Er was een moment dat ik "het" voelde. Dat trotse gevoel van "Dit wordt mijn thuis". Maar dat gevoel viel gisteren helemaal weg. En ik vraag me af of ik het ooit terug zal krijgen. Het lijkt een onbeklimbare berg om het terug te vinden en ik heb de energie niet om alweer de Mount Everest van emoties op te klauteren.
Ik heb 1x eerder in mijn leven zo'n gevoel gehad, of althans, iets wat er op leek. Dat was in Dumaguete in de Filipijnen, op Negros Island. Na een periode van reizen wilden mijn zoon en ik even uitrusten en ergens wat langer blijven. En alle expats trokken naar Dumaguete, althans, alle mannen op zoek naar de liefde. Maar de verhalen waren lovend en veelbelovend. Dus Dumaguete it is! NOT! Vanaf dag 1 voelde ik me niet thuis in die stad. Het was niets van wat de verhalen op internet vertelden. Het was smerig, lawaaiig, onderontwikkeld en duur. Maar je bent in zo'n beslissing niet helemaal alleen, je reist samen, dus je volgt elkaar een beetje, althans, ik volgde mijn zoon. We huurden twee huizen, naast elkaar, ieder met een eigen stukje grond eromheen en op een ommuurd stuk land. Direct achter de muur die langs de buitenkeuken liep woonde mensen in houten hutten, en zaten de hele dag in hun eigen smeer. Je hoorde varkens knorren en je rook ze. En dat bedoel ik niet negatief in de zin van: Blanke die lokale bevolking afzeikt, zoals veel Amerikanen doen die de Filipijnen "apen" noemen, nee, het was echt de ghetto van de stad zeg maar. Een stuk stad waar beschaving niet of nauwelijks doordrong omdat armoede nu eenmaal bij het dagelijks leven in een ontwikkelingsland hoort. Die mensen achter de muur en hun manier van leven waren niet het grootste probleem. Ze waren, als ik ze op straat tegenkwam uiterst vriendelijk. Mijn grootste probleem waren de open riolen, de stad op zich met zijn eeuwige chaos en de drukte. Ik ben geen stadsmens, en ik verpieterde. Hoe leuk mijn huis ook was, ik kon niet aarden, ik was diep ongelukkig.
Mijn zoon daarentegen vond het allemaal geweldig. Het contrast kon niet groter zijn.
Ik weet nog dat ik een weekendje weg ging, naar een naburig eiland, en dat ik daar helemaal verliefd werd op alles wat ik niet had in die stad en wat ik blijkbaar zo hard nodig had om me thuis te voelen. Toen ik weer terug was in de stad besprak ik het met mijn zoon en de huurbaas, immers ik had een contract voor 6 maanden getekend en zat er aan vast. Maar ik wilde weg, ik wilde naar het eiland waar ik me wel thuis voelde, ook al was het leven daar nog primitiever. Ik wilde weg uit die gillende stinkende stad vol geile Amerikaanse mannen op zoek naar jong gewillig vlees.
Op het eiland vond ik een huisje op het strand, en daar woonde ik een tijdje heel tevreden zonder al die luxe die dat huis in de stad bood. Ik had geen warm water, ik had geen wasmachine, ik had geen echte keuken, maar ik had een eindeloos wit strand vol schelpen, en dagelijks verse vis.
Ik keerde na elke reis-periode met liefde naar dat eiland terug, en woonde er op de meest waanzinnig mooie plekken, totdat het tijd werd de Filipijnen definitief te verlaten.
Dat gevoel wat ik had in de stad, dat gevoel bekruipt me nu weer.
Toen we dit huis met appartementenblok gingen bekijken keek ik er naar met de ogen van een moeder die achter de keuze van haar zoon wil staan als het gaat om zijn toekomst. Zijn financiële toekomst. Zijn dromen lagen hier. Mijn dromen waren minder belangrijk. En dat meen ik. Want ik wil dat mijn zoon die nog een heel leven voor zich heeft ergens goed landt op een plek waar hij wil vestigen. Als hij tevreden is zou ik dat ook moeten kunnen zijn. In mijn ene hersenhelft werkt dat ook zo, in de andere kant echoot dat verlangen om het goed te doen voor hem in een lege ruimte en vindt geen weerklank.
Heel even veerde het "thuisgevoel" op. Toen het eerste nieuwe raamkozijn geplaatst was en ik door onbeschadigd glas de namiddagzon over de muren zag bewegen, de gloed van de nieuwe keukentegels tot leven zag komen, toen opeens voelde ik "het". Dat gevoel dat dit huis mijn thuis zou worden. Het beklijfde, zeg maar.
