Hoe belangrijk is een dagritme als je niet meer werkt?

Hoe belangrijk is een dagritme als je niet meer werkt?

Elke coach die je benadert over je werkeloze dagen al dan niet na je pensioen, zal benadrukken dat een dagritme heel belangrijk is om te hebben. En ik vind wel dat er heel veel nadruk op gelegd wordt, alsof een dagritme je moet behoeden van de overkill aan vrije tijd die je hebt. Maar in coaching Nederland is het discipline what rules!! 

In onze moderne maatschappij lijkt lummelen verboden. Je in de ochtend nog eens heerlijk omdraaien en pas om 10 uur in je pyjama koffiedrinken achter de geraniums een doodzonde. We moeten actief blijven, sociaal en maatschappelijk betrokken en vooral niet vereenzamen. Alsof je niet eenzaam kunt zijn midden ind e kantoortuin, op de vrijwilligersbijeenkomst of de verjaardag van je tante Truus. 

Maar goed, hoe belangrijk is een dagritme nu helemaal als je niet meer werkt? 

Ik heb de afgelopen weken alleen maar thuis gezeten met af en toe een uitstapje naar de stad of naar de buurtsuper. De motoren staan ingebouwd op het huurderplein en kun je met de beste wil van de wereld niet meer langs de puinzooi naar voren rijden. Da's vreselijk jammer, maar anders zouden ze nu al zwaar beschadigd zijn denk ik gezien de 101 kleine ongelukjes met vallend puin, neerstortende planken en rondslingerende spijkers. 

Ik zit op de bank, wacht tot "de mannen" naar huis gaan en dan ga ik aan de slag. Ik doe de was, geef de planten water, kook eten of steeds de BBQ in de fik en rooster een bende dood beest. En overdag doe ik gene ene fuck. Ik kan slapen wanneer ik wil. En raar maar waar, dat doe ik ook. Ik had griep. Dus mijn lijf hangt nog in herstelmodus, en ik slaap heel veel uurtjes. Ik hou siesta, omdat ander de dag niet door te komen is. Je ziet het werk liggen, maar je kan niets doen, want het is vanwege de puinzooi totaal nutteloos om wat te doen. Af ent oe sleep ik verveeld een bezem door mijn huis en stof ik links en rechts voor de vorm wat af, maar een half uurtje later zie je daar alweer niks van. 

Wat ik wel hou is dat ochtendritueel. Want ik geloof wel dat het belangrijk is enige discipline te hebben. Een dagritme vind ik pure onzin, ik eet als ik trek heb, en heb ik gene trek dan eet ik niet en ik doe waar ik zin in heb en niet omdat de klok zegt dat het tijd is voor iets. Daarbij, onze Nederlandse gewoontes van woensdag gehaktdag en 6 uur de pan op tafel sluiten toch niet aan hier in Mexico dus een dagritme zoals je in Nederland zou moeten hebben slaat hier als een tang op een varken. 

Ik sta vroeg op, simpelweg omdat ik vroeg wakker ben. Meestal voordat de zon over de bergen uitkomt. Ik maak altijd het hek open voor de mannen van de bouwploeg en open deuren, doe de nachtverlichting uit en start de dag op het terrein op zeg maar. Ondertussen brouwt mijn koffie in zo'n Italiaans pruttelpotje, ik maal mijn verse bonen voor ik mijn rondje loop en als ik terugkom en de sleutelbos en hangsloten op tafel leg is de koffie klaar. Kussens in de tuinstoel, dagboek er bij en koffiedrinken. Dat is het enigste vaste ritme wat ik heb.

Ik had dat ritme al, minus dat rondje deuren open doen en lichten uit doen, toen ik nog motorreed. IK heb het al zo lang als ik me herinner. In de Filipijnen liep ik dan na de koffie over het strand in alle vroegte, en zocht een schelp of twee, drie, vier. Voordat ik ontbijt at. En ik schreef in mijn dagboek, net als nu. En dan ga ik mijn tassen inpakken en werk ik me systematisch de hotelkamer uit richting de motor. Vier keer heen en weer lopen om alles op te laden en vast te sjorren en dan begon de dag. tanken, en kilometers maken. 

