Opeens bedacht ik: Ja maar overal een mening over hebben? Is dat wel gezond voor mij? Ik bedoel: ik voel me bijna verplicht overal een mening over te hebben en volgens mij jaagt dat mijn gevoel van onbehagen aan. Dit wordt een blog waarin ik intuïtief schrijf, ik heb er niet over nagedacht, ik pak de gedachte op en werk hem hier, live uit ,samen met jou. Voor mij werkt dat intuïtief schrijven het beste.
Ik heb over veel dingen een mening. Ik heb zelfs een tag "mijn mening" altijd al gehad ook, op al mijn websites, ook nu nog. En regelmatig type ik de hashtag #Mijnmening ergens, als verzoeningsoffer als ik fel uit de hoek kom en waarschijnlijk op tenen trap, zoiets van: Niet boos worden, het is niet gegrifd in marmer, het is slechts mijn mening!
Hoewel ik liefhebber van het tijdperk "schijt hebben aan wat anderen van je denken" was. En dat heb geprobeerd te omarmen, kom ik nu in een heel andere fase lijkt wel. Ik wil helemaal niet meer overal een mening over hebben. Maar door de sociale media worden we bijna getraind om een mening te vormen. Vroeger had je zo'n mening na het zien van je dagelijkse portie journaal, om 8 uur, en na de verjaardag van tante Truus waar dan wat landszaken besproken werden. Maar tegenwoordig ligt de godganse wereld op je schoot en kun je in alle hoeken van de wereld meekijken en vorm je dus zo makkelijk een mening over alles wat er op deze aardkloot gebeurd. En het laatste jaar zelfs over alles wat de AI fabriceert en wat niet eens echt is. Maar je zit er wel energie aan te verspillen.
Of het nu om stom zinloos vermaak gaat op TikTok, of documentaires zijn van beroemde YouTubers, de krant uit de Filipijnen of uit het Midden Oosten, of het Russische persbureau, of de Volkskrant, we hebben er een mening over.Want ik ben niet alleen in dat onderwerp. Maar ik vraag me wel af of ik de enigste ben die er een beetje moeite mee krijgt en verlangt naar die tijd van de verjaardag van Tante Truus en 1x per dag journaal op een dikke , lompe TV.
Iedereen hangt ook royaal de "schijt wat andere van mij denken"-politiek aan. Ook al weten we vaak niet meer waar we op moeten stemmen, die stroming lijkt alles te overleven en steeds sterker te worden en voedt onze segregatie. Want respect voor elkaars mening is er minder en minder. Ik mag zelfs over sommige onderwerpen niet eens meer nadenken omdat mensen zelfs een hypothese als mening lezen en een nuance als overtuiging zien en je kop er af hakken. Nog maar weinig mensen denken na over onderwerpen en nemen zoiets mee de dag in om misschien wel andere inzichten te krijgen. Onze mening is een momentopname geworden, in een milliseconde vormen we hem en kwakken hem op het internet. Zo lijkt het althans. Ik neem vaak veel langer dan een milliseconde en heb een lange lijst met gebookmarkte zaken waar ik over kan mijmeren, die ik herlees en waar ik alter nog eens induik.
VOOR ik mijn mening vorm.
Maar ik wil geen mening meer hebben. En de mensen die mij kennen zagen dit al wel een beetje aankomen denk ik, gezien mijn blog over fatalistisch denken en het nut van democratie. Blader maar even terug op ze te lezen als je zin hebt en nuancering zoekt.
Samen met mijn mening voel ik me Don Quichotte die tegen windmolens vecht, want waar vroeger meningen telden worden we momenteel doodgegooid met meningen en niemand luistert er meer naar, behalve diegene die dan weer een mening hebben over jouw mening. En dat zijn vaak de foute mensen die zich vastbijten met het venijn v an een schele terriër en voorlopig ook niet meer loslaten, trollen noemen we dat, en azijnpissers, want ook daar hebben we een mening over. Van die toetsenbord helden die in alle anonimiteit de gedachtepatronen van andere mensen plat stampen, want hun mening is de enigste mening en schijt aan wat een ander daar van vindt.