En toen begon de nieuwbouw op het dak. En ebde dat gevoel razendsnel weg, en gisteren stierf het.
Onze civiel ingenieur heeft de afgelopen weken meerdere malen het huis een beetje afgezeken in mijn beleving. Dit was slecht, dat was minimaal, de keuken niet waterpas, de muren niet recht. Zijn zuur oog voor details heeft geen respect voor oudheid van gebouwen en hij wil alles nieuw en strak. Ik noem het bewust "zuur oog" want ik begin het als vervelend te ervaren dat die plek die mijnt huis moet worden elke keer zo onderhevig is aan kritiek. Je gaat toch anders kijken naar je woonplek als er elke dat wel iets op aan te merken is.
Daarbij denderen de hele dag bouwvakkers door het huis met vieze cementpoten en de vloeren zien er niet meer uit, die zijn echt zo smerig dat ik me afvraag hoeveel werken werk dat is om dat schoon te maken. De man die de kozijnen herstelde voordat de nieuwe ramen kwamen heeft zo met cement en mortel gespetterd dat alle muren die geschilderd waren opnieuw geschilderd moeten worden. En gaandeweg het bouwen op het dak kwam het woord "respectloos" in mij op. Mijn nieuw woonomgeving wordt respectloos behandeld. En ik neem steeds meer afstand van de chaos en de bende. Ik zie mijn zorgvuldig ingerichte plantenbakken veranderen in plekken vol etensresten en puin. En hoeveel ik er ook uitraap, elke dag is het weer vol. We hebben inmiddels een leger aan katten die s'nachts (meestal krols) het terrein afstropen op zoek naar die etensresten, en in de ochtenden raap ik alle aangevreten styropor bakjes en plastic zakjes weg die ik de avond ervoor niet kon vinden in de puinzooi.
Deuren zitten onder cement, de nieuwe ramen, hoewel afgeschermd met hout zijn smerig en sommige van de horren lopen nu al niet meer lekker in de rails door alle gruis en bouwpuin, en de kitranden die mooi strak en zwart waren zijn grijs en stoffig. En ik heb sommige ramen nog nooit zelf open en dichtgedaan, kortom: ik heb er niet eens van kunnen genieten en nu zijn ze al gebruikt en smerig.
Er zijn gaten geboord in mijn dak om de verankering voor de castillo te maken, het betonnen frame wat het huis op het dak hernieuwde stevigheid moet geven. Op 1 plek boorden ze te diep en nu zit er een gat in mijn plafond. Komt goed, zegt de voorman dan, kom goed, we herstellen het, maar ik kijk al weken tegen dat gat aan waar nu een soort kauwgom ingedrukt zit zodat het "dicht" is.
Maar het is niet dicht, net als al die andere gaten die ze boorden, want gisteren plensde het van de regen en overal in mijn huis zitten vochtplekken op het plafond. Nu was het al zo lek als een mandje, maar daar hadden we keihard aan gewerkt en het was opgelost. En kijk nu......alle 4 de hoeken van mijn huis zijn zeiknat, en overal waar de castillo is verankert zitten vochtplekken. Toen ik de civiel ingenieur ermee confronteerde tussen alle stutten en balken die er nu staan omdat het dak op het appartement bovenop is gestort, had hij zoiets van: jaja, dat komt goed, als het terras er weer inzit boven en alle muren behandeld zijn met een water-werende laag is het opgelost. Maar de manier waarop hij mijn zorgen bekeek waren ook respectloos. Typisch Mexicaans, zo van: Vrouw zeik niet zo en laat me mijn werk doen, het is maar water.
En er knapte iets, de tranen zaten hoog, en omdat ik niet heel vrouwelijk wil gaan staan janken met mijn overlopende pulletje tegenover een bouwploeg die dan trots zegt: maar je water is weer aangesloten dus je kunt de wasmachine weer gebruiken liep ik weg. Niet gerustgesteld. Want in heel veel hoeken is geen terras, en loopt het water tussen het stukwerk en de muren door. En ik met mijn niet bouwkundige hoofd zie de plek waar ik zou gaan wonen, die wel een halve dag als "thuis" voelde en waar ik heel even dat gevoel bij had langzaam instorten.
Elke dag wordt het erger, hoeveel ik ook veeg en opruim, hoeveel ik ook smeek om de ramen af te dekken, de muren te respecteren, hoe erg ik de deur naar die ene kamer die al af is ook dicht hou. Ik vraag me af hoe het zou zijn als je daar dan al woont? Gaan ze dan ook als idioten te keer in zo'n huis zonder enig respect voor leefkwaliteit?
