In de avonden, na het klussen, eten koken en het huurhuis schoonmaken kijk ik af en toe video's op YouTube. Er zijn een paar kanalen die mij tot denken zetten en dus mijn aandacht weten vast te houden.
Zo volg ik Rewilding Jude, een queer man die volgens mij steeds minder queer uitstraalt over het verloop van zijn nieuwe bestaan weg van de grote stad op het platteland van Schotland. Hij is geweldig eerlijk in zijn nieuwe leven, droomt af en toe van mooie huizen met een geweldige indeling terwijl hij tussen het hergebruiken van materialen en een prachtig groene verfkleur de realiteit van zijn budget met ons bespreekt en doorleeft in zijn gelimiteerde eeuwenoude huisje en in volle tevredenheid in het zonnetje (als dat schijnt) op het stoepje bij zijn voordeur zijn dikke ogenschijnlijk voedzame soep eet of zijn ochtendkoffie drinkt. Samen met zijn kat en 4 kippen die hij uit de rescue haalde lijkt hij in totale harmonie een leven op te bouwen waarin hij grotendeels zelfvoorzienend is. En wij kijkers leren klussen samen met hem terwijl hij met de nodige zelfspot zijn fouten corrigeert. Hier en daar is hij wat te streng voor zichzelf vind ik, want hij doet het allemaal maar mooi en is verdomde dapper in mijn beleving en heel vindingrijk. Hoewel hij wel alle juiste gereedschappen lijkt te bezitten zowel in zijn schuur als in de keuken waar hij van alles bakt en inmaakt.
En dan volg ik Homesteady, met gepaste tegenzin, want ik vind het gezin chaotisch, ongeorganiseerd en soms zelfs smerig. Ze lijken alles te laten vallen waar ze lopen, gereedschap, afval en de baby kruipt daar overal doorheen zelfs over eht aanrecht en de smerige keukentafel. Ze koken op een gasfornuis wat te vet is om aan te pakken en ik heb er een duidelijke mening over, dat heb je na deze korte omschrijving misschien wel door. Toch kijk ik elke keer weer, ook al vind ik hun titels wat schreeuwerig en de persoonlijkheden niet al te sympathiek. Ik ben een beetje jaloers op de eenvoud en stressloosheid waarmee ze door het leven dwarrelen, soms met geld smijten en als gezin functioneren. Want ik moet toegeven dat met 9 mensen waarvan 7 kinderen in een primitief huis in Alaska wonen best een opgave moet zijn, je zit letterlijk op elkaars lip als je maar 1 badkamer hebt die nauwelijks die titel mag dragen en zoveel ruimte moet delen met zoveel mensen en de huisdieren waaronder een bizarre naaktkat Mister Skinny Legs. Ze inspireren me op een heel andere manier dan Rewilding Jude doet.
En als laatste bij verreweg mijn meest favorite kanaal is dat van Maigomika. Een vrouw van Japanse afkomst en haar man die vanuit British Colombia weer naar Japan verhuisd zijn en zo'n populaire Akiya huis huren en er een paar maanden geleden zelfs 1 kochten. Ze verbouwen beide huizen, ik heb nog niet zo goed op mijn netvlies waarom ze het huurhuis verbouwen, maar dat zal een reden hebben, ze lijken met alles een reden te hebben zonder dat ze er over opscheppen of er mee pronken. Ze leven een heel simpel leven. Zo is hun badkamer in de schuur, en moeten ze volgens mij buitenom. Maar zij is een verhalen verteller en bezit de kunst om het verhaal zo te vertellen dat je heel veel leert, maar niet over hun persoonlijk leven of hun buren die allemaal geblurt worden. Hun hond Pancake is een vast onderdeel in de video's en hij lijkt de meest kalme best opgevoedde hond van de wereld. Hij kan urenlang uit het raam kijken naar de omliggende rijstvelden en in de verte staren.
