Ik moet er elke keer weer om lachen als ik van een afstandje kijk naar het eindeloze heen en weer geren over ons terrein. En opeens noemde ik het: Camping de Sombrero. In de wandelgangen dan, want in het echt heten we AJ Rentals. Die wandelgangen zijn heel reëel. Want we lopen wat af over het terrein. Van de appartementen waar we tijdelijk wonen naar het oude huis en weer terug, want overal staat wat.
Gaan we lunchen? Brult mijn zoon dan vanuit zijn hoek waar hij aan het klussen is, en dan begint het rondrennen over Camping de Sombrero. Vraag me niet hoe ik aan die naam kom, maar ik zeg mijzelf op een dag heen en weer lopen door het zonnetje onder de strakblauwe lucht, en ik had zo'n campinggevoel, je kent het wel: van de toiletblokken, via je caravan, naar de afwas en dan door de campingwinkel weer naar je caravan.
Het brood zit in de vriezer in het appartement van mijn zoon, nummer 2. De boter, raar maar waar en het broodmes liggen in mijn appartement, nummer 1, de borden staan weer in 2 maar de glazen in 1, en de pindakaas vis ik uit de pantry in het oude huis, en zo loop je heen en weer te darren tot je alles hebt. Soms loop je zoveel heen en weer dat het brood oud is voordat we kunnen lunchen, bij wijze van spreken. Het werkt vaak op mijn lachspieren.
En dat is maar goed dat er nog humor in zit want voor de rest is het tranen trekkend. De grote boom op straat is nog steeds niet gesnoeid want de tuinman komt gewoon niet opdagen ook al heeft hij al drie keer beloofd van wel en heb ik al drie keer een briefje op de boom bevestigd dat we gaan snoeien (no estacionar por favor!!) De bouwvergunning is eindelijk aangevraagd, we stonden een week of twee geleden op de drempel met alweer een berg papieren in onze hand, nu wachten we op een onnozele handeling van de overheid die twee weken gaat duren, of misschien wel niet nodig is, dat wisten ze nog niet. maar we liggen eindelijk op een stapel en we wachten op het aftekenen van een duur betaald bonnetje en daarna wordt de bouwvergunningsaanvraag beoordeeld. We kunnen nu wel de voortgang volgen in het systeem (pendiente) Het duurt maar en het duurt maar.
Maar er zit wel schot in de zaak van appartement 3, dat is nagenoeg klaar, alleen nog wat plankjes ophangen, en dan wacht dat appartement op de grote aankopen zoals een koelkast, boiler, bank en matras en dan is het af. We hebben, omdat wij in de appartementen 1 en 2 wonen geen ruimte voor al die grote spullen en we willen met de aankopen wachten op Buen Fin de mega uitverkoop in Mexico in de hoop dat we dan wel ruimte hebben om het (tijdelijk) op te slaan.
Ook het oude huis, mijn toekomstige woonplek, daar zit wel enig schot in de zaak. Mijn zoon accepteerde een aanvullende offerte. Nadat er een keuken in geprutst is door een niet zo secuur werkende "vakman" en de homedepot mensen nieuwe binnendeuren hebben geplaatst liepen we een beetje vast. Dus de aannemer voor het bovendeel maakte op ons verzoek een offerte voor beneden. De prutser van de keuken wilden we niet in de badkamer hebben met zijn cement en tegellijm. Dus terwijl ik de scherpe randjes in de keuken wegwerk en helemaal verliefd wordt op de kleur Latte van Comex die ik in mijn huis ga gebruiken, komen er nieuwe ramen in het oude huis, een nieuwe badkamer inclusief een nieuw dak zodat er een betere basis is voor de badkamer van mijn zoon.
En daar zit ik dan midden in het orkaan seizoen met enorme gaten in de gevel die elke avond dichtgemaakt worden met bouwplastic en ducttape wat ik elke keer opnieuw moet vastplakken. Het uitbreken van de stokoude kozijnen die diep verankerd zitten in de bakstenen muren kost veel tijd, het herstellen van het kozijn zo mogelijk nog meer tijd. En daarna pas kan er gemeten worden en kunnen de ramen gemaakt worden. In Mexico zijn alle ramen op maat gemaakt, met de hand. Tenzij je troep koopt bij HomeDepot van die standaard Alibaba ramen die er bij de eerste storm uitwaaien.
