, ook ik trapte er bijna in, tot ik zag wat ik allemaal moest doen om die kaart te krijgen en wat de voorwaarden waren. En hoe duur die kaart is als je gaat afrekenen. De kaart is 1 grote data harvesting scam en ook al lijken de voorwaarden aan de voorkant gunstig, als je de kleine lettertjes leest ben je beter af zonder die kaart. En het zijn allemaal pre-paid kaarten, dus jij zet er (verplicht minimaal) geld op en dan halen zij het er af.

Ik herinner me de nieuw buskaart in Merida, ook een pre-paid kaart, daar moest je dus net als de oude Nederlandse OV kaart geld opzetten voor je met de bus kon. En toen ging Merida over op een andere buskaart en je kon het geld niet overschrijven van kaart A naar B. Dat is een leuk verdienmodel! Want je soupeert nooit je volledige saldo op, en die maatschappij (lees: de overheid) harkt dus al die centavos en pesos bij elkaar en verdient er mooi aan.

Hetzelfde met al die andere klantenkaarten waar je geld op zet: als het bedrijf failliet gaat, of de kaart laat vervallen ben je 9 van de 10 keer het resterende bedrag kwijt, okay, voor jou misschien maar 2 euro ofzo, maar voor hun 2 euro x duizenden, zo niet miljoenen kaarten. Heel lucratief dus.

Cash back kaarten zijn ook zo'n ding, dan heb je een klantenkaart, ondertussen word je doodgegooid met spam, want je telefoon en email (verplicht) worden schaamteloos verkocht en doorverkocht . Je spaart punten of pesos die je dan in een later stadium kunt verzilveren in korting op je boodschappen. Soms heb ik wel 700 punten en dan krijg ik 10 peso korting!! Daar word je ook niet echt blij van natuurlijk. Maar ondertussen heeft het bedrijf dik verdient aan jouw data.

Dat de gemiddelde Mexicaan inmiddels alles op afbetaling koopt en het overzicht begint kwijt te raken blijkt wel uit het ge-oetel bij de kassa. U heeft geen saldo, zegt de kassajuf dan liefjes. Dus moet er een pak melk af, en brood, en laat het ondergoed voor mijn kind ook maar weg, en deze en die kunnen ook wel terug. U heeft nog steeds niet genoeg geld.......zegt de kassajuf liefjes. En wij staan erbij en kijken er naar. Betlaen in delen, 10% cash, 15% van kaart A en de rest van kaart B en soms zelfs C.

En de rijen van de balies van Coppel en Banco Azteca spreken voor zicht. En dan de rijen van de mensen die hun TV's en beat boxen weer naar binnenslepen bij de pandjes huizen geven ook wel aan dat hebberigheid en verlangen naar meer luxe vaak leidt tot financiële problemen.

Ook in mijn webshop zie ik dat mensen steeds vaker met een creditcard betalen, dat is natuurlijk ook nu kopen wat je straks afrekent, en gebruik maken van Klarna. De wereld gaat gebukt onder geldgebrek en de commercie speelt er superhandig op in.

Ik ben blij met mijn schuldenvrije overzichtelijke leven. Geen creditcard meer, alleen nog maar een debitcards, iets wat jullie in Nederland volgens mij ook allemaal gaan krijgen. En dan is de creditcard geen standaard ding meer. Niks mis mee, want dan moet je nadenken of je iets echt wel nodig hebt als het einde van je geld in zicht is en kun je niet alvast een voorschotje nemen op volgende maand.

Links en rechts kan de gemiddelde Mexicaan dus geld lenen, alleen niet echt bij de overheid, dat is een stuk ondoorzichtiger. Er zijn programma's voor hulp van de overheid. Maar geldzaken zijn toch meer van de uitleners en incasseerders, die allemaal ludieke acties op touw zetten zoals: Krijg overzicht in je financiële zaken, breng al je leningen en kaarten bij ons onder in 1 lening met een duidelijk renteoverzicht. Een gemiddelde kortlopende lening in Mexico pluk je van de lantaarnpaal of electriciteitsmast. Daar zitten briefjes op geniet met kreten als "Prestamos" en "Geen registratie of controle bij BURO", "Snel geld"

En als de nood aan de man is kun je altijd nog je boodschappen ook op afbetaling kopen, en zolang je maar eten hebt is er niks mis, toch?

