Ik googelde een beetje rond op de bovenstaande regel. Zo van: hoeveel mensen zouden er op zoeken en welke zoektermijn gebruiken ze dan? Ik kwam wat Reddit posts tegen en op Quora wat vragen er over. Maar wat ik vooral tegenkwam waren antwoorden, tips en handreikingen wat je allemaal MOET doen zodat je weer aansluit en mainstream wordt.
Zodat je weer "normaal" wordt dus. Want mensen hebben menselijk contact nodig. Dat is de algehele conclusie en die wordt "wetenschappelijk" onderbouwd. Jaja, ik weet het, heel veen aanhalingstekens, want ik ben superkritisch over dit onderwerp. Ik ben namelijk zo'n mens wat nooit aansluit bij de wereld. Vroeger deed ik alsof, als een goed getrainde labrador rolde ik mijn opvoeding uit en had een zesde of misschien wel zevende zintuig ontwikkeld om te voelen wat mensen van mij verwachten. Dus ik tapte moppen op verjaardagen, ik nodigde veel te veel gasten uit met de feestdagen en ik zorgde voor jan en alleman inclusief een zooitje sneue dieren. En deed mijzelf geweld aan.
Want toen ik eindelijk neerplofte bij een psychiater met de mededeling dat ik niet meer verder kon en dood wilde ontrafelden we over de maanden van medicatie en gesprekken een heel ander persoon verstopt onder die labrador training.
En dan komt het accepteren van je nieuwe zelf, en het uitvogelen wie je nu werkelijk bent onder al dat aangeleerde gedrag. Wat is MIJN wensenlijstje en wanneer is het iemand anders zijn wensenlijstje. Dat onderscheidt leren maken. Patronen herkennen en ga zo maar door. Gaandeweg leerde ik dat ik veel liever alleen ben dan dat ik een huis vol visite heb, en dat ik een hekel heb aan oppervlakkig vermaak zoals moppen tappen op de verjaardag van Tante Truus om de sfeer er in te houden. Wie ik wel ben? Ik heb eigenlijk geen idee.Want door die idiote opvoeding die ik kreeg ben ik een beetje de weg kwijt in mijzelf. Mijn ware ik is zo vervormd dat het moeilijk is daar een label op te plakken laat staan aan handleiding voor te schrijven.
Maar wat ik wel weet is dat ik niet aansluit. Andere mensen ervaren dat anders, die denken dat ik een prima collega ben, beetje eigengereid wellicht, maar ik bek wel lekker mee in de groep. En klanten vinden mij heel communicatief en sociaal. Makkelijk benaderbaar, ook dat. Maar ik weet de andere kant: hoeveel energie het kost om die persoon te zijn en hoe erg ik uitadem als het achter de rug is. Dat ik veel beter werk als ik alleen ben, en dat ik geen team wil of nodig heb om goede prestaties neer te zetten. Als ik iets nodig heb vraag ik er wel om. Samenwerken is een opgave. Ik was ook altijd beter in solo projecten vroeger dan in teamopdrachten.
Ook in de digitale wereld ben ik liever alleen. Ik heb een haat liefde verhouding gehad met sociale media, want ik had het nodig voor mijn naamsbekendheid, en ik geniet vaak van de anonimiteit van een eigen website en van de mogelijkheid om lekker voor de vuist weg te schrijven over die dingen die ik moeilijk onder woorden kan brengen. Maar vaker en vaker zette ik reactie mogelijkheden uit. Vanwege de spam, maar vooral ook vanwege de azijnpissers die in steeds grotere getale aanwezig lijken te zijn. De leuke mensen sneeuwen een beetje onder onder al die veroordeling, en het gejank, dus doe ik het liever zonder. Als ik soms de reacties lees op het internet bij anderen dan denk ik: mijn god......waarom? Wat is er mis met niks zeggen? Waarom moet je overal een mening over hebben die soms zo dom is dat de hele wereld kan zien dat je niet leest, geen empathie hebt of een zelfingenomen kloothommel bent. Ben je de schaamte voorbij ofzo?
Soms mis ik het applaus, want ik vind een beetje aanmoediging soms wel leuk, vooral op de duistere dagen als mijn glas ernstig halfleeg is. Maar applaus is er zelden, kritiek ja, tips ja, god het internet staat vol artikelen met 6 manieren om.....en met deze tips kun je......maar een echt antwoord, dat vind je niet als je zoekt waarom je het gevoel hebt dat je niet aansluit bij deze wereld. En toch moeten honderdduizenden mensen dat dagelijks googlen gezien de eindeloze antwoorden en nutteloze tips. Er zit duidelijk "brood" in het onderwerp anders werd het wel genegeerd.
Er is geen antwoord op. Ik lees uitleg waarom je je depressief voelt duidelijk getypt door iemand die nog nooit op de bodem van de put heft gezeten, ik lees ervaringsdeskundigen die met heel andere dingen worstelen maar het als eenheidsworst presenteren. Er is geen antwoord. Want ieder verhaal is uniek, iedere ervaring is uniek zoals ieder mens uniek is. Mijn depressieve gevoelens of mijn gevoelens van eenzaamheid zijn van een ander kaliber, een andere oorsprong en uit een andere ervaringsbron dan de jouwe, en mijn oplossing en mijn manier van ermee omgaan past waarschijnlijk niet bij jou.
Dus er is geen antwoord, er is lotgenoten contact, de realisatie dat je niet alleen bent in het eenzaam zijn, je buitengesloten voelen, in het geen aanslutiing voelen, en dat is wat al die artikelen eigenlijk zeggen: kijk, ik schrijf wel 6 tips, of 10 antwoorden, maar ik heb geen oplossing voor je, ik kan je met dit artikel alleen maar aanreiken dat meer mensen net als jij zoeken naar een antwoord. Maar het antwoord zit diep binnenin jezelf. En ik als schrijver van dit algemene artikel heb die oplossing niet, hoezeer ik ook ervaringsdeskundige, psycholoog of wat dan ook ben.
En dat is eigenlijk de enigste troost, want voor de rest geeft het internet en de hulpverleners je een schuldgevoel, want je bent ziek en moet genezen. Is dat zo? ik betwijfel het. Ik ben gezonder dan ooit sinds ik me voor grote delen afsluit van de wereld om mij heen, en ik heb meer rust in mijn hoofd. En ik ben meer in balans sinds ik geaccepteerd heb dat ik het alleen prima doe, en al die ruis op de lijn kan ik missen als kiespijn.
Als jij toevallig in je zoektocht naar een antwoord op jouw vraag waarom je geen aansluiting voelt bij deze wereld, bij de mensen om je heen, hier terecht kwam, dan kan ik je niets anders bieden dan de troost dat je inderdaad niet alleen bent. Dat ik dat gevoel ook heb, en dat ik me er niet meer tegen verzet. Als ik dagelijks om mij heen kijk naar al die zappende en scrollende mensen die op hun telefoon staren of naar hun telefoon staren voor de 100-ste selfie van de dag, kan ik alleen maar zeggen: ik ben blij dat ik niet 1 van hen ben. Ik zoek niets meer, want wat ik ooit dacht te zoeken vond ik in mijzelf. Geen idee of dat voor jou ook werkt. Maar voor mij was die isolatie, dat leven als een recluse, juist het antwoord en het gaf de balans die ik nodig had. Dit is wie ik ben, en ik ben niet ziek, niet abnormaal, en vind alleen geen aansluiting bij de wereld om mij heen, net zoals al die honderdduizenden anderen, net als jij.........
Dat wilde ik even kwijt.
