Vandaag lees ik in de krant dat een slimme oudere mevrouw de gesprekken met de "bankmedewerkster" niet vertrouwd en de politie belt en dat een (deel van) netwerkje van babbeltrukers wordt opgerold. Dat zal eens tijd worden dat Nederlanders minder goed van vertrouwen worden.
Wonen in een land waar je zelf niet meer zoveel hoeft na te denken over veiligheid, en waar "overleven" een woord is wat hoort bij wilde dieren en de jungle, is de zelfredzaamheid op dat gebied erg laag. Wellicht wel ingeslapen of afgestorven. Hoeveel Nederlanders er niet gescamd worden en hoeveel scams er in omloop zijn die zo overduidelijk scam zijn dat je er bijna de tranen van in je ogen krijgt als je leest dat iemand daar dan toch in is getrapt!? Ongelofelijk.
Ik neem zelden de telefoon op, ik neem alleen maar de telefoon op als ik het nummer ken, of als ik wacht op een belletje van iemand, en dan heb ik nog het liefst het nummer vooraf zodat ik weet dat het de juiste persoon is. En dat is in dit land ook redelijk "normaal". Een bankmedewerker zorgt er voor dat je zijn directe lijn hebt, zodat je nummerherkenning het doet als hij of zij belt. En dat geldt eigenlijk voor iedereen. Toen dat voor het eerste gebeurde wat ik verbaasd: je zit bij de bank en de medewerker zegt: mag ik uw nummer? Dan bel ik u even en heeft u mijn nummer in uw telefoon, dan weet u zeker dat uw telefoontje van de bank komt.
Zelfs vroeger, toen ik in Nederland bij de bank werkte schermden we onze directe lijnen af voor klanten, die moesten allemaal via de centrale, niks direct bankcontact. En onze nummers waren afgeschermd en dat was ver voor de verrotting van de maatschappij waarin steeds meer mensen liever geld stelen dan geld verdienen. En de mensen liever makkelijk geld binnenharken dan de trots voelen van "gedane arbeid".
In Mexico zijn privacy wetten anders, ze zijn er wel, maar ze zijn moeilijk te handhaven en iedereen verkoopt je nummer, zelfs de Facebook Marktplaats verkopen die een tweede hands eethoek probeert te slijten. Iedereen wil altijd gelijk je WhatsApp. En daarna hoor je nooit meer wat van ze, laat staan dat je ooit een bod op die eethoek kunt doen. Ik geef dat niet. We praten verder op Messenger van Facebook en anders maar niet.
Want in een land waar zelfs de overheidsmedewerker je telefoonnummer overschrijft op een lijstje (Yucatan rijbewijs betaalloket) weet je gewoon nooit zeker wat er met je nummer gebeurd. En als buitenlander in een ander (arm en hebberig) land ben je altijd vreselijk kwetsbaar.
Dus als ik verplicht mijn nummer moet geven dan verander ik 1 cijfer, en bij deze bied ik mijn excuses aan aan al die mensen die in middels tonnen spam sms-jes en telefoontjes aan mij gericht ontvangen. Sorry muchachos!
De overheid belt je nooit, die doen alles via een portal of via email, en dat zit wel goed. De verzekeringsbedrijven wachten tot jij hen belt. En als je een goede assurantie tussenpersoon hebt zit je ook wel goed. Maar elk ander bedrijf, elk ander formulier, elk ander persoon, elke andere dienstverlener krijgt niet mijn echte nummer tenzij ik weet dat we wederzijds contact MOETEN hebben. En dan nog liever wil ik hun nummer en spreek ik af dat ik over een dag of drie wel even check hoe zaken ervoor staan.
Ik stond een tijdje terug bij Warenhuis Kelder, hier in de stad en ik wilde een paar flip flops afrekenen. Die echte Mexicaanse warenhuizen zijn een drama qua logistiek. Veel te veel personeel wat zich met jouw aankoop bemoeit. De verveelde vierde medewerker, de kassajuf stond kauwgom kauwend mijn flip flops te scannen, en vuurde een serie vragen op me af waarvan ik dacht: Mens, ik koop flip flops, ik doe niet mee aan een enquete ofzo?! Ik weigerde de vragen te beantwoorden. Dan moet ik mijn telefoonnummer geven. Neuh, ik wil afrekenen. Jij hebt niks te maken met mijn telefoon nummer.
Ja maar dat moest voor de RFC (het belastingnummer) dus ik zei: ik heb geen RFC. Ze viel stil. Hoe kun je in Mexico nu geen RFC hebben? Je zag haar hele leven vastlopen, zonder RFC ben je nergens, er staan bijvoorbeeld bij Homedepot rijen voorbij de kassa, waar je ook altijd in de rij staat, bij een automaat waar je een RFC bon uit kunt printen. Mexicanen zijn verweven met het nieuwe digitale belastingsysteem en kunnen bijna niet meer ademhalen zonder RFC bon.
Maar het is compleet doorgeslagen, want flip flops zijn nergens aftrekbaar van de belasting, niet voor particulieren in ieder geval. Dus ik weiger mijn info te delen. Het kassasysteem loopt vast. Er moet een manager aan te pas komen want ze kan zelfstandig niet verder zonder mijn telefoonnummer of RFC nummer.
Echt ik zweer het je. Ik was inmiddels al 15 minuten verder en ik had nog steeds geen flip flops en ik stond op het punt om sacherijnig die winkel uit te stormen. Maar ja, leuke flip flops die betaalbaar zijn EN lekker zitten zijn schaars in dit land dus ik beet maar even door de zure appel heen. Na een hoop beeldschermactiviteiten van de manager konden we door en mocht ik eindelijk afrekenen. (En toen was er geen wisselgeld......maar dat terzijde, ander onderwerp voor een andere dag)
Had ik wel mijn telefoonnummer gegeven dan had ik nu zeker weten al 101 gemiste oproepen, 20 voicemail berichten en honderden sms-jes gekregen over schattige aanbiedingen en kredieten om spullen op afbetaling te kopen. Want zo werkt dat hier. Ik heb een spam lijst zo lang als mijn arm en een bloklijst die 3x de wereld rond gaat.
En daar zullen heus wel babbeltruuks tussen zitten.
Maar dat weet ik niet, want ik neem niet op.
