Ik worstelde vandaag even met geld en het perspectief op geld. Ik merk dat ik na 10 jaar minimalistisch leven een beetje meegezogen word in het steeds "net even duurder"-concept.
Een huis inrichten kost overal in de wereld geld, maar in sommige landen is het onredelijk duur en in andere landen best betaalbaar. En dan zijn er landen zoals Mexico waar het allebei is afhankelijk van waar je koopt, en wat beschikbaar is. In Mexico lijkt een echte middenklasse meubelzaak bijvoorbeeld niet te bestaan.
Als ik op een avondwandeling bij een gemiddeld Mexicaans huishouden naar binnen kijk zie ik oude versleten bankstellen, hangmatten in de woonkamer, enorme TV's en plastic kasten en kratten, en vooral bergen met rommel die voor hen ongetwijfeld waardevol is maar waar geen vaste plek voor is.
Ik begrijp wel waarom, met 80% van de Mexicanen net boven de armoede grens en slechts 2% van de bevolking die meer dan 1000 euro per maand verdiend is het ook niet je prioriteit om meubels te kopen voor je huis. Dat is weggelegd voor de rijken, en voor de enkeling die zich een aflossing kan veroorloven.
Want Mexico leeft op krediet. In dit land leven 5 van de 10 mensen die je ziet met schulden, soms zo hoog dat ze er waarschijnlijk niet meer vanaf komen. En in de steden ligt dat aantal vele malen hoger.
Van de ruim 47 miljoen mensen die een lening hebben (leeftijd 18-70 jaar, cijfers 2024) heeft 46,1% van de bevolking leen formele (geregistreerde) lening, maar het gevaar schuilt hem meer in de 53% die informele leningen hebben afgesloten. Leningen bij particulieren tegen extreem hoge rente en sancties.
Mensen die gebruik maken van zowel een formele als informele lening komen vaker in de problemen, vaak kunnen ze de informele lening niet meer afbetalen door de extreme druk van de informele lening.
Regelmatig zijn er ook acties om met de billen bloot te gaan bij Banco Azteca bijvoorbeeld en alle leningen te legaliseren, de informele af te lossen met een formele en tot een goed afbetalingsplan te komen.
Je kunt hier zelfs je ondergoed en levensmiddelen op afbetaling kopen. Dieptriest eigenlijk als je er goed over nadenkt. Want het maakt het nemen van domme beslissingen en impuls beslissingen zoveel makkelijker.
En ik begrijp die beslissingen ook wel, de verleiding is overal, elke winkel, elke reclamebord elke leverancier en zelfs de overheid biedt de optie om in termijn te betalen waarvan de eerste maanden rentevrij zijn. (en neem je de creditcard of download je de voordeelpas of app dan krijg je verlenging van die rentevrije periode)
Via sociale media ziet de armere wereld hoe het er in rijkere landen aan toe gaat. En, zoals een vorige huisbaas me ooit vertelde " elke Mexicaan droomt er van om dan in ieder geval het kale peertje aan het plafond te vervangen voor sfeervol "Europees licht" ". Met al die blootstelling aan mogelijke luxe en stijl groeit er een verlangen en neemt onvrede toe.
Ik merk het zelf ook als ik door (te) dure meubelzaken loop en denk: Gadsamme als ik toch de staatsloterij win........Niets menselijks is mij vreemd natuurlijk.
Ik merk dat ik qua inkomen net aan in de middenmoot zit, met dat verschil dat ik geen financiële verplichtingen heb zoals een lening of een creditcard. Dus mijn inkomen gaat niet primair op aan de afbetaling van de auto, de schoolspullen en Infonavit lening voor het huis.
Toch merk ik dat nu ik een huis aan het inrichten ben ik worstel met het beperken van mijn uitgaven. Want juist omdat Mexico geen middenklasse lijkt te hebben die geld wil uitgeven is dat aanbod aan producten ook best beperkt. En als je bijvoorbeeld een leuke bank zoekt ben je al snel overgeleverd aan Sears, Liverpool of exclusieve nog veel duurdere meubelzaken. Of je moet online een bank kopen waar je dan niet ff op hebt kunnen zitten, wat als dat tegenvalt als het geleverd is?
En hoewel mijn toekomstige bank bij Coppel vandaan gaat komen, de budget winkel waar je gelukkig naast dat alles op afbetaling gekocht wordt via BanCoppel, je ook contant mag betalen kost hij evengoed nog bijna 9000 peso. Ik weet dat hij een goede kwaliteit is, ik had het kleine zusje van deze bank ooit in Merida. En hij beviel prima. Vandaar mijn keuze. Maar mijn zoon had een prut-bank van Coppel in Merida, die zat er niet half zoveel op als ik en dat dit kraakte en de stof sleet, dus die wil iets anders. En was net zo duur.
Hij wil dus iets anders, en iets anders laat zich dan lastig vinden, zelfs als je 25.000 peso kunt of wilt betalen. De prijzen voor "echte bankstellen" liggen rond de 40-60.000 peso en hoger. En dat vind ik best duur in een wereld waarin alles van matige kwaliteit is. En de keuze is ook dan nog steeds beperkt. Het is grijs of beige, en hier en daar een andere kleur. En het is lomp met cup-holders of het is een slaapbank, en hoekbanken zijn er ook voldoende. Maar een gewone recht toe recht an 3-zitter is lastig te vinden.
En zo ga je al snel van 10K naar 20K of misschien wel 30K en ligt je minimalistische levensstijl en je maandbudget opeens op straat.
En dat is niet alleen met de bank, dat is ook met een matras en met beddengoed, snel slijtende Chinese troep is er zat en dat was altijd prima omdat we toch maar een maandje of 6 ergens woonden, maar nu wonen we langer. En willen we iets wat langer meegaat en niet na 3 maanden al slijtplekken vertoont.
