Mijn zoon gaat naar het tuincentrum. Met de motocarro. We hebben eindelijk de patio's bij appartement 1 en 2 uitgevogeld en nu moeten er planten komen en potaarde. En dus moet je naar een tuincentrum.
Vivero's of tuincentra in Mexico zijn niets vergeleken met de Nederlandse variant. Geen tuinmeubelen afdeling, sowieso niet echt overdekt, geen restaurantje of kerstshow. Het zijn zanderige plekken waar rijen en rijen van dezelfde planten staan meestal op de koude (hete) grond. Soms afgeschermd met doeken tegen de zon waar onder dan hangplanten bungelen in kweekpotten met een ijzerdraad als hanger. Sommigen bieden ook potten aan, en weer anderen verkopen tuinaarde in oude meelzakken in 2 of 3 soorten. Verrijkte grond en gewone grond, dat soort dingen.
Je kunt ook naar de tuinafdeling van Homedepot, dat lijkt wel een beetje op een mini-intratuin, maar daar hangt een fors prijskaartje aan en de planten zijn niet van al te beste kwaliteit.
Wij hebben heel veel grote betonnen plantenbakken op het terrein, dat zijn typische oplossingen voor fijn tuinieren in de woestijn en ze zijn heel typisch voor Mexico en speciaal voor Baja California Sur. Grasmatjes met borderrandjes overleven hier niet namelijk. We hebben inmiddels een grote variatie aan struiken en bomen, van zeedruif tot Mexicaanse pruim en van citroengeranium tot laurel, van sinaasappel en citroenbomen tot olijf. We hebben een druif en een paar palmachtigen en heel veel bougainville in allerlei kleuren en een variatie aan vetplanten, een woestijnroos en vrouwentong, die laatste zijn door de vorige bewoners achter gelaten.
En dan nog klein grut in potjes her en der en wat sprieten en kleurrijke bloeiers voor de kolibries en vlinders.
En we hebben inmiddels na een aantal verkeerde inschattingen eindelijk een tuincentrum gevonden wat goede kwaliteit verkoopt, planten die groeien in plaats van planten die dood gaan. En ze kennen ons al, maar da tis niet vanwege het bestedingsbedrag maar meer vanwege de motocarro. ze vinden het een hilarisch en superhandig ding.
Voor de appartementen hebben we nu besloten tot afscheidingshagen van kleurrijke laurelstruiken in grote potten. Dat biedt de juiste mix van transparantie en privacy denken wij. En het trekt genoeg vlinders en kolibries aan om wat leven op het huurdersplein te brengen.
We schilderen de achtermuur van de patio's van nummer 1 en 2 in dezelfde kleur groen als de accent muur in de woonkamer, en verdelen de buitenmeubels. De bovenste appartementen krijgen alleen een plant bij de deur. Die hebben geen patio. Alle appartementen hebben aan de achterkant van het appartement ook een wasplaatsje, maar dat is meer een praktische ruimte met de boiler, de aircon unit en de lavadero met 2 waslijntjes. Daar ga je niet echt lekker zitten. Ter compensatie voor eht gebrek aan een buitenruimte bieden we appartement 3 en 4 een tuinstoel aan bij de voordeur, en later willen we nog een algemeen zitje maken op het huurdersplein, naast de grote lange plantenbak met de palm en de citroenbomen. Maar dat is voor de toekomst.
Appartement 1 heeft een patio naast de grote (550 liter) waterton waar we de tuin uit water kunnen geven. Het witte schot wat tot halfhoog kwam hebben we verwijdert, dat kantelen we, en dan maken we daarmee de ton uit het zicht. Daarna komt er een haag van Laurel in verschillende kleuren en Texas Ranger met zijn mooie groen-grijze bad en eindeloze zee van roze bloemetjes. De tuinaarde, die we goedkoop vonden op Facebook marktplaats, haalt mijn zoon op ergens in een woonwijk, 5 zakken van elk 30 kilo voor nog geen 500 peso, als hij ze uitlaadt begrijpen we waarom. Het is wel erg stoffig zand. Maar goed het bespaarde bijna 25%. In de blerende hitte van de namiddag beginnen we met het zware werk van de enorme potten vullen en beplanten. Ik ben pikzwart als we na 4 potten moeten stoppen. De aarde is al op. De potten zijn ook wel heel groot. Ik ben gitzwart, en ga douchen terwijl mijn zoon alles aanveegt en de motocarro weer toonbaar maakt. Klaar voor de volgende rit.