Zij leven een simpel bestaan, hun huis is net als dat van de Homesteady mensen rommelig, eenvoudig en absoluut niet zo mooi georganiseerd als dat van Rewilding Jude. Toch hebben ze alle drie overeenkomsten: dichter bij de prachtige natuur, tochtige huizen, winters en sneeuw, heel veel regen, en een simpel bestaan vol verse (eigen verbouwde) producten en eenvoud, en zelfs ruilhandel met de buren.
Ze zijn mijn inspiratie, want ik zou zo ook wel willen leven. Zo kwam mijn idee van een pantry van Rewilding Jude, en nee, ik heb niet zo'n mooie Britse pantry als hij aan het opzetten is, maar ik heb mijn eigen functionaliteit er in gebracht nadat ik voor mijzelf beredeneerd had of het een verstandige keuze was om daar in te investeren. Want je kunt wel alles willen wat een ander heeft, maar dat is niet altijd logisch.
Ik kan niet leven zoals zij leven, omdat ik midden in de stad woon, omdat er bij mij geen sneeuw valt en omdat ik geen eigen groente verbouw en geen ruilhandel doe met de buren. Ze zien me aankomen!!
Ik hink op 2 gedachtes en verwar mijn twee werelden vaak. Ik schreef er denk ik al eerder over: verzuipen in het verwende maatschappij syndroom. We willen onze huurders een bepaalde vorm van kwaliteit en luxe bieden, die past bij wat huidige huurders verwachten, maar voor mijzelf wil ik dat allemaal niet. Ik hoef geen TV, ik kan net als Maigomika TV kijken op de laptop als ik al kijk, want net als alle drie kanalen doen geloven kijk ik ook zelden TV. Ik wil wel een goede bank. Zoals Rewilding Jude ook heeft, ik zou niet meer kunnen aarden op een afgeleefd ding zoals Homesteady heeft en op de grond kunnen zitten zoals in Japan, ik zou nooit meer overeind komen.
Nu ja, wat ik probeer te vertellen is dat ik mijzelf bij de les hou door middel van de inspiratie die ik opdoe uit deze kanalen. De luxe of betrekkelijke luxe want zo heel luxe wordt het nu ook weer niet, die wij onze huurders gaan bieden die zoek ik voor mijzelf niet. Ik zoek vooral rust, vrijheid en eenvoud in mijn bestaan. En hoewel ik vaak verdwaal in alle keuzes op Amazon en alle mooie dingen in de uitverkoop hoek bij Sears moet ik één ding wel helder voor mijzelf houden: Geluk en tevredenheid zit niet in spullen.
Raar maar waar, een tevreden huurder kijkt wel naar spullen, maar ik als eigenaar van al die aardse bezittingen vind mijn geluk daar niet in. De perfectie zal ergens in het midden liggen denk ik. Ondertussen kijk ik met enige afgunst en stille bewondering naar het stel dat vanuit het (naar mijn idee) luxe ontwikkelde Canada naar de eenvoud van een bescheiden Japans leven is verkast en daar prima lijkt te gedijen, je ziet ze vaak zittten in hun opklap tuinstoelen in de nacht met wat groente en vlees op de BBQ of vaker nog, met een mok koffie of thee op de rand van hun huis benen bungelend in het gras terwijl ze naar de natuur om zich heen kijken, en in mijn beleving zitten ze daar heel vaak. De realiteit zal wel iets anders zijn want tussen de regels door druppelt soms wat informatie over hun privé leven, dat ze beiden werken bijvoorbeeld. Maar dat zie ik niet, dat weet ik alleen in mijn achterhoofd. Ik zie de prachtige natuurbeelden, de rust, en hun relaxte levensstijl tussen de duizendpoten, wespennesten, kikkers en Huntsman Spiders met af en toe een voorbijkomende groep apen.