Mijn handdoeken bijvoorbeeld, ik kocht ze in oktober vorig jaar, de kleur is bijna weg en de rafels hangen er aan, en dat waren niet eens de goedkoopste. Wie garandeert mij dat die duurdere wel kleurvast zijn en betere randen hebben?
De markt speelt in op de consumentenbehoefte, maar als de consumentenbehoefte zo ligt dat er geen middenklasse goederen meer aangeboden worden omdat niemand het zich kan veroorloven is het lastig zoeken als je zelf ook een klein budget hebt.
Toch voel ik me rijker dan menig Mexicaan. Hoewel het soms een kwestie van creatief boekhouden en koopjes jagen is hoor! Maar ik heb deze fase van mijn leven aan zien komen dus ik heb kunnen sparen. Niet heel veel maar toch wel bijna een miljoen peso. Daar is de helft van in de aankoop van het huis gegaan, de rest is voor inrichting en voor later, voor onverwachte uitgaven. Dus "de rest" wil ik zo zuinig mogelijk mee omgaan.
Ik kan nog steeds prima budgetteren en ik merk dat veel Mexicanen dat niet kunnen. Die lijken van salarisstrook naar salarisstrook te leven met hier en daar een stop bij het pandjeshuis om die grote TV toch maar weer in te leveren.
Niet zelden zie je iemand voor je bij de kassa met een kar boodschappen proberen prioriteiten te stellen bovenop de drie grote flessen Coca Cola, die dan voor mij als eerste uit het karretje zouden verdwijnen. Maar ze staan dan te hannesen met wasmiddel: als ik deze erbij doe wat kost het dan? En als ik die eraf doe wat kost het dan? (De appels weer terugleggend) en dat duurt soms 20 minuten. Want ze hebben maar X-peso in hun portemonnee en daar moet alles van gekocht worden. En supermarkten in Mexico, hoe prijsbewust je ook bent, hebben altijd een fuck-over bij de kassa, menig product is 1 of 2 peso duurder en soms wel 5 dan op het schap staat vermeld. En als je dan op een krap budget leeft is dat best lastig denk ik.
Dat Mexicanen dus hun huis niet "gezellig" inrichten zoals wij Europeanen doen, dat heeft dus een keiharde reden. En dat ze vaak nog in hangmatten slapen en niet in bedden ook. Een hangmat kost ongeveer 400-500 peso en een matras al snel 2000 als je een goedkoop flut matras koopt. En wil je een goede ga je al snel richting de 10-20K peso en nog veel duurder. En dan heb je nog niet eens een bedbodem, die kost bij de timmerman voor een matrimonial maat de meest gangbare maat in Mexico ongeveer 1750-2000 peso, in de meubelzaak tenminste het 10-voudige. En nog vaker 20-30 keer duurder.
Mexico is een arm land en met de constante belastingverhogingen van de zittende regeringspartij wordt de hardwerkende Mexicaan met maar 12 vrij opneembare vakantiedagen per jaar een een handjevol verplichte vrije dagen, en maar 1 vrije dag per week, die 9 van de 10 keer niet al te beste werkomstandigheden heeft als je het vergelijkt met Nederland en 8-10 uur per dag werkt, ernstig onder druk gezet als het gaat om zijn financiële toekomst.
Oh ja, de minimum lonen stegen in dit land, maar een maand lager betaalden we dat met zijn allen dubbel terug aan de werkgevers omdat alles duurder werd.
Van de website van de Federale Overheid:
Minimumlonen 2026
De leden van de raad bepaalden dat vanaf 1 januari 2026 het algemene bruto minimumloon wordt verhoogd van 278,80 naar 315,04 peso per dag en dat het minimumloon van de Zona Libre de la Frontera Norte (ZLFN) wordt verhoogd van 419,88 naar 440,87 peso per dag. (respectievelijk per 1 januari 2026 15 euro en 21 euro)
Ook worden de beroepsminimumlonen van de lijst bestaande uit 61 beroepen, beroepen en speciale banen met hetzelfde percentage verhoogd als de algemene salarissen in hun geografische gebied.
Dus loonsverhoging is niet eens voor iedereen! En even ter vergelijk, mijn zelfopgelegde budget ligt op 600 peso per dag. Als ik niet zou sparen zou ik dat kunnen verhogen naar ongeveer 1000 peso. Maar dat zou belachelijk zijn en onverantwoord als het gaat om onvoorziene uitgaven en met het oog op de stijgende kosten in one prachtige fuck-up wereld.
Van een Mexicaanse Financiële website:
Gemiddeld bruto salaris In Mexico
Het gemiddelde salaris in Mexico is ongeveer 350.000 peso per jaar, wat omgerekend ongeveer 16.800 euro is
Gemiddeld bruto salaris in Mexico-Stad
Het gemiddelde salaris in de "Salary Survey 2025" is 1.014.075 MXN, wat 48.600 Euro is.
Zoals ik al schreef, ik voel me rijker dan menig Mexicaan gok ik. Omdat ik schuldenvrij leef, omdat ik nog flexibiliteit in mijn budget heb, omdat ik beter kan budgetteren denk ik, en omdat ik overzicht heb (tot nog toe) over inkomsten en uitgaven. Woon ik straks in een eigen huis krijg ik alleen maar meer ademruimte omdat dan de maandelijkse huur bijvoorbeeld wegvalt.
Toch worstel ik soms met geld, omdat sommige dingen in Mexico naar mijn mening onredelijk duur zijn.
Foto: Ik op een bank bij Sears in Merida
