Nooit meer zoenen..........Het is een zinnetje wat ik meedraag in mijn achterhoofd. Ik ben gek op zoenen. Niet met jan en alleman, maar met de juiste partner. Elkaar aanraken, de opwinding van de stijgende passie die een zoen kan veroorzaken, dat fijne gevoel in je buik, wat dan ook weer iets doet in je hoofd waardoor je constant rond dwarrelt door zo'n verliefde staat. Heerlijk!
Ik was best lang getrouwd, ergens voor zo'n gaar jubileum waar dan de hele familie op een feestje zit te wachten gooide ik na jarenlang ongelukkig te zijn geweest de handdoek in de ring. Geloof me, als je opgegroeid bent op de bible belt en zo'n trouwbelofte hebt gedaan voor God is dat geen makkelijke beslissing. Maar het werd tijd dat ik voor mijzelf koos aangezien God al een tijdje geen bek meer open deed en zeker niet zorgde dat er aan dat huwelijk gewerkt werd om het goed te krijgen. Integendeel.
Anyway, ik vond mijzelf geschieden, single, met 2 jong volwassen kinderen in een huurhuis en ik kon opeens doen en laten wat ik wilde, binnen fatsoensnormen natuurlijk, maar die bepaalde. ik nu helemaal zelf. Ik had geen flauw benul van hoe ik met dat single elven aan moest. Ik was vanwege die bible belt een beetje blue. Nog nooit in een kroeg geweest, nog nooit in een discotheek (nog steeds niet trouwens, dat spreekt me helemaal niet aan) nog nooit echt gedate anders dan wat gescharreld op het schoolplein en met 1 of 2 jongens uit de kerk. Dus hupla het huwelijksbootje in, en uit, en daar sta je dan in al je onkunde.
Ik verliet niet alleen mijn man, de vader van mijn kinderen, ik verliet ook God, althans de kerk. Het instituut waar ze hem aanbidden. En ik kreeg een heel ander leven, "vrienden" lieten me vallen als heet ijzer en nieuwe vriendschappen ontstonden maar ik werd geslotener en meer op mijzelf. Maar ik ging, na een paar jaar wel op dates. En ik moet zeggen dat ik flink gedate heb. Ik schreef daarover op mijn toen website "Langs de dijk" ik woonde vlak bij de dijk waar ik veel wandelde, met mijn droomminnaar bijvoorbeeld, een fictief personage die ontstond in de eenzame uren vol verlangen naar romantiek. Niks hitsigs hoor, puur romantiek, zwoel, onverwacht, geborgen, vooral geborgen. IK voelde me nooit geborgen, ook niet in mijn huwelijk. En ik verlangde vooral naar die geborgenheid, dat thuiskomen bij iemand en weten dat door dik en dun, het wel goed zit. Je beschermd bent, gekoesterd, geliefd....blablabla. ik denk dat je wel beeld hebt?
Al die scharrels van de datingsites, die boden dat niet. Maar mijn hunkering was er wel. Ik experimenteerde met lat relaties, met Friends with benefits, met one night stands. Maar het voegde niet. Boer met snor, de Duivenman, de Medicijnman, ze kregen allemaal een pseudoniem op mijn website zodat ik vrij kon schrijven over wat ik voelde en vooral niet voelde.
Het schrijven werd een soort therapie om de mannen een plekje te geven binnen dat gemis aan geborgenheid. De Architect, de Chauffeur, de Hoteleigenaar, de Hardloper, de Zeezeiler. Als ik de pseudoniemen zo voorbij zie komen valt op dat ik geen grijze muizen heb gedate, wel ontmoet, maar nooit mee verder ben gegaan. Ik hoef geen man die nog najankt over zijn overleden vrouw of zijn ex. Snikkend over het strand loopt in de cliché strandwandeling waar elke Nederlandse single man gek op is, samen met dat glas rode wijn bij het haardvuur terwijl hij haar zakdoek uit zijn zak haalt en zijn tranen er mee droogt. Is ze nog maar kort overleden? vraag ik bezorgd. Nee, het is al 15 jaar geleden maar ik mis haar elke dag, elke minuut. Okay sneu voor je, therapie misschien? Volgende.......het klinkt hard, maar ik kan daar niks mee, anders dan respect hebben voor zijn verdriet, voor de geweldige vrouw, want dat moet haast wel, en voor de bergen psychologische problemen die zoiets met zich mee brengt. Dus dan neem je beleefd afscheid met een wederom cliché "we bellen".....en dat doe je dan niet meer.