Het maakt dat ik me soms onrustig voel als ik zie hoe makkelijk mensen geld lenen, en hoe opdringerig die bedrijven zijn. Je kan geen Soriana vestiging inlopen of je krijgt die ellendige Falabella kaart van ze in je gezicht, en bij Homedepot beginnen ze nu ook al met een eigen "creditcard". Bij Sears staat er nu zelfs op de advertentiezuilen dat je voor je eigen gemak ook 50K peso op je kaart kunt zetten en zo makkelijker en sneller kunt afrekenen. Ik vrees de dag dat dat de enigste manier is om af te rekenen, dan kan ik daar niks meer kopen, want ik ga echt geen pre-paid creditcard doen. Dat is wel het stomste wat je kunt doen. Zeker met al die ondergrondse geluiden dat de wereldeconomie wankelt. Als zo'n bedrijf verdwijnt, verdwijnt ook jouw geld op die kaart. Daarbij, ik ben heel traditioneel: geld hoor bij de bank of in een ouwe sok, maar niet bij je warenhuis, of je lokale koffietentje.

In de VS zijn ze al aan het praten of Starbucks primaire bedrijfsvoering nog wel koffie is, want er schijnt zoveel geld op die kaarten om te gaan dat ze eigenlijk meer een Neo bank zijn. En een vastgoedbedrijf, vanwege alle panden die ze beheren. Koffie is al lang niet meer de hoofdzaak van Starbucks. die trekken grote winsten van jouw geld, en dat doet mijn Mexicaanse supermarkt dus ook en Sears, en Rappi, zij beleggen, en hebben rendement van al jouw "makkelijke" afreken-methode, en als dat mislukt en de bubbel barst.......

Walmart, je weet wel die supermarkt keten met Palantir software die prijzen op de schappen automatisch aanpast aan jouw inkomen en uitgaven patroon, die hebben nu de optie dat je hun kaart koopt en dan hoef je alleen nog maar te scannen en je loopt zo de winkel uit. De rest gaat automatisch. Gruwelijk!! En heb je geen geld genoeg dan krijg je een afbetalingsregeling, kun je ook vooraf instellen!! Nog gruwelijker!!!! Moet je je indenken zeg dat zo'n bedrijf jouw geld beheert.

Ik ben nog steeds pro cash, hoewel ik her en der beter met een bankkaart betaal omdat de afrondingsfactoren en de zogenaamde donaties aan goede doelen wel heel ruim worden genomen. Als ik toch 741,53 af wil rekenen, is dat in mijn beleving 741,50. Aangezien hier 50 centavo muntjes zijn, maar 9 van de 10 keer wordt het rustig 745. En daar trek ik een grens.

Vorige week heb ik 10 minuten staan debatteren met mijn pompbediende, hij wilde geen correct wisselgeld teruggeven, Hij rondde het zo royaal af dat ik hem er s'avonds een taco van zag eten.

Ja, dan kan ik beter de Suma app gebruiken, dan zet ik daar geld op en gaat het automatisch via de app, krijg ik ook korting op benzine, hij had geen zin meer in contant geld. Verbijsterd was ik. Als het aan beppie de presidente ligt gaat iedereen via zo'n app zijn benzine betalen. Ik zie de dorpsbewoners van al die dorpen zonder internet al worstelen met die betalingen en zo'n app. Hoe dan mens, denk eens na over je eigen land wat wegzakt in de drek van armoede.

Ik weet niet hoe het in Nederland is, en of jullie ook doodgegooid worden met vage betaal apps, Neo banken en kaarten, en alles op afbetaling mogen kopen, maar ik vind het een zorgwekkende ontwikkeling. Ooit trok ik de grens bij pinnen en weigerde ik dat te doen, nu voel ik me gedwongen om vaak te pinnen omdat ik anders afgezet word waar ik bijsta, straks moet ik wel pinnen omdat ik geen keuze meer heb anders moet ik die ellendige apps en kaarten doen. En al die transactie kosten data, mega handelingen in dure water verslindende en energie vretende data centra, maar ik moet het milieu redden door het papieren rietjes en minder water verbruiken.....tuurlijk joh.......

