Gisteren zat ik op een terras lekker truttig een flesje water te drinken toen er opeens gieren aan kwamen vliegen. Twee, drie, vijf......dan weet je dat er ergens iets ligt wat dood is, of een berg vers afval. En ik denk terug aan mijn motorreizen:
Midden op de weg in de verte zit iets, het beweegt, maar wat is het? ik neem wat gas terug om het te kunnen overzien. Ik rij op een smal weggetje omringt door struiken en bomen en er is niet veel ruimte voor 2 voertuigen om elkaar te passeren en dus ook niet veel ruimte om uit te wijken.
Als ik dichterbij kom deelt het zwarte "iets" zich op in meerdere zwarte "ietsen" en zie ik aan het gehop over de weg dat het een groep gieren is. Gieren zijn best groot trouwens, en hondsbrutaal. Ik sluit alvast mijn helm. Want waar gieren zijn is ook stank, vliegen en een boel smeer.
Ik dit geval is het de lokale vuilnisbelt die in de berm vorm krijgt en de aaseters zitten de luiers van de plaatselijke geboortegolf leeg te vreten. Niet zo appetijtelijk, maar redelijk gebruikelijk en onschuldig.
Beter dan iets wat enorm stinkt, zoals die enorme walm van verrotte met maden overdekte dode hond eerder in de week. En bij zo'n lekker hapje zijn gieren ook lastig, want ze willen dan niet aan de kant, dus je moet ze bijna wegschoppen en heel langzaam rijden want het laatste wat je wilt is een gier onder je voorwiel. Ooit had ik een kip onder mijn wiel van de Dominar motor die ik had in de Filipijnen, man de troep die dat geeft, de veren, het bloed!! Weken later plukte ik nog veren uit mijn chassis.
Deze gieren laten met gemak de babypoep in de steek en wachten in de bomen tot ik voorbij ben.
Je kunt de dood proeven, leerde ik op mijn motorreizen in Mexico, soms is de geur van een karkas al weg maar hangt de smaak nog in je mond, ik heb dan ook bijna altijd wel een rolletje Mentos bij me om dat weg te werken, want het is goor. Heel goor. En het is ook vaak, heel vaak, karkassen worden hier zelden opgeruimd door de overheid en bijna altijd door de gieren en andere aaseters.
De beste remedie zo heb ik geleerd is de helm dicht, dan heb je ook geen vieze vliegen in je helm, want er is vaak ook een enorme wolk vliegen, en zo snel mogelijk je helm weer open, zodat de stank er uit kan, maar het blijft hangen in je neusgaten en op je smaakpapillen.
Ik reed ooit eens in Jalisco langs een boerderij en in een weiland naast de sloot lagen zeker 15 karkassen van onthoofde koeien, de aarde was rood van het bloed wat er (nog steeds) uitstroomde en de stank van bloed hing zwaar over de weg. In mijn fantasierijke brein heeft zo'n geur dan tentakels die mij proberen terug te trekken naar de gruwelijke doch fascinerende horror scene. Want: waarom? Waar zijn al die koeienhoofden en wat is daar gebeurd?
Later in een dorp leerde ik toen ik er naar vroeg dat het soms wraakacties zijn, ruzies tussen buren over water, of een zwangere dochter, of een kartel wat boos is omdat er geen geld geschoven wordt. Dat dat geen plekken zijn waar ik als buitenlander wil rondhangen, vertelde de man voor het winkeltje waar ik stopte om wat drinken te kopen aan me. Waarop ik hem mede deelde dat gezien de stank ik daar ook niet wilde rondhangen.
Je ruikt de dood vaak voordat je hem ziet. Als je hem al ziet want soms ligt dat wat stinkt in het hoge gras verstopt of achter struiken. En dat is maar goed ook, de berg "goor" die ik al gezien heb en/of ontweken heb om niet door een half ontbonden spekglad en uitgesmeerd over de weg dood iets te rijden, die berg is mega hoog na al die duizenden kilometers op de motor dwars door twee landen. En soms is het nog niet eens dood en zitten die altijd aanwezige gieren er al aan te trekken.
En soms is het al helemaal kaal, zoals die dode koe ergens in Baja California, of dat neusbeer achtige dier in Chiapas. Dat kleine fragiele schedeltje wat een eindje verwijdert lag van de rest, dat maakte me bijna aan het huilen. Ik ben niet zo goed met dit soort "dood". Ik weet dat de dood bij het leven hoort, maar het proces na het overlijden van iets, van een mens, dat wegteren van een lijk, daar wil ik niet over nadenken, dat deel ben ik niet zo goed in dus.
Die onthoofde koeien, dan kan ik ook huilen als ik dat zie, want die eerste wist niet wat haar overkwam maar de rest zag het gebeuren en zag het aankomen. En hoe oneervol is het om te sterven zoals die huilende hond in de goot in Dumaguete op dat drukke kruispunt in de Filipijnen?
De gieren boven het terras hadden hun oog laten vallen op een bouwterrein aan de overkant, Even dacht ik, heel cynisch: misschien hebben ze een massagraf gevonden? We hadden het daar laatst over dat je hier land kunt kopen om een huis te bouwen en dat dan de bouw stilgelegd wordt omdat het kartel je landje al eerder gebruikt had voor activiteiten. Gebeurd niet vaak, maar gebeurd wel, onlangs nog in de omgeving van mijn stad. Dan raakt je zomaar jaren achterop met je planning.
Maar bij dit bouwterrein bleek een vuilniszak te zijn met vers afval, gezien de troep later op de stoep.
Hoe die gieren dat dan weten? Beats me, maar ze lijken altijd als eersten aanwezig als er iets te vreten is, ook al is het maar dooie vis op het strand.
Ze zullen het, net als ik, wel ruiken voordat ze het zien.