Het is alweer een tijdje geleden dat ik besloot te stoppen met de coachingsgesprekken op mijn Emigratie-website. Ik deed het omdat ik eigenlijk wel met pensioen wilde, het had even een "Heintje Davids"-momentje, en na de lange motorreis kwam ik nog even terug.
Maar met het momenteel heersende tijdsverschil en het feit dat Nederland nog steeds aan zomer- en wintertijd doet vond ik de werktijden niet meer aansluiten bij Nederland en ik had echt geen zin om in de nacht op te staan om reislustig en dromend Nederland op hun wenken te bedienen. Dat ik daarmee ook de grootste hap uit mijn inkomsten om zeep hielp wordt momenteel gecompenseerd door het feit dat ik geen huur meer betaal en niet meer elke dag 2-3x uit eten hoef omdat ik zelf mijn maaltijden kan bereiden.
Soms wringt het, want ik vond mijn werk leuk, ik genoot van de hoopvolle dromen van al die dappere mensen. En de af en toe lastige klant of zeurkous nam ik graag voor lief. Ik leefde soms veel te veel mee, moest leren balans te houden tussen werk en privé en te leren dat niet elke klant een vriend kon worden of zijn, hoe vriendschappelijk veel gesprekken ook waren.
Soms kwamen klanten drie, vier keer voorbij op mijn telefoon en regelmatig had ik trajecten waarbij ik over een periode van 2 maanden op afgesproken tijden even een vinger aan de pols hield. Druk, maar leuk. Maar niet meer voor nu.
Mijn leven werd een stuk stiller.
Vanmorgen zat ik buiten in de koele ochtendlucht met mijn koffie, te wachten tot de donkere lucht licht werd en de haan van de buren tevreden tussen de kippen zou gaan scharrelen na zijn gekraai en ik dacht: al die kennis, die is nu zomaar verloren.....het was een losse gedachte die zomaar opdook, nergens vandaan kwam en ook nergens naar toe hoefde. Eigenlijk was ik in gedachte bezig door mijn straks nieuwe huis te wandelen in het ritueel wat ik net afgerond had: mijn ochtend koffie. Bonen malen, koffiepotje vullen, op de kookplaat zetten, wachten op het bekende geluid gevolgd door de heerlijke geur van verse koffie en dan mijn mooie stoel met de fijne kussens, de mok wachtend op het handgeschilderde "antieke" tafeltje tot het afgekoeld was, de koele ochtendlucht.......hoe zal dat zijn straks, als ik in "het oude huis" woon wat straks bijna helemaal nieuw is?
En daar was die gedachte: Al die kennis van visumregels, emigratievoorwaarden, belastingregels, bankzaken, structuur aanbrengen in een chaotisch proces, de emoties, het aanpassen, soms de cultuurschok verwerken, regels in het buitenland, de praktische en onpraktische kant van het proces, al die kennis, helemaal weg.
Het is kennis die snel kan verwateren als je het niet bijhoudt, want regels veranderen, elk jaar weer worden wereldwijd visumregels aangepast. En dat was de reden waarom ik ook stopte: de tijd achter de schermen. Regelmatig kreeg ik van klanten te horen dat ik veel te goedkoop was. Ik hoorde het zelfs van andere coaches: hoe kun je dit werk nu doen oor zo weinig geld. Ik verhoogde mijn prijzen soms een beetje, soms ook niet, want ik vond het wel best zo, ik verdiende genoeg, ik vond het werk leuk, ik had niet meer geld nodig. Ik leefde lekker, kon sparen, waarom duurder zijn over een niet tastbaar product? Maar diep in mijn hart wist ik dat ze gelijk hadden al die mensen, want achter de schermen besteedde ik soms veel te veel uren met voorbereiden, onderzoek, nalezen, uitpluizen, grijze gebieden zoeken die handig waren, de ruimte opzoeken in de wet- en regelgeving voor een soepel verloop om de droom van mijn klant te laten uitkomen.
Oh, ik werkte niet veel, want als je een goede administratie bijhoudt dan kun je teren op eerdere kennis en Nederlanders zijn gewoonte dieren, het lijkt wel alsof half Nederland zich maar over een paar landen in de wereld verspreid. Heel cliché willen ze allemaal anders zijn om allemaal samen dezelfde kant op te gaan. Dus kennis verzamelde zich rondom een aantal landen en het extra werk zat hem in die paar uitzonderingen van de echte waaghalzen die naar een bijzonder land wilden. Of die mensen die grandioos buiten de lijntjes wilden kleuren in het tijdperk waar dat minder en minder mogelijk lijkt.