Ik red helemaal niks, ik maak met mijn hakken in het zand CO2-ruimte voor hun digitalisering (en oorlogsvoering, maar dat is voor een ander artikel!)

Foto: Negros Occidental, Filipijnen

Na de wasmachine, heb ik nu ook een stofzuiger

Tue, 04 Aug 2026 09:00:15 -0700

Even aansluiten op het vorige blog, en de luxe van een wasmachine, ik heb nu ook een stofzuiger. Een knaloranje, zoals het een goede Nederlander betaamd, als dan het Nederlands Elftal voetbalt kan ik stofzuigen om ze aan te moedigen. En op Koningsdag trek ik hem ook te voorschijn!

En op al die andere dagen natuurlijk dat ik de vloer wil zuigen en geen zin heb ik vegen. Vegen is leuk, maar met de moderne Chinese bezems verplaats je stof van links naar rechts, en swiffers kosten een godsvermogen aan doekjes en worden zo gruwelijk smerig. Daarbij zijn ramen hier anders, met heel veel profielen en je staat altijd leeg te scheppen zonder schepje op maat, want als je het stof niet verwijdert dan lopen ze vast. Dus je borstelt, peutert met een nat en/of droog doekje net zo lang tot ze enigszins acceptabel schoon zijn.

En dan de bank, die doe je met een zachte borstel en dat is een behoorlijk zweterig klusje. Maar dat hoeft dus allemaal niet meer, ik trek mijn oranje jongen uit de kast en hupla!! Ik ben d'r zo blij mee dat ik overweeg een vloerkleed te kopen voor de woonkamer.

Tien jaar lang heb ik zo'n ding niet gehad, dus als ik een stoffen bank had, wat ook neit vanzelfsprekend is altijd, dan borstelde ik en klopte ik mezelf suf om in oer degelijk Nederlands gebruik dat ding schoon en stofvrij te houden en belangrijker in dit soort contreien: Zonder mieren.

Nu heb ik een stofzuiger. Man, de luxe kan niet op hier. Hoe blij kun je zijn met zoiets simpels. En wat maakt het het schoonmaken van hoeken eenvoudig! Mijn zoon kocht een hoge drukspuit, ook zo'n overbodig luxe ding, om buitenruimtes af en toe eens af te spuiten en de motoren schoon te maken. En we zijn allebei erg tevreden met onze aankopen.

Ik krijg nog een grote oven. Ik had nu een piepklein gril/bakoventje zoals je hier zoveel ziet, maar ik krijg een 40 liter oven zodat ik weer appeltaart kan bakken en pizza kan maken, en grote schalen lasagna.

Weet je lezer: ik begin te beseffen dat ik eigenlijk helemaal niet zo minimalistisch ben als ik wil geloven over mijzelf. Ik vind al die machines zalig. Ik heb een rijstkoker, een blender, een staafmixer en hakker, de wasmachine en stofzuiger dus. En de broodnodige dingen als een fan en een clima. Een mega grote koelkast, omdat die hier nu eenmaal goedkoper zijn dan die kleintjes, een dubbele inductie kookplaat en zo'n italiaans pruttel koffiepotje voor op inductie, en ik geniet van elk van die apparaten TO THE MAX!

Heerlijk om in mijn mooie tuinstoel de wasmachine te horen draaien, zalig om de hoeken van mijn huis en onder de meubels te stofzuigen zonder dat alles van zijn plek moet en elke keer perfect gekookte rijst is in een land waar geen lassie snelkookrijst bestaat ook een zegen.

Die inductieplaat daar heb ik een mening over, maar goed, dat terzijde.

Mijn oranje stofzuiger staat nu weggestopt in de pantry, wachtend op de volgende ronde door het huis. En elke keer als ik er langs kom ruik ik de geur van een nieuw apparaat en zie ik dat oranje glanzende bolletje staan en dan heb ik een blij gevoel.

Minimalisme is leuk, je moet niet meer kopen dan je nodig hebt. Je kunt minimalisme ook overdrijven, en te schraal voor woorden leven. Misschien deed ik dat de afgelopen 10 jaar wel een beetje, het was natuurlijk ook uit noodzaak dat ik niet veel spullen bezat, maar ik vond het ook wel overzichtelijk eigenlijk. Ik had heel veel problemen niet, zoals "wat trek ik aan vandaag?", daar heb ik jaren niet echt over na hoeven denken. net zo min als het schoonmaken van een huis, meestal, zelfs in de Airbnb's werd dat vaak voor me gedaan.