Als het tot zoenen kwam, zelden op de eerste date, maar als het tot zoenen kwam, was ik vaak "hooked". Zoenen bij mij doet iets met me. Het maakt dat alles vertroebelt en ik verlies mijn objectiviteit. Ik vind zoenen te geweldig zeg maar en het resultaat van zoenen met soms doortastende best wel dominante en vreemde snuiters was niet altijd positief. Ik heb mijzelf best wel een paar keer flink beschadigd met dat gezoen. Dus ik probeerde zelfs iets vreemdsoortigs met iemand die niet wilde zoenen, een soort van stiekem rendez vous, wat ook aan alle kanten zo fout voor me was. Ik wilde niet iemands "stiekeme" wat ik ook maar was zijn. Ik wilde openlijk, hand in hand, trots, gekoesterd, en als het stiekem is ben je niet gekoesterd, dan word je verloochend. Ook al ziet de halve stad dat er "iets is". Niet zoenen was het ook niet voor me. En stiekem al helemaal niet. Weer een les geleerd.
Toen ik naar het buitenland vertrok had ik geen hoop op een relatie meer. Immers: buitenland. Zie daar maar eens iemand te vinden, daarbij ik werd er niet jonger op. Tot ik een leuke, vooral lekker zoenende jongeman tegenkwam. Ik heb toen ik ergens een tijdje woonde erg genoten van het samenzijn met hem, en hij was een fors stuk jonger dan ik was, ik denk 15 jaar ofzo. Maar hij was een echte man, en hij zag me, en hij zoende me toch een partij lekker. Maar ik reisde weer verder. Zonder gebroken hart overigens, want ik keerde me meer en meer in mijzelf en ik werd nuchterder over dat hele daten. Mijn reizen zorgden voor een heel ander perspectief op relaties en op mijzelf.
In Mexico probeerde ik het nog eens, daten, ooit, op mijn 17-18de toen in in Zuid Amerika rondzwierf voor een paar jaar was ik wild van Latijns Amerikaanse mannen, gadsamme wat waren die mooi. Daten in Mexico was een beetje een ontnuchtering, Mannen hier hebben een heel andere gebruiksaanwijzing, echt, ze zijn macho, jaloers, en flirten zelf wel met alles wat voorbij loopt, en ze denken heel anders over seks. Ik heb twee keer een relatiepoging gedaan, en dat liep twee keer op niks uit. Omdat ik het helemaal niks vond. Mexicaanse mannen, althans degene die ik ontmoette, en ik zijn geen match.
Ik besloot te stoppen met daten. Ik heb helemaal geen zin om tortillas te bakken en zijn ondergoed te wassen terwijl hij god weet waar uithangt. Ik ben eigenlijk best gelukkig zo alleen. Dat alles kristalliseerde zich over de jaren uit. De vrijheid van het alleen zijn is zo groot, waarom zou ik iemand willen die dat beïnvloed? Misschien wel wegneemt? Er zijn maar weinig mensen die het zich kunnen veroorloven om te reizen op een motor zoals ik doe, en ik ben niet bereid mijn levensstijl op te geven. Dat was jarenlang mijn reden om kritisch te zijn over mijn ontmoetingen met het andere geslacht.
Maar dat gemis van het zoenen, dat blijft wel een dingetje.
Ik ben inmiddels 65, ik heb geen illusies meer over relaties. Mijn romantische ziel verlangt af en toe nog naar een romantische film en dan geniet ik voor die twee, maar ik verlang er niet meer zelf naar. En realistisch gezien worden de kansen ook steeds kleiner. Hoewel ik gisteren een documentaire zag waarin twee stokoude mensen vertelden dat ze elkaar weer tegenkwamen inde tweede helft van hun leven, toen ze beiden 60 waren en nu wel samen verder gaan. Dat vind ik dan een prachtig verhaal, hun liefde voor elkaar spatte van het scherm af zeg maar. Maar eht is dat, een verhaal, een incident. Er zullen er nog heel veel meer zijn, maar ik denk zomaar dat het niet voor mij is. En dat zoenen, dat moet ik niet zo verheerlijken. Best kans dat ik het nu na al die jaren alleen zijn maar niks vind, zoals ik wel meer dingen niks vind rondom relaties. Dat "samen" en "rekening houden met". Ik ben veel te egoïstisch geworden over de jaren om in een relatie te functioneren.
Dat zoenen, dat moet ik nog even ergens wegschuiven, het staat natuurlijk al jaren op de zijlijn, maar het kan wel gearchiveerd denk ik. In de doos met de zonsondergangen, de hand in hand, en de arm om je schouder terwijl jouw hoofd op zijn schouder rust? In die doos is nog wel plek voor "zoenen tot je zweeft".
