Een eerste blogpost, het is 1 uur in de nacht. Ik ben druk in mijn hoofd. Wat ga ik doen met dit blog? Ik ben een blogger sinds bloggen is uitgevonden, maar de laatste 10 jaar deed ik eigenlijk meer sociale media en professioneel bloggen en niet meer zozeer voor mijzelf. Ik ben bang dat ik een beetje roestig ben. Mijn creativiteit lijkt te zijn ingekakt, en de markante schrijfstijl die ik altijd had lijkt verdwenen.
Toch ga ik het proberen. Omdat ik het nodig heb. Een plekje voor mijzelf in alle anonimiteit. Zonder statistieken, want ik hoef niet te weten of ik gelezen word of niet. Ik hoef geen likes, geen commentaren, niets. Ik wil gewoon een uitlaatklep, en hopelijk een creatieve uitlaatklep. En niet een mopperhoekje, er zijn al genoeg mopperhoekjes en ik weet dat ik er ook goed in ben, zwartkijken, mopperen, zagen. Niks menselijks is mij vreemd.
Ik was sociale media al zo lang zat, maar ik merkte dat ik het af en toe schrijven daar leuk vond, misschien zelfs wel nodig had. Mijn leven is best eenzaam. Jarenlang trok ik rond, zonder wortels, zonder vriendschappen, want als je altijd weer weg gaat heeft het weinig nut vriendschappen op te bouwen. Nu, nu heb ik er ook niet meer zo'n behoefte aan. Ik woon in een land waar ik niet echt voeg. Ik zit heerlijk in mijn eigen bubbel en ik wil eigenlijk alleen maar blijven schrijven.
Hoe, wat, waarover? Geen idee, waarom weet ik wel, omdat ik het nodig heb. Die uitlaatklep. Dat gaf ik toe, op dag 0, de dag voor dag 1 op de tiende dag van deze maand.