Het is allemaal niet mijn eigendom, en waar bemoei ik me mee dacht ik toen ik in mijn mini appartement tussen alle mooie spullen zat die ik gekocht heb. Maar de tranen zitten hoog, Want ik denk niet dat het ooit nog zal beklijven dit huis. Ik zoek op het internet hoe anderen hiermee omgaan met dat gevoel dat een huis geen thuis is, niet goed voelt, niet veilig. En er zijn meer mensen die ermee worstelen. Er is zelfs 1 psycholoog in de VS die schrijft dat mensen die in het buitenland met dat soort gevoelens worstelen een extra dimensie hebben omdat ook het land en de cultuur anders zijn, dus dan het is een multidimensionale emotie waar je mee worstelt. En dat die gevoelens heel reëel zijn.
Diep in de nacht als ik slapeloos op de bank zit vind ik troost in de woorden van mensen die schrijven dat het gevoel wel wegtrekt, dat het soms maanden of jaren kan duren, maar dat het uiteindelijk wel lukt. Maar tussen de regels door lees ik dat het net zoiets is als een slecht huwelijk waarin je blijft hangen omwille van alle verkeerde redenen en dan maar een beetje aanmoddert en roeit met riemen die je eigenlijk niet hebt, en zoveel water bij de wijn doet dat de smaak van wijn nagenoeg weg is. Ik ben niet zo goed met water en wijn. Ik bleef ooit te lang in een slecht huwelijk omwille van, en ik beloofde mijzelf ooit dat ik nooit meer iets zou doen wat ten koste van mijzelf zou gaan. En kijk nu.......nu woon ik op een plek die niet als thuis voelt. Die ik als onveilig ervaar en vijandig. Omdat ik de afgelopen weken alleen maar negatieve dingen over die plek heb gehoord en omdat het zie vervallen terwijl het als oud huis had moeten herrijzen uit het as als een feniks, mooi, sterk en verbeterd.
Het huis is er erger aan toe dan toen ik het voor het eerst zag. En met mijn onkunde over bouwen en verbouwen zie ik geen uitkomst meer maar alleen maar potentie voor meer ellende. Schimmel, eeuwige lekkage die nooit opgelost zal worden omdat in Mexico dat soort dingen nu eenmaal anders werken. En omdat we het droge seizoen ingaan en dan pas volgend jaar als het weer gaat regenen ontdekken dat al die beloftes van "het komt wel goed" loze beloftes waren.
Nu ja, je leest het denk ik wel voor wat het is: ik zit er doorheen, ik zit er diep en dik doorheen. Ik woon nu al weken in een smerige bouwput, ik boen dagelijks de smerige bouwvakkers plee, ik hoor bijna dagelijks wat er allemaal mis is aan het huis waar ik straks moet gaan wonen en ik zit er doorheen, als ik alweer een krolse kat van het terrein jaag, en alweer bijna mijn nek breek over de bergen bouwpuin denk ik: ik sluit me op in mijn appartement, deur dicht, en over 2 maanden kom ik er wel eens een keer uit. En dan zie ik wel wat ik aantref. Ik heb er geen controle over. Het is niet mijn eigendom, het hoeft alleen maar een woonplek te zijn, en het zou fijn zijn als het ooit als een thuis gaat voelen, maar het genieten van iets opbouwen, van die mooie nieuwe ramen, en die nieuwe keuken en badkamer, dat is verloren gegaan. En ik denk niet dat dat ooit nog terugkomt. Net als dat veiligheidsgevoel wat zo verbonden is voor mij met geborgenheid. Als je huis bij elke regenbui lek blijkt of kan zijn, dat heeft niks met veiligheid te maken en met opbouwen, het was waterdicht, na al onze inspanningen, en nu is het dat niet meer, terwijl verbouwen verbetering zou moeten zijn.
Het was een lang relaas, en als je dit leest en hier nog steeds bent, dank je wel dat je mijn luisterend oor was. Ik kan met niemand deze emoties relativeren, simpelweg omdat er niemand is waar ik dat mee kan doen. Dit zijn van die momenten dat je begripvolle familie mist of je beste vrienden. Ik heb geen van beiden en normaal gesproken is dat prima, ik red me prima alleen, maar soms even niet. En nu is zo'n moment.
Dit relaas dekt niet eens de lading want in mijn hoofd en in de wereld om mij heen, en in de bouwput, speelt zoveel meer dan dat ik hier kan beschrijven en dit soort emoties lijken soms zo oppervlakkig voor vreemde oren. Zo van: wat een luxe probleem, mens wat zeur je nou, je hebt een geweldig leven.......zal best, maar voor mijn gevoel heb ik geen thuis. Dat viel gisteren definitief uiteen in mijn hoofd in die vreselijke regenbui.