Ik laat ook ramen verkleinen, in de slaapkamer bijvoorbeeld, dat mag minder hoog, ik heb liever meer muur voor een ladekastje bijvoorbeeld dan meer uitzicht op een kale stenen muur. En in de keuken, dat mag minder wijdt, ik hoef niet elke keer mijn zoon de trap naar zijn penthouse te zien op en aflopen. En ik heb een plek nodig voor mijn koelkast. Dus ook dat raam wordt ruim een meter minder breed.
Inmiddels is die nis voor de koelkast af, het muurtje staat tussen de woonkamer en keuken. Mijn zoon had alle bedrading al vervangen en het huis is nu klaar voor een keuken anno 2026, en zit niet meer in het tweede wereldoorlog tijdperk. Ook zitten de nieuwe muren voor mijn inloop douche ingemetseld. En mijn slaapkamer raam is ingekort. Wat de kamer ook gelijk een stuk knusser maakt.
In de woonkamer heb ik inmiddels een nieuw raam. Mooi mat zwart aluminium, een groot schuifraam met hor, in de keuken is een vast raam geplaatst. De rest komt binnenkort, ik zit nog even met open gaten.
In de patio aan de voorkant staat een enorm bouwwerk wat ik de BBQ-schuur noem. Daar bovenop komt de boiler die onze huizen van warm water gaat voorzien, die staan in Mexico altijd buiten. De prutser had dat geprobeerd te installeren en toen stortte hij bijna van de muur, verkeerd ingeschat gewicht en draagkracht, (gaat hij dat op 2 schapdragers zetten? Vroeg ik nog toen ik naar de enorme Reem boiler keek en de iele plankdragers) Nu staat er iets van hollow blocks en beton, dat staat als een huis en wat tegelijkertijd dient als opslag voor BBQ spullen.
De pantry is af en volgepropt met voorraad .Het kantoor is op het nieuwe raam na af. En de server, computer en modem staan in de nieuwe kast. En toen ik het kantoor in al zijn witte (Algodon) glorie zag dacht ik: oogverblindend! Dit wil ik niet in mijn woonkamer en mijn slaapkamer! Dus weer naar Comex kleuren kijken.
Ik koos Latte en werd verliefd op die kleur, en dat wordt nu mijn kleur. En voor mijn slaapkamer koos ik een mooie donkere bruine kleur (Cerbatana) uit hetzelfde kleurenpalet als Latte. En opeens komen alle kleuren samen, de tegels in de keuken, de strakke kozijnen, de vloer die er al lag en de meubels en gordijnen die ik al kocht. Het staat zo ongelofelijk mooi bij elkaar nu, en warm en knus, zeker als de zon door de ramen naar binnen blèrt. Ik kan niet wachten om alles bij elkaar te zien en het in te richten. Maar nu even niet, want: teveel bouwvakkers en enorm veel stof en puin. En we wachten op de badkamertegels, de levertijd was ongeveer 3 weken. Pas als dat af is en dat nieuwe dak erop zit kan ik weer gaan schilderen.
En tussen dat alles door rennen wij dus heen en weer. Want de voorraad en keuken apparatuur zoals de frituurpan en de rijstkoker staan in de pantry in het oude huis, achter plastic om het een beetje stofvrij te houden, en ik loop dus steeds heen en weer om spaghetti te pakken en saus en dan ligt het vlees in de grote vriezer die tijdelijk bij mijn zoon in zijn appartement staat. Brood ligt bij hem, boter staat bij mij, honing ook, maar kaas is weer bij hem, net als melk want hij eet cornflakes en zo ren ik heen en weer. Soms werkt het op dus echt op mijn lachspieren. En denk ik: net als op een camping, terwijl het zonnetje en de strakblauwe lucht het Frankrijk camping gevoel compleet maken.
We steken ook regelmatig de BBQ aan, grillen een steak, of kipsaté, terwijl ik in appartement 1 een pannetje satésaus maak en mijn zoon een fles cola uit zijn koelkast haalt en we de party lichtjes aandoen die op het huurdersplein hangen onder de driehoekige malasombra's (zonneschermen), ik loop heen en weer met komkommersla, borden.......campingleven in het land van de Sombrero's!!
Wist jij dat afgezien bij het Mexicaans klompendansen er geen Mexicaan een sombrero draagt zoals dat ding waar wij aan denken bij het woord Sombrero? Sombrero in Mexico betekend gewoon hoed, en de meeste mannen dragen gewoon een cowboyhoed.
