En dan opeens is het een feit, en woon ik op een vast adres, ver weg van Nederland, aan de andere kant van de wereld. Maar dat is allemaal niet zo bijzonder, wat voor mij de verhuisdag bijzonder maakte was dat ik, op het moment dat ik de poort van mijn nieuwe huis binnenreed afscheid nam van een levensstijl.
Mijn onderbewustzijn gooide heel wat emoties op de hoop van mij ietwat stressige leven. Zoveel dat ik mijzelf op een gegeven moment mijn hart hoorde uitstorten bij iemand. Ik schreef al menig blogje over mijn nieuwe toekomst en de oplettende lezer heeft tussen de regels wel meer gelezen dan ik op de regels schrijf. Ik had het er een beetje moeilijk mee, die hele verhuizing, en zolang ik "veilig" in mijn huurhuis zat met een aflopend huurcontract, kon ik heerlijk negeren dat ik straks nooit meer reis, nooit meer maanden lang in hotels woon en dat mijn horizon niet veel verder rijkt dan het einde van de straat, daar heel ver in de verte bij de Malecon, of aan de andere kant, ietsje dichterbij bij de bergen.
Hoewel ik een jaar lang vreselijk uitkeek naar een vaste woonplek is zo'n verlangen net zoiets als voor velen de emigratie droom, zat van Nederland, en alle regeldruk en prijsstijgingen mopperen we ons dan door de verplichte verjaardagen en bedrijfsfeestjes heen en dromen van een andere plek op aarde. Maar we doen verder geen ene fuck om van woonadres te veranderen. Alsof het mopperen en het verlangen al genoeg stoom uit de ketel laat en we er na zo'n verjaardag bij Tante Truus weer een jaartje tegen kunnen temidden van onze collectieve onvrede.
Ik denk dat mijn verlangen naar een woonplek ook zoiets was. Als ik het maar vaak genoeg zeg, lekker veel over schrijf in mijn dagboek dan blijf ik ondertussen lekker reizen. Maar het bekt wel lekker dat praten over zo'n verlangen. En soms casht het ook lekker, want mensen worden nieuwsgierig en daarmee stijgen de bezoekers en de potentiële klanten en de advertentie inkomsten.
Toch was het toen het glasvezel internet door het oude huis straalde en zelfs de slaapkamers in de appartementen wist te bereiken een gelopen race dat huurhuis. Voor zowel mijn zoon als mijzelf. De verhuizing stond gepland in de toekomst ergens, maar opeens waren we aan het inpakken en konden we wel over dachten we. Home is where the internet is fast, als voormalig digitale nomade gold dat 10 jaar lang. Inpakken dus, en de motocarro voorrijden en volladen en dan opeens sta je al je keukenspulletjes op een nieuwe plank te zetten die je vorige week nog schilderde, en sorteer je opnieuw je kruidenpotjes en ligt je ondergoed in een andere kast op een ander plankje.
Ik reed de poort door, parkeerde mijn motor, en draaide de sleutel om, de motor sloeg af en ik keek naar de oprit die naar het huurdersplein leidt, en ik keek naar het oude huis en ik dacht: dit is thuis. Voor nu en waarschijnlijk tot mijn dood. Het is nog lang niet af hierzo, maar ik woon er. Ik ben gevestigd, nu kan ik wortels kweken.
Als ik een half uurtje later mijn kussen in de nieuwe slopen schuif denk ik: nooit geen hotelbedden meer, deze is van mij, 101 keer proef gelegen bij Coppel, Luuna, Sears en Liverpool, dit is mijn matraskeuze en mijn bed. Mijn kussens, geen hotelgeuren meer.
Het is even zoeken om alles kwijt te kunnen. Het appartement is kleiner dan het huis waar ik uitkom en helemaal kleiner dan het huis waar ik straks intrek als alles af is. Dus ik hannes wat rond met een bestekbakje, de airfryer en bedenk dat er volgende week nog een 40 liter oven komt, die ook ergens moet staan.
Ik besluit dat het heen en weer lopen wordt naar de pantry. Als ik weet wat ik wil eten ga ik daar spullen pakken en dingen zoals eventueel de rijstkoker. Ik kan het nu gewoon niet kwijt onder dit dak.
Mijn zoon is terug naar het andere huis, de modem moet weer teruggezet worden op de oorspronkelijke naam, wij zijn altijd FloatingCoconut als we ergens zijn en hebben een Nederlands wachtwoord, dat mag nu weer gewoon lekker saai op zijn Mexicaans. Voor het nieuwe huis kiezen we de naam "Los Holandeses". Dan weet de hele buurt in 1x dat we geen Amerikanen of Canadezen zijn. Want die vraag heb ik nu al zo vaak beantwoord.
Ik zit nu op mijn eigen bank, ik ben na 10 jaar en 8 maanden digitale nomade af, ik ben nu gewoon migrant zoals iedereen die emigreert en naar 1 plek verhuisd.
Ik stop mijn tas in de aller bovenste kast in de slaapkamer en ga met mijn hand langs alle nieuwe kleding die ik afgelopen week kocht, kleurrijke mouwloze shirtjes, een linnen broek, fijne jurken en een rok. Jullie mogen gewoon op hangertjes, nooit meer op een propje in dat lege hoekje in de tas als opvullertje, mijmer ik ze toe. Beer zit op zijn vertrouwde plek bij het bedlampje. Ik kan alleen geen goede plek vinden voor mijn helm. Die staat nu midden op het bed, ik denk dat ik die maar in het oude huis neerzet, als ik daar straks in het kantoor kastplanken heb, dan kan hij daar wel staan.
En ik rij mijn motor op zijn plek, zodat ik er makkelijker door kan straks met de laatste spullen als mijn zoon thuiskomt. Daar zal hij wel een paar dagen onaangeroerd staan. Ik zou eigenlijk niet weten hoeveel kilometer er op de teller staat, maar ik gok dat het wel boven de 100.000 kilometer is? Hij heeft 6 jaar dienstgedaan, en is 3 keer heel Mexico doorgestoken van de ene oceaankust naar de andere en van de grens in het noorden naar de grens in het zuiden. Hij reed over de hooggebergtes in het centrale gedeelte van Mexico en door de diep donkergroene bergen van Chiapas. Hij reed over het snoeihete asfalt in de Sonora woestijn en de witte zanderige strandwegen langs de kust van de Zee van Cortez. En nu staat hij daar onder het afdak op de oprit, naast de grote BMW, zoals ze samen in zoveel hotel parkings hebben gestaan.
Ik neem vandaag afscheid van een levensstijl. Ik ben een beetje nostalgisch, ik hoop dat u mij dat vergeeft.
Foto: Circumferential Road, Lazi, Siquijor, Philippines (2018)