Ik heb niks meer in te pakken. Ik heb nu van die truttige dingen als dinsdag en vrijdag vuilnis aan de straat, zaterdag wasdag, hoewel ik die wil verschuiven als de verbouwingen afgerond zijn, maar ik doe het nu op zaterdag omdat dan de bouwvakkers vroeg naar huis gaan. Ik vind het wat gênant als die mannen steeds door mijn ondergoed moeten lopen. Maar dat ga ik in de toekomst op een andere dag doen, misschien wel niet eens een vaste dag. Want ik geloof dus niet in een dagritme. Ik geloof in rituelen, dat wel, zoals dat koffie drinken in de vroege ochtend, voor mijn dag begint. Maar dat heeft meer te maken met focus tijd. Tijd voor mij, mijn onderbuik, mijn navel waarachter soms verhalen borrelen en mijn hoofd afstemmen op de dag die voor me ligt. Dat heeft niks te maken met een dagritme. 

Het is meer "Me-time" zeg maar. Zoals een ander in bad gaat doe ik dit. En voor de rest rotzooi ik maar wat aan gedurende de dag, en op sommige dagen totaal blind voor de tijd, ik leef het leven zoals het komt en als het schemerig wordt is de dag bijna om. Dan gaan we eens nadenken over avondeten. En daar tussen in? Boeiend. Ik vind een dagritme niet belangrijk. Ik leef graag intuïtief, impulsief en soms lig ik gewoon lekker te vegeteren. Op een handdoek bij het hotelzwembad, op het strand, in een stoel in de tuin, of op de bank met een film of een boek en dan val ik uiteraard weer in slaap. 

Zouden mijn dagen beter zijn als ik een ritme zou hebben? Ik herinner me een bezoek aan een Nederlandse familie in Argentinië, ik was in 1979 in Argentinië als jonge blom en werd uitgenodigd door de gereformeerde gemeente van Nederlanders ergens op de pampas. Tien uur stipte werden de koffiekopjes op tafel gezet, met een koekje er bij, de warme wind die over de vlakte kwam deed de rood geblokte keukengordijntjes opbollen. Op tafel lag een gereformeerd dagblad en mevrouw liet me weten dat de Asado (een Argentijnse BBQ) niet op Argentijnse tijden zou beginnen maar stipt om 6 uur, of ik wel op tijd wilde zijn. Zo zeg die gasten hadden een dagritme. Ongelofelijk wat star. 

Ik ben wars van dat soort dingen. Ik doe niet aan ritmes, ik hou ook niet van dansen, wel van het ritmisch geluid van drums, maar verder zijn ritme en ik geen combinatie. De cadans van de wielen op de wge, ook een ritme, dat is wel mooi. Maar om 10 uur ergens moeten zijn voor een kopje koffie met 1 zuinig koekje, kom op zeg! Leef je leven, zeker na je pensioen of tussen 2 banen in, durf te ontdekken wie je bent en waar je om geeft in het leven, wat voor jou belangrijk is en laat je in godsnaam niets aanpraten. Soms is een tijdje voor je uit zitten staren in het niets zonder besef van tijd zalig, en heel goed voor je ziel, en zeker goed voor onze oververhitte hersenen die de hele dag maar prikkels moeten hebben want anders is het leven vervelend. 

Ga eens in het gras liggen, kauw op een grasstengel en kijk naar de wolken die voorbij komen. Jaag eens achter een vlinder aan en vergeet alles. Ga schelpen zoeken op het strand en gooi je kop in de wind en je kont tegen de krib. En leef alsof er geen morgen is. 

Fuck het dagritme, doe gewoon lekker waar je zin in hebt, en als dat niks doen is, dan is dat maar zo. 

Foto: Puerto Escondido, Oaxaca, Mexico

Posted on