Het kost tonnen energie al die meningen, en al jaren geleden besloot ik menig azijnpisser voor te zijn en reacties uit te zetten. En hier op mijn nieuwe website, dit CMS ,heeft niet eens reactie mogelijkheden, ik denk dus dat er meer mensen zijn die het zat zijn al die meningen aan te moeten horen. Want waarom ontwerpen ze anders zoiets?
Een mening hebben is prima, maar je moet er wel over nagedacht hebben, onderzoek hebben gedaan naar waarom je die mening hebt en op basis van welke gronden je iets vind of wilt weerleggen. Zomaar binnen een seconde een mening vormen is dodelijk. Het is kortzichtig en het kan je ziek maken denk ik wel eens. Want je hebt in deze wereld de hele dag door in een milliseconde dus, een mening. Wel leuk, niet leuk, grappig, stom, achterlijk, lelijk, mooi, vies, wie filmt dat nu? Waarom zou je? En het gaat maar door. het begint klein, met de swipe van je duim bepaal je de "mood of the day" zeg maar. En het algoritme helpt je. Want kijk je te lang naar een filmpje van een krolse kat zit je hele timeline in no time vol krolse katten.
Ik vraag me wel eens af of mijn mening nog wel echt 100% mijn mening is of in hoeverre hij gevormd wordt door het algoritme, door het nieuws wat men mij wil laten zien en het nieuws wat men wil weghouden van de massa. Of ik nog wel echt besef en bevat war er belangrijk is in deze wereld of dat ik ge-entertained wordt met "brood en spelen voor het volk" zoals vroeger de Romeinen de mensen afleiden van onvrede in hun zicht naar macht en geld. Maar dan de digitale versie er van.
En als dat zo is, stel dat het zo is, waarom zit ik dan in godsnaam energie te verspillen aan het vormen van een mening? Zou mijn leven niet veel fijner zijn als ik het leven gewoon maar over me heen laat spoelen? Want even teruggrijpend naar dat blog over fatalisme: het maakt geen flikker uit of ik er een mening over heb of niet, en dat sluit weer aan bij dat blog over Democratie.
Zou mijn leven niet beter zijn als ik gewoon mijn rekeningen betaal zonder dat ik een mening heb over de stijgende wereldprijzen, zonder me druk te maken over het Rutte 2.0 Mexico van vandaag waar ik in overeind probeer te blijven? Als ik geniet van mijn bloeiende seringenstruiken, de vlinders en kolibries in de tuin en het ochtendbezoek van de papegaaien in de boom voor het huis? Geniet van de smaak van mijn broodje met honing en roomkaas en me niet druk maak over wat Trump allemaal doet en geen mening heb over het asielprobleem of wel ander probleem wat er in Nederland speelt?
Of zou ik dan afstompen en afvlakken tot een totaal nutteloos wezen, en gepensioneerde tuthola die niets meer bijdraagt aan de maatschappij........oh, kijk, daar ga ik alweer. Waarom moet ik iets bijdragen aan de maatschappij? Geeft de maatschappij er een ene fuck om wie ik ben en wat ik doe? Op sociale media is het "the convenience" die vriendschappen bouwt, want die extra mijl van vriendschappen buiten sociale media onderhouden is voor velen teveel, soms zelfs voor mij.
Maakt het me uit wat mensen van me denken? Nee, geen ene fuck, en wonennd in Mexico heb ik sowieso al een enorme kloof tussen wie ik werkelijk ben en wat Mexicanen van me denken, daar kan ik totaal geen invloed op uitoefenen. dus ik doe lekker waar ik zin in heb en kleed me zoals ik wil en ik dobber heerlijk door al die bureaucratie heen, iets wat me steeds beter af gaat de laatste maanden: ik maak me er niet meer druk om. Dit land verandert je. Maar het is juist die verandering die me een spiegel voor houdt over de rest van mijn (digitale) bestaan. Moet ik nu echt overal een mening over hebben? Wil ik dat nog?
Hoe zou mijn leven zijn zonder steeds een mening te vormen, zonder na te denken over zaken waarvan ik nu denk dat ze me boeien en aan het hart gaan?
Ik ga nog even nadenken. U, lieve lezer, was getuige van het fenomeen "Morning Pages" een vorm van intuïtief schrijven van Julia Cameron's boek "The Artist Way". iets wat ik al tientallen jaren doen.
Dank u wel voor uw aandacht!
