Vandaag was de dag dat ik mijn Nederlandse bankrekening en creditcard heb opgezegd. Zo'n stille mijlpaal in je emigranten leven. Ik had 10 jaar lang mijn ABN AMRO rekening aangehouden plus creditcard als reservepotje, maar het werd me te duur. Een rekening waar ik niets mee deed en die er was voor "eventueel", tijd voor een nieuw hoofdstuk dus.
Jarenlang heb ik mijn Nederlandse bankrekening aangehouden. Ik was er niet aan toe die op te heffen. Waarom? Geen idee. Het voelde veilig. De creditcard kon ik opnemen in geval van calamiteiten en de rekening was er meer om de webshop betaal-portals te ondersteunen hoewel ik dat na een sacherijnig telefoontje van de bank ooit over mijn verblijfplaats al lang anders geregeld had. Dus hij zat daar maar, die rekening, en hij kost elke maand een klap geld.
Mensen vragen zich wellicht af hoe dat kan: buiten de Europese Unie wonen en toch een reguliere bankrekening met creditcard hebben? Tja, er is een truukje, en ik paste dat ooit toe en merkte dat het werkte, en dat de bank dan je rekening niet kan opheffen op basis van de letter van de wet- en regelgeving. Ik schrijf hierover op mijn andere website .
Ooit belde de bank, zo'n vermoeide helpdeskmedewerker die wilde controleren waarom ik niet in Nederland was, gelukkig was het Coronatijd en kon ik de reisbeperkingen aanvoeren als excuus. Ze waren tevreden. Maar het deed wel alarmbellen rinkelen over iets wat je dan te lang laat lopen omdat het toch wel goed gaat. Kom je nog terug naar Nederland? ik zei: ja en dacht: ooit, misschien, als het niet anders kan. Maar dat spreek je dan niet uit. Je moet bij dat soort instanties nooit meer informatie geven dan waar ze om vragen. Je babbelbox zet je uit en je speelt het spel van vraag en antwoord. Als zij niet de juiste vragen stellen, wie ben jij dan om teveel informatie te delen? Zoiets? Die truuk pas je ook toe bij Immigratiediensten. Wat voor werk doe je? Ik ben schrijver. Wat zij eigenlijk vragen is: Werk je online. Want dat is voor een immigratiedienst sinds de uitvinding van de digitale nomade soms interessant. Maar dat vragen ze niet, dus zeg ik het niet.
En dat adviseer ik ook altijd aan mijn klanten: jij hebt de plicht zo eerlijk mogelijk de vraag te beantwoorden. Zij hebben de plicht om de juiste vragen te stellen. Jij hoeft niet als een babbelbox alle informatie ongevraagd op te lepelen.
Simpel.
Maar terug naar de Nederlandse bankrekening: waarom zou ik een dure bankrekening houden for the sake of "Just in Case"? Als "Just in Case" zich al 10 jaar niet heeft voorgedaan? In de Filipijnen, toen ik net vers de grens over was, was een creditcard met een maximale opnamelimiet ook een geruststelling voor de Immigratiedienst, want in veel landen gold het toen als beschikbaar geld en dus vergrootte het mijn financiële draagkracht. En ik zat toen best krap bij kas, en dat geld was een soort van noodfonds. Maar nooit nodig gehad, godzijdank! Wat wel fijn was, dat, toen hij vervangen moest omdat hij verlopen was, samen met de bankpas, we dat dan wel in het buitenland mogen activeren. In een hoog risicoland notabene, en niemand lag er in Nederland wakker van.
Want ook dat, alle landen buiten de EU zijn hoog risicolanden zo'n beetje, dus ze zijn er maar druk mee bij die Nederlandse banken. Ik heb het zo gedaan dat ze weer niet weten waar ik zit, ik laat graag rookgordijnen achter, zelfs de Ambassade weet niet waar ik zit. Als ik ze nodig heb dan bel ik wel. Bij de bank heb ik eerst mijn adres gewijzigd, daarna mijn email, en toen pas opgezegd. Ik gok zomaar dat ze zelf ook wel bedenken dat die laatste maand kosten verhalen geen enkel nut heeft. Want die mededeling krijg je dan fijntjes te lezen voordat je op "jaja, ik wil opheffen, ik weet het zeker!!"-knop mag klikken.
Mijn creditcard kan ik niet opheffen, ik heb net een nieuwe telefoon en ik mag niet meer inloggen, en via de website zegt hij dat de (correcte) inlogcode niet klopt. Dat is ICS voor: bel de helpdesk we willen je spreken. Ik vind het wel best, ze begrijpen hem wel daar aan die kant. Trouwens met een Mexicaans adres mag ik toch geen Nederlandse creditcard. De spasmen die ze kregen toen ik een Mexicaans telefoonnummer doorgaf bij de controle. Man oh man.......
Dus dat gaat vanzelf.
Het einde van een tijdperk, een tijdperk wat veel te lang heeft 'gehangen'. Ik had het jaren geleden al moeten doen, dan had ik honderden euro uitgespaard aan bankkosten en verzendkosten voor de nieuwe passen. Maar ja, soms heb je zo'n lijntje met het verleden nodig, geen idee waarom. Een soort psychologische navelstreng ofzo? Totaal nutteloos, maar net als met emigratieplannen: je kunt het niet forceren, op een dag weet je dat je gaat, dan ben je er aan toe.
Zo ook met de laatste banden verbreken met Nederland, op een dag weet je dat je geen Nederlands telefoonnummer meer wilt, geen bankrekening meer nodig hebt, en dan opeens zet je die stap en is het gedaan.
Alleen de Nederlandse (Europese) Apple ID en Google account zullen altijd blijven bestaan, want als je die na je emigratie opheft ben je al je aankopen en apps kwijt. Dat heeft te maken met de verschillende regels per continent en geo-fencing. Je kunt er wel een extra Google account bij hebben, maar geen Apple ID, dat kan niet. Voor mij een reden om geen iPhone meer te kopen, mijn zoon wel en die loopt nu noodgedwongen met 2 telefoons, 1 Android, voor de Mexicaanse apps en zijn "eigen" telefoon.
Maar een Google account extra kan wel, zodat je in verschillende appstores kunt sjoppen, handig als je bijvoorbeeld een buitenlandse bankrekening wilt openen en de App is niet beschikbaar in de Europese App store.
