Jarenlang zit ik al op slot. Ik ben niet depressief, laat ik dat als eerste zeggen, ik ben niet levensmoe, maar ik heb weinig tot geen emoties en als ik emoties voel lijken ze oppervlakkig en niet diep. Ik kan niet echt huilen, hoewel toen ik laatst mijn hoofd flink stootte lukte dat wel voor wel 5 hele minuten.
Ik lach, maar ik ben niet blij, en geniet maar het raakt me niet. Althans, het voelt als een druppel op een gloeiende plaat. Ik heb mijzelf emotioneel opgesloten. En dat deed ik voor een reden. Soms is het leven te veel, te vol en te overweldigend. En dan kun je maar beter een beetje vlak leven in plaats van al die emotionele pieken en dalen.
Ik ben altijd een soort emotionele rollercoaster geweest, ik kan in 10 seconden van 0 naar 100 gaan en een heel scala aan emoties de revue laten passeren. Maar in mijn nieuwe leven wat ik in 2015 begon is daar eigenlijk geen ruimte voor. De eerste jaren na mijn emigratie worstelde ik met een cultuurschok en schuldgevoel over het feit dat ik de boel de boel had gelaten in Nederland, alles had ingepakt en was vertrokken. Laat de bank die niet reageert op mijn signalen de puinzooi maar opruimen, dat was de gedachte, gecombineerd met:: Als ik dan toch dakloos moet worden, dan liever onder een palmboom in een land waar de kosten van levensonderhoud laag zijn.
Het was een stressvolle tijd, vol mooie momenten, maar wel stressvol. Zo ervaar ik elke visum verlenging als stressvol, krijg ik hem wel of krijg ik hem niet. En de visa run, waarbij je een bepaalde tijd een land uitmoet, mag ik er weer in of niet? Mijn motor staat daar nog!! Het openen van een buitenlandse bankrekening, motorrijden in vreemd verkeer met onzichtbare verkeersregels die nergens op slaan. Elke nacht een ander hotel, is er plek of niet?
Eigenlijk is het leven van een nomade, tenzij je langer op 1 plek blijft best stressvol, en dat vertelt niemand je. Heb ik deze maand genoeg geld? Ook dat speelde vaak mee, zeker in het begin. Bestaans onzekerheid neemt een groot deel van mijn emotionele beleving in beslag.
En natuurlijk heb je van die heerlijke bijna perfecte momenten wanneer je de zon in je rug hebt en wind mee, en een verse kokosnoot met een rietje en een prachtig strand voor je neus. Maar als je heel kritisch kijkt naar de balans tussen de zorgen en het genieten, zijn er zo stiekem best veel zorgen.
Ow, wij digitale nomaden kraaien over een fantastisch leven, en als je rondloopt met een camera om dat leven te laten zien is het ook fantastisch. Maar daarna, als de laptop weer dicht is en je teveel vrije tijd hebt, kunnen er mega piekermomenten ontstaan. En ik ben een piekeraar.
Daarbij is het de laatste jaren ook lastiger vanwege mijn lijf, Ik schreef er al over, over de fibromyalgie, en de stijgende leeftijd. (Lees ook: Mijn leven met fibromyalgie) En met de stijgende prijzen, ook in het buitenland, en het feit dat ik steeds minder Peso voor mijn Euro krijg, ook dat zijn zorgpunten. Fijn voor Mexico dat ze het zo lekker doen met hun economische groei en vooruitgang, maar erg ruk voor mij en met mij menig andere expat die geld ziet verdampen. En de eeuwig stijgende bankkosten als je moet wisselen en internationaal overboeken, en al die kutregels om criminele geldstromen te beheersen. Yuck!!
Ook daar schrijven maar weinig digitale nomaden over. Trouwens, de meeste digitale nomaden houden het een jaartje of twee vol en haken dan af. Terug naar de katnoortuin en corporate life. Ik doe dit al 10 jaar. En ik merk dat ik de laatse jaren steeds meer op slot zit. Het begon met me wapenen tegen teleurstellingen. Leuke jurkjes scoren, lukt niet, een T-shirt van 100% katoen kopen, lastig zo niet onmogelijk, een stil hotel om eens lekker te slapen, da's een droom......niet ziek worden van het avondeten........die vriendschap die zich toch lijkt te ontwikkelen, maar opeens verdwijnt.......ik wapen me tegen teleurstelling, want er is elke keer wel wat. Doet de bank niet moeilijk dan doet de overheid wel lastig, en als ik iets wil is er meestal iets wat dat in de weg staat. Zoals vertrekken uit Merida, vorige jaar en dan gooien ze er een nieuw motorregistratie systeem in en moet je 4 maanden wachten omdat je je motor niet kunt registreren. En wat dacht je van Covid en de lockdowns? Gadsamme zeg. Dat hakte er in. Hier stonden zwaar bewapende (heel vriendelijke) resolute soldaten op de straathoeken om er voor te zorgen dat je niet je wijk uitging. Laat staan dat ik op de motor kon stappen en kon gaan reizen,
Dat soort gehannes, zoals ik het noem maakt dat ik 9 van de 10 keer met mijn kop (vaak letterlijk) tussen de schouders loop in afwachting van de volgende draai om mijn oren.