Mijn respect hebben ze. Dat is zeker. Net als Rewilding Jude, die onlangs zijn gedroomde verbouwingsplannen moest laten varen omdat verbouwing in de UK nu eenmaal zo duur is dat het eigenlijk niet betaalbaar is. Hij gaat er op camera stoer mee om, maar ik kan me voorstellen dat hij, net als ik soms bij tegenslag best even een moeilijk moment heeft gehad in zijn prachtig geschilderde woonkamer bij de open haard met zelfgemaakte tegeltjesrand.
Ik vraag me af hoe ik alles waar ik naar verlang en wat ik herken in die video's kan invoegen in mijn leven midden in de stad. Toen ik in 2015 uit Nederland vertrok had ik de droom van op het strand wonen in een simpel huisje, ik heb dat gedaan wel 6 maanden, misschien 8, op het eiland Siquijor in de Filipijnen. het was idyllisch, maar hoogst onpraktisch. Vaak hebben wij Westerlingen een grote communicatie stoornis met lokale bevolking over het gebruik van het strand bijvoorbeeld, en ik zat regelmatig in de overweldigende lucht van visafval en ik was het wel zat om hele families voor mijn deur een bad te zien nemen. Noem het rustiek en lokaal, het is toch niet iets waar je dagelijks naar wilt kijken al die in hun kruis soppende mannen die terwijl hun onderbroek langzaam afzakt hun edele delen proberen schoon te krijgen. Daarna woonde ik op een. klif, een stuk beter, maar ik had op die afgelegen plek soms 8-10 uur geen stroom, geen telefoonverbinding en geen internet per dag, niet handig! En ik was afhankelijk van regenwater. Heel kwetsbaar.
De verse vis die ik vaak voor een cent en drie knikkers kon kopen en de stilte van het wonen op een klif, maakte dat allemaal niet goed. Dus ik besloot dat wonen op het strand of is zoals ik daar deed, of onbetaalbaar is omdat je er een mate van beschaving aanplakt die alleen voor rijken is weggelegd en dan gaat het weer over bezittingen en spullen en geluk wat daaraan gekoppeld is.
De grote stad is nooit mijn ding geweest, La Paz is een fijne mix van landelijk en grote stad. Daarom denk ik dat ik hier wel kan settelen. Maar mijn huis staat aan een redelijk grote weg, fluisterasfalt is geen ding in mijn straat en ik ben, afgezien van 7 enorm grote plantenbakken (waar bomen in staan) en wat palmen in potten en de grote boom voor de deur niet omringt door natuur. Groen genoeg, maar geen wijdse uitzichten. Wel veel beton. Hoe zoek ik dat waar ik naar verlang in deze omgeving? Hoe kan ik de balans houden tussen de relatief luxe die ik voor de huurders op poten zet en de simpelheid van mijn eigen bestaan? Een simpelheid waarvan ik denk dat ik dat nodig heb om mijn rust en geluk te vinden.
De videokanalen die ik volg hebben allemaal al een jaartje of 2 achter hun kiezen in het opbouwen van dat alles, ik ben nog maar net begonnen. Ook daarin zit mijn inspiratie: het komt vanzelf goed met die balans en met dat vinden van wat mijn geluk beïnvloed. Net als Maigomika leef ik in een huis wat verhalen kan vertellen qua ouderdom, net als Rewilding Jude droom ik van dat wat niet haalbaar is, omdat het internet nu eenmaal zulke werelden schetst en soms zelf opdringt. En net als Homesteady verzuip ik momenteel in de mogelijkheden en onafgemaakte klussen. Maar ik weet zeker dat op een dag ik net als zij alle drie, mijn dag begin op mijn patio, heel vroeg in de ochtend, met een kom vers gezette koffie, uit een (voor mij heel belangrijk! ) fijne mooie mok, en ik daar zit, wat vogelzaad op het vogelvoederplankje strooi en kijk welke bezoekers er vandaag langskomen, en de tijd gewoon laat verstrijken. Tot mijn hoofd toe is aan de dag en ik verder ga daar waar ik gisteren stopte voor ik naar bed ging.
