Het is mijn verjaardag vandaag. Ik word 65. Vroeger was dat iets waar je naar uitkeek, want dan ging je met pensioen. Tegenwoordig ploeteren we door tot, in mijn geval 67 jaar en 3 maanden. Vooral die drie maanden voegen wel iets toe denk ik: de details....allejezus. Waarom niet gewoon 67?
Pure contractbreuk van onze overheid vind ik, want ik werd ooit enthousiast gemaakt en ging betalen voor een AOW van 65, en niet eenzijdig te veranderen in whatever. Net als dat ik er van uitging dat AOW persoonsgebonden is, want het is met alles persoonsgebonden, tenzij je naar een land verhuisd wat niet in een verdrag past en dan is het opeens locatie gebonden en krijg je, zoals in mijn geval, maar 50%. Echt iets om naar uit te kijken. NOT!
Anyway, mijn verjaardag dus, de tot nog toe kilste dag van het jaar en de koudste nacht. Ik zit met dikke sokken, lange broek en 2 truien over elkaar op de bank in de hoop warm te blijven. Gisteren at ik een blueberry muffin en dronk een kom warme chocolademelk een soort voorpret op vandaag, want vandaag is de Coffee Star winkel dicht. Vanavond ga ik bij PizzaHut Pizza eten.
Hiep hiep hoera voor mij.
Zoiets.
Ik vraag me sinds mijn emigratie wel eens af of er iemand op aarde aan mijn denkt op zo'n dag. Mijn familie bijvoorbeeld? Gaan die dan een gebakje eten om mij te herinneren of ben ik zover uitgegomd dat deze dag voorbij gaat zoals alle andere dagen. Ze luisteren naar een kerkdienst op de radio, of dat niet eens meer, en koken hun boerenkool met worst en doen wat ze elke dag doen, zonder te bedenken dat er nog iemand is......... nu ja, ook dat, boeiend, niets om naar uit te kijken.
Oh, gadver dit klinkt als een sacherijnige blogpost, en dat is helemaal niet de bedoeling. Het zijn gewoon dingen die in mij opkomen als ik ga typen, een soort intuïtief schrijven, niet over nagedacht, ik volg gewoon de woorden die in mijn hoofd opkomen.
Dat vind ik, na al die jaren bloggen en dagboekschrijven nog steeds de mooiste manier van schrijven. Het is ook zelfreflecterend, want er komen dingen boven die wellicht nog wat aandacht nodig hebben als het gaat om acceptatie en zelfverbetering.
In mijn fantasierijke gedachtes juicht mijn onderbewustzijn op zulke schrijfmomenten altijd en doet ze in haar prachtige rode wapperjurk een rondedansje van vreugde, want nu kan ze weer wat oud zeer door de deur naar buiten flikkeren en is haar huis weer wat meer opgeruimd.
Ik schuif in gedachte een stukje taart naar haar toe.
"Hier muts, opeten, we zijn jarig vandaag"
Gefeliciteerd met ons!