Het lijkt de goede kant op te gaan met het huizenproject. Hoewel de makelaar niet echt behulpzaam is. Beetje vreemde ontwikkeling maar we hebben besloten hem een beetje in onze richting te duwen en niet in te gaan op wat hij steeds via de mailbox naar binnen schuift. Want dat is helemaal niet wat we zoeken.
Vlak na aankomst in La Paz, BCS, begon de zoektocht naar een woonplek. Eerst een huurhuis zodat mijn zoon en ik het hotel-leven vaarwel konden zeggen, maar ook "iets voor de toekomst". Dat toekomstig doel moet in twee zaken voorzien: een dak boven ons hoofd waar we fijn kunnen wonen en inkomsten voor de jaren die komen. Want we verdienen beiden ons geld online en beseffen dat dat wellicht wel een einddatum heeft gezien de ontwikkelingen op het internet.
We hebben een budget, en een droom en ergens binnen die twee ligt onze realiteit. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn klanten: je hebt een budget en een droom, nu zoeken we de realiteit.
De realiteit kent altijd een stuk onberekenbaarheid, dus het is verstandig ruimte in het budget te laten om klappen op te vangen. En soms moet je risico's durven nemen. Maar dat laatste is een overweging die je wel aandacht moet geven, maar niet moet voeden zeg maar. Want zo risico-loos mogelijk beleggen in een financiële toekomst is altijd beter.
Ik schoof een paar maanden geleden meer als grapje dan als echte optie een huizenblok bij mijn zoon naar binnen: kopen we dit, gaan we er zelf ook wonen en we verhuren de rest, hahahaha, dat was mijn commentaar, denkende dat het veel te duur was. Maar het viel inclusief alle in Mexico bijkomende kosten plus een beetje onvoorzien, binnen budget en dan zouden we nog iets over houden, just in case.
En we zijn er wezen kijken met een andere makelaar en we kunnen het niet vergeten. Nu staat het pand ook op de website van onze makelaar, maar hij negeert het met de woorden: jullie willen er meer rendement uit halen. En daarmee kleurt hij ons toekomstplaatje in, maar dat doen we liever zelf. Want hij weet niet alles natuurlijk. Hij weet niet dat er nog een restbedrag aan geld is, hij weet niet dat we er zelf ook willen wonen en hij weet niet wat wij weten: de doelgroep waar we ons op willen richten. En dat hoeft hij ook allemaal niet te weten. Hij moet gewoon een goede makelaar zijn en luisteren naar wat we zeggen en we zeiden dat we dat pand vreselijk boeiend vinden, ook al die tijd na onze bezichtiging nog.
Het is een appartementenblok van 6 en een klein huisje wat een beetje apart staat op een stuk grond van 400M2, met 2 toegangspoorten in een wijk aan de rand van de stad, in een stadsdeel wat een beetje een dorp in de stad is. Vlak bij scholen, universiteiten, een groot ziekenhuis en winkels en restaurants. Een ideale plek voor Young Professionals bijvoorbeeld. Maar ook voor onszelf een leuke plek om te wonen. De huur van de appartementen is nu heel laag, en wij denken dat het veel te laag is. Ik heb onderzoek gedaan naar gemiddelde huurprijzen in dat gebied en dat kan makkelijk hoger, mss zelfs wel verdubbeld. Zeker als we het leuker inrichten en mooiere gordijnen ophangen en een leuke plafondlamp enzo, beter dan de prut die anderen aanbieden met oude lappen en een kaal peertje aan het plafond. En ons dus op een iets andere doelgroep richten. Daarbij, we richten ons op het midden segment van de huurmarkt en daar is een enorme schaarste in. Vooral voor buitenlanders die een paar maanden tot een jaar in deze stad willen verblijven.
Ze betalen of de hoofdprijs. of zitten in een dump die veel te duur is, en wij willen in dat gat springen. Maar is de locatie dan goed? We zoeken naar creatieve oplossingen om het allemaal aantrekkelijk te maken, zoals een buskaart met een startbedrag van 100 peso, de bus kost 12 peso per rit. En geen gehannes met drinkwater zoeken, dat bieden wij aan, en we verhuren instapklaar. Dus je hoeft alleen je kleding mee te nemen.
En een young professional Mexicaan, bijvoorbeeld een alleenstaande dokter uit het ziekenhuis of een leerkracht van de universiteit kan er ook prima terecht. Zeker als we heel Mexicaans een hangmat ophangen op het fijne balkon wat bij elk appartement zit en dat ook leuk inrichten.
Ikzelf ga dus in dat kleine huisje wonen. En mijn zoon neemt 1 van de appartementen op de begane grond. Mijn huisje is het kleinste van allemaal, de gemiddelde appartementen zijn 40m2 of groter en "mijn" huisje is 37m2. Maar dat is meer dan genoeg ruimte voor mij. Het heeft een buitenplaats en ik kan een tuin maken. Ook fijn.
Deze week hebben we veel motor gereden door de stad, van koophuis, naar koophuis van totaal gerenoveerd tot opknappertjes, van barrio naar fraccionamiento en alles daartussen in. En bij elk huis vroeg ik me af: zie ik mijzelf hier oud worden, in dit huis, in deze straat, tussen deze mensen?
Er was 1 huis dat stal mijn hart, tegen de bergen aan aan de rand van de stad, beetje oud en vreemd huis, met een tuin vol prachtig bloeiende struiken en fruitbomen. Een opknappertje, maar zo ver weg van alles, zoals supermarkten enzo. De weg ernaar toe was een drama van kuilen en gaten en mul zand, stel je dat voor na een regenbui als alle water van de berg afstroomt. Niet heel realistisch J. Doordromen en wegrijden dat is het beste wat je kunt doen. Daarbij moest er zoveel opgeknapt worden, we denken gezien "the outhouse" met grote waterton op het dak, dat er niet eens een badkamer in zat.
En na al die dagen rondstruinen komen we toch weer uit bij het huizenblok met appartementen. Omdat het instapklaar is, omdat er weinig aan hoeft te gebeuren, omdat.......we onszelf daar wel zien wonen........
Mijn zoon is er denk ik wel uit in zijn hoofd dat hij serieus verder wil met dit project. Dus wordt vervolgd.
We moeten zeker weten dat de eigenaar zegt wie hij zegt dat hij is, dat er geen schulden rusten op het complex, geen aanschrijvingen zijn, alle vergunningen in orde zijn en dat alle papieren up to date zijn, kortom: dat het legaal overeind blijft ook als we het pand over nemen. Komen wij in aanmerking voor de vergunning, we moeten een trust oprichten want we zitten in een beschermde zone, of misschien moeten we een bedrijf oprichten wat dan als Mexicaans rechtspersoon eigenaar van het pand wordt? En dan moeten ze ons bod nog accepteren, en moeten wij heel veel spaargeld van onze beleggingsrekening halen.......en, en.......
Zoveel vragen,
zoveel werk
maar het begint wel vorm te krijgen,
ook in ons hoofd.
Ik zie mijzelf daar wel wonen.
