De titel is bedbodems kopen in Mexico, maar "bedbodems" kun je eigenlijk vervangen met alk ander woord, zelfs met "melk" of "bougies" of een "katoenen shirt" of "goede betaalbare schoenen". Maar ter illustratie neem ik jullie mee op het avontuur "bedbodems kopen". Iets wat we vandaag gedaan hebben.
Het hele verhaal begint bij toevallig langs een timmerwerkplaats rijden zo'n maand of 4 geleden. Bedbodems, we moesten van de snelweg adf, stukje door de woestijn via een zandweg vol mul zand weer de snelweg op en dan oppassen dat we er niet weer voorbij reden en weer door de woestijn moesten en via die mulle zandweg. Zo zijn wegen vaak in dit gebied, dus we zijn het gewend, ook al went het nooit echt.
2500 peso voor een model economico, Ze hadden ook reforzados. Zelfde model bed, ik zag echt geen verschil maar dan van puro pino Mexicano. Oftewel lawaaibomenhout, net als die economico. Prijsverschil was 600 peso in het nadeel van de reforzados (versterkt) Heel eerlijk gezegd vond ik de economico net even mooier, maar misschien was dat mijn schrale inslag. Omdat we toen dachten 7 appartementen te hebben vroegen we of we mayoreo prijzen kregen. (groothandel, of kwantum-korting zoals we dat in Nederland noemen) Dat was bespreekbaar.
Daarna zag ik op Facebook Makrtplaats ook bedbodems voor 1400 peso en 1800 peso, opeens leek de timmermanswerkplaats erg duur. De afgelopen week hebben we gemessaged en geappt met verschillende "bedrijven". want meestal bleek het een handige dude met een hamer en een stapel pallethout die wat bijverdiende. Maar uiteindelijk hadden we twee adressen. De eerste meldde af, hij had het te druk om 6 bedbodems te verkopen. Goed jongen wat je wilt, toedeloe. En we mochten sowieso niet kijken, als we ze wilden kwam hij bezorgen zonder keuring onzerzijds want hij verkocht "goed spul". jaja.......okay.....dank u wel, maar nee dank u.
De tweede gingen we langs, helemaal buiten de stad in de vinex wijken waar modern werkend middenklasse Mexico probeert te overleven. Eindeloze straten met rij naar rij dezelfde huisjes, in verschillende staten van bouwval, omdat de middenklasse Mexicaan vaak geen geld verspilt aan onderhoud. Daar langs de snelweg naar het Zuiden, zit het bedrijf. Zoek, zoek, speur speur. Want de pin staat werkelijk nooit goed. Maar daar was het tegenover Ferrolab. Net als op de foto's van Facebook Marktplaats. En daar hield elk vergelijk op.
Er stond een stapel B-keuze matrassen, in het woestijnzand, en een oude man met een enorme stapel pallethout, een handzaag en een hamer en 1 bedbodem die er niet uit zag. Geen idee waar ze die foto's van Marktplaats vandaan hadden, maar dat waren niet hun bedbodems. Iets wat in Mexico heel gebruikelijk is. Je wordt altijd naar binnen gelokt met prachtige stockphoto's soms met het watermerk er nog in van de website waar ze het gejat hebben en dan zie je uiteindelijk iets onogelijks wat absoluut geen enkele overeenkomst heeft met de foto. Zo dit ook.
We zijn niet eens afgestapt. Zo te zien had de bedbodem al een tijdje buiten gestaan en het oogde niet fraai. Binnen stonden nog meer matrassen en verder niks. Ja het altijd op zijn telefoon starende personeel maar geen bedbodems. Op naar de timemrmanswerkplaats dan maar, via Starbucks, want we moesten ergens keren op de snelweg, en daar waar dat kon daar was een Starbucks. Even een croissantje voor het Frankrijk gevoel en weer door.
Je gokt het al: de prijzen waren gestegen, en fors ook. Maar na lang onderhandelen kregen we korting en als we cash betaalden nog meer korting. En ze worden thuisbezorgd. Dat is dan wel weer tof.
Wij naar de bank, want tja, wie loopt er nu met 15K peso over straat? Wij niet, tot we na de derde supermarkt eindelijk een geldautomaat vonden en toen wel. Weer terug, weer keren op de snelweg, maar nu op een illegale plek. De Politie was net voorbij en geen camera's en belangrijker een enorm gat in het voortrazende verkeer, dus hupla!
Gelijk schuin de weg oversteken naar de parkeerstrook langs de weg, jaja, dat film je niet in Nederland zoiets, parkeervakken langs de snelweg!! Ik bleef buiten in de zon hangen ik had geen zin om in de berg mul zand die op de parkeervakken stond te parkeren. Mijn zoon ging naar binnen om af te rekenen.
Adres geven, betalen, nog eens onderhandelen maar er kon echt niks meer af. Dan maar flappen tellen, en nog eens tellen, en dan roepen ze iemand om nog eens te tellen en nog een keer extra voor de zekerheid.
Over een paar dagen komen ze want ze hadden er uiteindelijkmaar 3 vertelde ze na het afrekenen, dus ze maken er ff drie bij. En dan kunnen we het hele zelfde verhaal nog een keer doen voor matrassen. Maar voor onze matrassen weten we het al: Model zeuss met Eurotoplaag, bij Coppel. Dus dat is niet zo ingewikkeld, dat is in de winkel online laten bestellen, zodat je de .com.mx korting hebt, en dan daar aan het loket betalen en dan wordt het thuisbezorgd.
Drie en een half uur na aanvang van onze zoektocht, waren we de dubieuze eigenaren van 6 bedbodems waarvan 3 in de maak. En gingen we door naar de Electrowinkel om 20 speciale lampjes op te halen die voor ons bestelt waren.
En dan haasten naar huis, want er komt een tegelzetter naar mijn badkamer kijken en naar de vloer in Appartement 3, die sprong er spontaan uit toen we er een trapje opzetten. En die gaat een offerte maken.
Zo werkt het in Mexico, je text een halve week je eigen blauw, je houdt 1 of 2 goede contacten over te terug appen, en communicatief zijn, en dan bereid je je voor op de Mexicaanse teleurstelling en als die teleurstelling uitblijft dan kun je hopelijk iets kopen, of nog niet en ga je naar huis. Werd je teleurgesteld dan ga je via Amazon of in het ergste geval naar het "'t is maar net wat de gek ervoor vraagt"-Mercado Libre.
De pakjes bezorger op het nieuwe adres kent me al en groet me bij mijn voornaam: Hola Jeanette, qué tal?
Simpel weekboodschappen doen bij de super? Daar trekken wij een uurtje of twee voor uit, exclusief het heen en weer rijden en dan niet omdat de winkel zo groot is maar meer omdat je altijd loopt te zoeken.