Maar ik merk dat ik dat soort klusjes best wel weer leuk vind om te doen.

Ik ga het niet overdrijven, afwassen doe ik lekker op de hand, een vaatwasser vol vieze borden die staat te wachten tot hij vol is gaat vreselijk stinken in een klimaat als dit. En een TV is ook niet aan mij besteed, dat is zonde van het geld. En een wasdroger is ook pure onzin in dit klimaat, als het uit de wasmachine komt is het al bijna droog. Zelfs op bewolkte dagen zoals vandaag.

Maar ik geniet intens van al die apparaten die ik zo lang niet heb gehad. En dat wou ik even delen met jullie. Voor jullie zijn het vanzelfsprekendheden, maar voor mij is het weer alsof ik overnieuw begin, en een mate van luxe toevoeg aan mijn leven die ik 10 jaar niet heb gehad.

Geen foto van de stofzuiger, dat is een beetje sneu, ik heb een Truper stofzuiger gekocht, een bekend gereedschappen-merk in dit land, vandaar de oranje kleur, dat zijn hun clubkleuren zeg maar.

Foto: huiskamer ancestral house, Siquijor, Philippines

Eindelijk!! Mijn wasmachine is in gebruik!!

Sun, 02 Aug 2026 09:00:06 -0700

Hij stond al weken op de achterpatio, stevig ingepakt: mijn nieuwe wasmachine. Tien jaar lang deed ik zonder wasmachine. Het gevoel van bezit van zo'n apparaat is niet te beschrijven na al die handwassen. Met soms een lijntje gespannen tussen 2 motoren om alles droog te krijgen.

Soms huurde ik een Airbnb waar een wasmachine stond, dat was dan pure luxe, dan waste ik gelijk alles ook wat niet vuil was, om weer met een schone tas te vertrekken. Want handwassen is prima hoor, maar ik heb toch nog altijd het eerste wereldgevoel dat het pas echt schoon is als het in een machine heeft gezeten.

Maar meestal deed ik de was op de hand, heel soms ook, zoals in Playa del Carmen in Mexico deed ik de lakens en handdoeken naar een wasserette omdat die om de hoek zat en niet schreeuwend duur was. En in mijn allereerste hotel ind e Filipijnen zat wasservice bij de kamer prijs in. Dat leek leuk, tot ik een stapeltje totaal verklootte kleding terug kreeg van de wasvrouw die driftig met een borstel alle delicate stofjes van mijn topjes en korte broeken had staan mishandelen.

Ik vond het niet erg de was doen op de hand, je krijgt, zeker als je niet veel kleding hebt een bepaalde routine. Zo kon ik weken doen met 2 onderbroeken, 1 aan en 1 in de was, vaak drogend op een hangertje aan de TV in de hotelkamer of onder de fan. Of dus op dat tussen de motoren gespannen waslijntje.

Nu bezit ik meer kleding omdat het kan. Dus in mijn kast hangen allemaal leuke shirts, en jurkjes, en dat maakt me blij, ik kan nog wel een paar korte broeken gebruiken vind ik zelf, want ik heb nu heel veel mooie topjes, maar wat weinig broeken, of een paar rokken, ook niet verkeerd. En ik heb meer dan 1 paar schoenen en een paar wandelsandalen. En ik geniet er van dat dat mogelijk is.

Voordat we de wasmachine konden aansluiten moest eerst de elektrische bedrading in het oude huis naar het jaar 2026 getild worden. Want hoe daar ooit mensen hebben gewoond ik weet het niet, maar op 2 20 ampere groepen kun je de oorlog niet winnen natuurlijk, daar kan niet eens een koelkast op volgens mij. De man van CFE, de elektriciteitsmaatschappij van Mexico die kwam controleren waarom we zo weinig stroom verbruikten, keek goedkeurend naar het nieuwe stroomnet. Da's het betere werk vond hij, zo kon je veilig alles aansluiten zonder dat er overbelasting was. Mijn zoon, een voormalig elektromonteur werkt er al weken aan. Want vel buizen moeten buitenom. En je moet hier zelf van de hoofdmeter op straat alles aanleggen naar je huis. En zelfs de aansluiting op de meter was fout.