Al die kennis, verloren.........het ebt weg, het slipt tussen mijn vingers door. Ik beantwoord per email nog vragen, maar ik merk dat ik steeds vaker moet zoeken, waar ik voorheen alles zo oplepelde, ervaar ik nu af en toe wat roestvorming. Toch, als het vuurtje weer aangewakkerd is, en ik weer wat email de deur uit heb, dan verzucht ik soms weer in verlangen het werk op te pakken. Maar het is een vals sentiment. Want ik weet dat als ik het zou doen, ik er na een paar gesprekken spijt van heb, hoe leuk ik het ook vind al die mensen, ik vind het niet meer leuk om mijn dag daaromheen te plannen. Ik kan niet meer werken op tijden die IK wil, vanwege dat tijdsverschil. Als ik dit typ is het bij mij half 7 in de ochtend, en in Nederland dus half 4 in de middag. Soms is het bij jullie al morgen en leef ik nog in gisteren.
En mijn klanten zaten niet alleen in Nederland, veel zaten ook in de Filipijnen, 1 van de landen waar mijn specialisme lag, en dat tijdsverschil is nog groter. Die mensen gaan naar bed als ik opsta. Mijn morgen is hun gisteren bij wijze van spreken.
Dus verwaterd de kennis, en als ik met de email vragen stop is het allemaal verloren, net als alle kennis die ik ooit had van ruimtelijke ordening, stadsplanning, gemeenteraadsondersteuning, binnenlandse zaken, stedelijke vernieuwing, nieuwbouw, sloop, revitalisering van wijken, werken in wijken met grote diversiteit, bewonersparticipatie, allemaal kennis die weg is, onbruikbaar, verwatert. Net als de kennis van werk daarvoor: officemanagement, projectmanagement, offshore projecten, duikteams, supplyboten, douanzaken, pigs, christmas trees en andere meuk die komt kijken bij het boren naar aardolie en aardgas. En al die kennis van politiek, provinciale staten, hele pakken met aankomend beleid werden door de bode bezorgd en die worstelde ik dan door, het stellen van politieke vragen, de tactiek, het spel van geven en nemen, netwerken, lobby-en.........
Een mens doet wat een kennis op in zijn werkend leven.
Qua hobby's verlies ik ook kennis, ik was enthousiast amateur fotograaf, ik zeul op diverse externe harde schijven enorme foto-bibliotheken mee. Ik hoefde zelden stock photos te gebruiken, maar tegenwoordig steeds vaker, iets met pixels en beeldschermen, dimensies en camera opties. En die stomme phone-photo's die ik momenteel maak met die ellendige Ai gestuurde camera, ik erger me er zo erg aan dat ik bijna geen foto's meer maak. Ik verlang soms echt terug naar een rolletje indraaien en 24 of 36 foto's maken en geen filtertjes kunnen toepassen anders dan je sluiter- of ontwikkelingstijd of een lens voor de lens zetten. Vroeger.......hahahaha.........
Het is raar hoe je als je ouder wordt terugkijkt op je leven als je een beetje retrospectief bent ingesteld. Ik heb momenteel veel te veel vrije tijd. Geloof me, als je 1000 vierkante kilometer muren schildert heb je veel te veel tijd om na te denken. En buiten het klussen om als je zit uit te puffen ook. Ik pak de kunst van koken weer op, maak mijn eigen kruidenmixen, schrijf recepten op die ik fijn vind en wil nalaten ooit aan mijn zoon op in een schriftje. Ik bak, braad, stoof, gril, en kluns me door allerlei zaken heen daar aan het aanrecht in mijn tuttige schort. Ik kijk uit naar straks in een enorme U-vormige keuken met meer werkblad dan ik ooit in mijn leven gehad heb.
Gisteren zei ik tegen mijn zoon in een gesprek over geld en doelen bereiken, dat ik in Merida bijna 1 miljoen peso op mijn rekening had staan, en dat het me zo gaaf had geleken om te kunnen zeggen: ik was even miljonair. Maar dat het vanwege allerlei redenen niet gelukt is, ik maakte geld over in het beleggingsfonds bijvoorbeeld, en de afgelopen maanden is er zoveel geld in de verbouwing en inrichting gaan zitten dat ik bijna aan het totaal andere eind van het spectrum bent van miljonair zijn. Een doel wat ik niet gehaald heb. Ik zal nooit weten hoe het voelt om miljonair te zijn, die kennis gaat aan mij voorbij.
Gestrand met de finish in zicht zeg maar. Da's eigenlijk ook verloren gegane kennis, maar op een heel andere manier.
