Er was een tijd dat ik verwoed vragen beantwoorde op Quora. Ik vond het uitdagend, leuk, het inspireerde me, en zette me soms tot diep nadenken over onderwerpen die soms een ver van mijn bed show waren en niet meer bij mijn huidige leven horen. Maar het hield me scherp zeg maar, ik vond het leuk om te doen.
Om allerlei redenen ben ik er mee gestopt, met als hoofdreden wel de onmogelijkheid om op Nederlandse fora je mening te mogen geven zonder dat je een heel nieuw scale aan scheldwoorden leert van mensen die geen respect hebben voor andermans mening en dat op zeer bijzondere wijze uiten. Toen ik de reactiemogelijkheden sloot om het gescheld en gespam in te perken werd ik in Spaces (groepen) geciteerd en werd daar mijn kop eraf gehakt. Puur en alleen omdat objectiviteit, het feit dat je een vraag beantwoord vanuit verschillende standpunten door sommigen niet objectief gelezen wordt en dat mensen zich vastpinnen op dat ene woord, dat ene zinnetje, wat hun bloeddruk omhoog jaagt.
En anderzijds ben ik gestopt door de zwermen van onzin vragen over rel-onderwerpen die Quora opeens overspoelden en het digitale leven daar puur onmogelijk maakten. Ik was niet de enigste die de handdoek in de ring gooide, vele grote schrijvers daar verdwenen onder de Brusselse pedo problematiek en de fluo-hesjes en niet te vergeten de IPTV spam.
Ik heb nog een lange tijd mijn 2 spaces regelmatig geupdate, om de volgers tevreden te stellen. Maar helaas voor hen ben ik daar ook mee gestopt. Mijn hang naar sociale media en de aandacht die het met zich meebrengt neemt steeds meer af.
Maar over de jaren dat ik als blogger op het internet rondhing en mijn sociale media actief gebruikte was ik altijd wel verbaasd over de grote groepen mensen die regelmatig terugkeerden, mij volgden en die het blijkbaar boeit wat ik te schrijven heb. Regelmatig krijg ik nog een upvote op een antwoord en dan lees ik soms dat antwoord terug. Zo las ik er vandaag 1 over het feit dat Den Haag geen flauw benul heeft van hoe het in een gemiddeld Nederlands huishouden toegaat omdat ze met zijn allen in een andere wereld leven daar rondom dat torentje.
En ik dacht toen ik dat antwoord las: niet alleen je lijf is stram en oud aan het worden, ook je geest mevrouwtje. Je bent je zwoeng kwijt. Je pen is roestig.
Ik zou zo'n antwoord, wat coherent is, onderbouwd, gestoeld op mijn politieke ervaringen en werkervaring niet meer kunnen verwoorden denk ik. En dat heeft allemaal te maken met het feit dat ik net als de Haagse politiek niet verder verwijdert kan zijn van het leven in Nederland dan ik nu ben. Hoewel ik bijna elke dag even door de dagbladen surf, merk ik dat het me ook niet meer boeit al dat Nederlands geneuzel, jullie leven daar in het kikkerlandje zo'n vreemd poldermodel tegenwoordig dat ik geen aansluiting meer voel.
Ik denk dat meer emigranten dat wel ervaren als ze lang weg zijn uit Nederland. Maar mij, als voormalig politiek dier en zeer maatschappelijk betrokken stoort het soms. Ik begrijp de begroting niet meer, ik zie de lijnen niet meer, ik snap de maatschappelijke en politieke verhoudingen niet meer. Ik weet niet hoe het leest als je in Nederland woont, maar ik vind het nieuws de laatste jaren vreselijk gekleurd en eenzijdig. Objectiviteit is ver te zoeken en onderzoeksjournalistiek lijkt een uitgestorven beroep. Het leest hol, commercieel, en lijkt de makke schapen in een richting te duwen die me doet huiveren.
Maar waar het in dit blog om gaat is dat ik dus mijn band met Nederland niet meer voel. Ik vind jullie zeuren om niks, janken om drama wat geen drama is en wat in veel landen normaal is. Ik vind jullie spijkers op laag water zoeken en ik vind de politiek net een kleuterklasje wat oefent voor zijn veterstrik-diploma onder leiding van Brussel. Zoiets?
Ik kan dus nooit meer en bevlogen antwoord schrijven, objectief gestoeld op ervaringen en belevingen, want ik ben a.) absoluut niet meer objectief en b.) ik heb geen raakvlakken meer want mijn belevingen zijn van "vroeger", en niet meer van nu.
Ik hoor Nederlanders klagen over prijzen dat het zo duur is in Nederland maar als ik foldertjes opensla op foldertje punt nl zie ik goedkoper voedsel dan hier in mijn derde wereldlandje. Yoghurt bijvoorbeeld. Ik betaal gemakkelijk 3 tot 4 euro voor een literjte, en mijn overrijpe vaak bruine bijna verrotte avocado's ook al groeien ze hier aan de bomen kosten simpelweg 3 euro per kilo momenteel, want kartels en de Amerikaanse export.
En als ik een nieuwe iphone wil is hij minstens 200 euro duurder dan de jouwe, want importheffingen. En ga zo maar door. Dus hoezo jullie zijn zielig want alles is zo duur?
Het gejank in Nederland over milieu-schaamte, warmtepompen, instortende nuts voorzieningen en de hitte, ik zie alleen maar eerste wereldproblemen. Echt, ik begrijp jullie niet meer. Jullie horen tot het meest verwende en meest ontevreden volk op aarde geloof ik, en zeker weten het meest ondankbare volk en jullie kijken veel te veel naar de overheid voor oplossingen en weten niet meer wat zelfredzaamheid is. De uitzonderingen daargelaten.
Als ik nu Nederlanders op bezoek zou krijgen zou ik bij God niet meer weten waarover ik met ze moet praten, want we delen helemaal niets meer. Dat worden 2 eenzijdige gesprekken, een soort van show and tell zoals kinderen hier op school doen. Neem je cavia mee en vertel erover. Neem je leven mee en vertel erover. Maar geen enkel kind in de klas weet wat het is om een cavia te hebben en dus is er geen raakvlak, en zo zal het ook zijn in die gesprekken. En daarom is het maar goed dat ik geen vragen meer beantwoord op Quora, ze zouden kant nog wal raken. Zoals zoveel antwoorden momenteel, maar dat is een ander knelpunt van dat soort media.
Ik begin bij mijzelf wel het grote geheel te zien: ik zei mijn Nederlandse bankrekening op, ik was er opeens aan toe, en dat komt omdat die band er echt niet meer is. En omdat ik een mening heb over het Nederlandse bankensysteem en het kostenplaatje. Dat kan anders weet ik inmiddels en vooral goedkoper. Ik stopte met Facebook, ik lees minder en minder over de maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland. Ik stopte met de coachingsgesprekken en mijn kennis van mijn ooit thuisland verwatert in rap tempo. Als ik nu ook nog die kranten kan loslaten en gewoon hier 100% kan gaan leven in het land waar ik woon, dan heb ik afgezien van de taal, mijn paspoort en af en toe het verlangen naar een bitterbal of een haring met uitjes, geen binding meer met Nederland. En daarom is mijn pen soms zo roestig, en lijkt hij bijna leeg. Tijd om een nieuw soort pen op te pakken en op een andere manier te schrijven. Een nieuwe "zwoeng" te vinden ofzo.
Best lastig, want oude karrensporen rijden lekkerder dan nieuwe nog niet ingesleten karrensporen. Maar er groeit een idee......