De dag na de verhuizing was het zover, ik had een stopcontact op de achterpatio waar de wasmachine aan kon. Alleen, geheel in de stijl van hoe wij redeneren, hadden we de vulkraan van de tinaco dichtgedraaid, vanwege allerlei werkzaamheden aan de waterleidingen en omdat we hem schoon wilden maken en niet open gezet. De tinaco was leeg, en die dag was geen vuldag. In La Paz heb je om de dag water van Sapa, de watermaatschappij. Dus ik moest een dagje wachten tot de tinaco weer vol was. Nu vanmorgen op deze bewolkte dag heb ik 1100 liter water tot mijn beschikking en stroom en doe ik een beetje onwennig de eerste was in mijn eigen wasmachine. En gewoon in de machine, niet ind e cloud, want daar wordt ik iebelig van al die om internet jankende huishoudelijke apparaten.

Kom op zeg, je staat hier op aarde een wasje te draaien niet in 1 of andere virtual reality. Ik heb al moeite genoeg met geparfumeerd pleepapier en vuilniszakken die naar vanille ruiken. Ik heb geen behoefte aan een koelkast waarbij weet ik veel wie meekijkt of ik nog wel genoeg melk heb en gezond eet, laat staan een wasmachine die ik vanaf de bank kan bedienen via een app.

En op de foto mijn trotse bezit, op zijn plekje op de achterpatio.

Foto: Whirlpool Wasmachine, La Paz, Mexico

Afscheid nemen van een levensstijl

Thu, 30 Jul 2026 09:00:42 -0700

En dan opeens is het een feit, en woon ik op een vast adres, ver weg van Nederland, aan de andere kant van de wereld. Maar dat is allemaal niet zo bijzonder, wat voor mij de verhuisdag bijzonder maakte was dat ik, op het moment dat ik de poort van mijn nieuwe huis binnenreed afscheid nam van een levensstijl.

Mijn onderbewustzijn gooide heel wat emoties op de hoop van mij ietwat stressige leven. Zoveel dat ik mijzelf op een gegeven moment mijn hart hoorde uitstorten bij iemand. Ik schreef al menig blogje over mijn nieuwe toekomst en de oplettende lezer heeft tussen de regels wel meer gelezen dan ik op de regels schrijf. Ik had het er een beetje moeilijk mee, die hele verhuizing, en zolang ik "veilig" in mijn huurhuis zat met een aflopend huurcontract, kon ik heerlijk negeren dat ik straks nooit meer reis, nooit meer maanden lang in hotels woon en dat mijn horizon niet veel verder rijkt dan het einde van de straat, daar heel ver in de verte bij de Malecon, of aan de andere kant, ietsje dichterbij bij de bergen.

Hoewel ik een jaar lang vreselijk uitkeek naar een vaste woonplek is zo'n verlangen net zoiets als voor velen de emigratie droom, zat van Nederland, en alle regeldruk en prijsstijgingen mopperen we ons dan door de verplichte verjaardagen en bedrijfsfeestjes heen en dromen van een andere plek op aarde. Maar we doen verder geen ene fuck om van woonadres te veranderen. Alsof het mopperen en het verlangen al genoeg stoom uit de ketel laat en we er na zo'n verjaardag bij Tante Truus weer een jaartje tegen kunnen temidden van onze collectieve onvrede.

Ik denk dat mijn verlangen naar een woonplek ook zoiets was. Als ik het maar vaak genoeg zeg, lekker veel over schrijf in mijn dagboek dan blijf ik ondertussen lekker reizen. Maar het bekt wel lekker dat praten over zo'n verlangen. En soms casht het ook lekker, want mensen worden nieuwsgierig en daarmee stijgen de bezoekers en de potentiële klanten en de advertentie inkomsten.