En dat maakt dat je je gaat afsluiten. Als je geen emoties meer voelt zijn er geen teleurstellingen meer. De B-kant is dat als je geen emoties meer voelt er ook minder euforische momenten zijn. En je rollercoaster ride wordt een suf ritje op de snelweg waarbij de ene dag verbleekt in de volgende en de hoogtepunten op 1 hand te tellen zijn.
Ik hoop zo erg dat als ik tot rust kom, niet meer zwerf, gewoon een kast heb om mijn kleding in te hangen en een bed heb wat naar mij ruikt en niet naar 100-den voorgangers of een vage schoonmaakservice, dat ik langzaam weer open breek. Als straks de laatste bouwvakker van het terrein af is en het dek op slot gaat, dat ik dan voorzichtig uitadem........
Ik zag van de week een kolibrie op de feeder die ik ophing, en een vlinder op de nieuwe jasmijn die in bloei staat, en dat zwelt mijn hart een beetje op. Niet veel maar wel een beetje. Ik pieker nog veel te veel, over van alles en vooral over geld momenteel, maar ook over of dit nieuwe leven wel gaat beklijven. Ik zag mijzelf never nooit niet in Mexico wonen, laat staan in een woestijnstad. En hoewel ik jarenlang geroepen heb dat zand tussen mijn tenen het ultieme leven was, bedoeld eik daarmee zandstrand en geen vieze poten van woestijnstof. Dit land, deze stad het was de keuze van mijn zoon, en ik reisde mee, omdat ik niet aan visa eisen voldeed en hem nodig had een land binnen te komen.
Ben ik hier ongelukkig? Nee, dat niet, maar het is wel een Rutte 2.0 landje hoor, je ziet het naar de kloten gaan zeg maar, en alles waar ik voor wegliep uit Europa lijkt hier opgetuigd te worden. Toch denk ik dat vanwege de ellendige bureaucratie en het feit dt dit land het wel uitvoert maar niet doorvoert, ik me er aardig aan kan onttrekken, en als ik straks in mijn bubbel zit, kan ik heel veel buitensluiten en emoties weer omarmen, hoop ik.
En dat hoop ik oprecht, want ik wil weer creatief zijn, ik wil weer positieve energie hebben, ik wil weer genieten, in stilte en alleen, maar wel genieten. Ik wil meer doen dan laptoppen, ik wil recepten uit proberen en brood bakken, en ik wil schilderen en in een papieren boekje schrijven, en ik wil vogels kijken en genieten, en ik wil vooral tevreden zijn met wat ik heb. En me geen zorgen maken over wat er zou kunnen gebeuren als.
Ik omring me met spullen die ik mooi vind, voor zover dat betaalbaar is, en ik zal straks geen superdeluxe huis hebben zoals je zo veel ziet op Youtube enzo, maar ik heb straks wel een thuis, zonder lening, en ingericht met wat hier verkrijgbaar is en wat ik mooi vind. En ik hoop dat het een thuishaven wordt, een plek waar ik mag genezen van alle stress van 10 jaar reizen, en zelfs van de jaren ervoor in Nederland toen ik dreigde te verzuipen. Een plek waar ik eindelijk al die pareltjes van de afgelopen 10 jaar aaneen kan rijgen en kan genieten van herinneringen en de toekomst.
Ik maak lijstjes, ik heb een lijstje met alle klussen die ik op 1 dg doe, zodat ik wat meer vooruitgang zie en niet alleen maar in de onmogelijkheid van die eindeloze klussenlijst, maar ik heb ook een "positieve dingen"-lijst gemaakt. Daar probeer ik elke dag minstens drie dingen op te schrijven die me aangenaam verrast hebben. En dat lukt bijna elke dag.