Toch was het toen het glasvezel internet door het oude huis straalde en zelfs de slaapkamers in de appartementen wist te bereiken een gelopen race dat huurhuis. Voor zowel mijn zoon als mijzelf. De verhuizing stond gepland in de toekomst ergens, maar opeens waren we aan het inpakken en konden we wel over dachten we. Home is where the internet is fast, als voormalig digitale nomade gold dat 10 jaar lang. Inpakken dus, en de motocarro voorrijden en volladen en dan opeens sta je al je keukenspulletjes op een nieuwe plank te zetten die je vorige week nog schilderde, en sorteer je opnieuw je kruidenpotjes en ligt je ondergoed in een andere kast op een ander plankje.

Ik reed de poort door, parkeerde mijn motor, en draaide de sleutel om, de motor sloeg af en ik keek naar de oprit die naar het huurdersplein leidt, en ik keek naar het oude huis en ik dacht: dit is thuis. Voor nu en waarschijnlijk tot mijn dood. Het is nog lang niet af hierzo, maar ik woon er. Ik ben gevestigd, nu kan ik wortels kweken.

Als ik een half uurtje later mijn kussen in de nieuwe slopen schuif denk ik: nooit geen hotelbedden meer, deze is van mij, 101 keer proef gelegen bij Coppel, Luuna, Sears en Liverpool, dit is mijn matraskeuze en mijn bed. Mijn kussens, geen hotelgeuren meer.

Het is even zoeken om alles kwijt te kunnen. Het appartement is kleiner dan het huis waar ik uitkom en helemaal kleiner dan het huis waar ik straks intrek als alles af is. Dus ik hannes wat rond met een bestekbakje, de airfryer en bedenk dat er volgende week nog een 40 liter oven komt, die ook ergens moet staan.

Ik besluit dat het heen en weer lopen wordt naar de pantry. Als ik weet wat ik wil eten ga ik daar spullen pakken en dingen zoals eventueel de rijstkoker. Ik kan het nu gewoon niet kwijt onder dit dak.

Mijn zoon is terug naar het andere huis, de modem moet weer teruggezet worden op de oorspronkelijke naam, wij zijn altijd FloatingCoconut als we ergens zijn en hebben een Nederlands wachtwoord, dat mag nu weer gewoon lekker saai op zijn Mexicaans. Voor het nieuwe huis kiezen we de naam "Los Holandeses". Dan weet de hele buurt in 1x dat we geen Amerikanen of Canadezen zijn. Want die vraag heb ik nu al zo vaak beantwoord.

Ik zit nu op mijn eigen bank, ik ben na 10 jaar en 8 maanden digitale nomade af, ik ben nu gewoon migrant zoals iedereen die emigreert en naar 1 plek verhuisd.

Ik stop mijn tas in de aller bovenste kast in de slaapkamer en ga met mijn hand langs alle nieuwe kleding die ik afgelopen week kocht, kleurrijke mouwloze shirtjes, een linnen broek, fijne jurken en een rok. Jullie mogen gewoon op hangertjes, nooit meer op een propje in dat lege hoekje in de tas als opvullertje, mijmer ik ze toe. Beer zit op zijn vertrouwde plek bij het bedlampje. Ik kan alleen geen goede plek vinden voor mijn helm. Die staat nu midden op het bed, ik denk dat ik die maar in het oude huis neerzet, als ik daar straks in het kantoor kastplanken heb, dan kan hij daar wel staan.

En ik rij mijn motor op zijn plek, zodat ik er makkelijker door kan straks met de laatste spullen als mijn zoon thuiskomt. Daar zal hij wel een paar dagen onaangeroerd staan. Ik zou eigenlijk niet weten hoeveel kilometer er op de teller staat, maar ik gok dat het wel boven de 100.000 kilometer is? Hij heeft 6 jaar dienstgedaan, en is 3 keer heel Mexico doorgestoken van de ene oceaankust naar de andere en van de grens in het noorden naar de grens in het zuiden. Hij reed over de hooggebergtes in het centrale gedeelte van Mexico en door de diep donkergroene bergen van Chiapas. Hij reed over het snoeihete asfalt in de Sonora woestijn en de witte zanderige strandwegen langs de kust van de Zee van Cortez. En nu staat hij daar onder het afdak op de oprit, naast de grote BMW, zoals ze samen in zoveel hotel parkings hebben gestaan.

Ik neem vandaag afscheid van een levensstijl. Ik ben een beetje nostalgisch, ik hoop dat u mij dat vergeeft.