Er spookt van alles door mijn hoofd, sommige gedachtes beklijven en vormen een verhaal, anderen vliegen weg en het lukt me niet die woorden te vangen om dat verhaal verder uit te breiden. Maar het begon onder de douche, opeens realiseerde ik me dat dit mijn eindstation is. Letterlijk en figuurlijk en misschien wel echt heel erg definitief.
Het afscheid nemen van mijn 10 jaar nomadisch leven gaat niet zonder slag of stoot. Er zitten regelmatig knelpunten in mijn dagen waarbij mijn hoofd op hol slaat en ik naar die berusting zoek die hoort bij een stilstaand leven. Die tevredenheid van het heden die de roepende horizon het zwijgen oplegt, zodat ik die trek en dat verlangen niet langer voel. Ik vind al dat geworstel maar vermoeiend van mijzelf want ik weet nog goed hoe ik op de motor zat ergens tussen Merida en hier en ik zo verlangde naar een eigen huis, een eigen plek. Dus waarom is het dan nu dat ik op die plek ben aangekomen ik vaak nog zo in het verzet ga?
Dit is het, dit is de straat, het huis, de stad, de plek waar ik oud ga worden en hoogstwaarschijnlijk nooit meer weg ga. Simpelweg omdat het geld op is, dat zit nu in stenen en poorten en hekken, en ook omdat dit is wat ik dacht te willen. Een thuis. Een kledingkast, hobby spullen en rust in mijn lijf en niet meer elke dag kilometers vreten, slapen in vreemde bedden en proberen me thuis te voelen in alweer een gehorige hotelkamer.
Wie goed naar de foto kijkt die ik koos voor dit blog ziet dat er een dubbele bodem in dit verhaal zit. Hotel California, het is een hotel hier in de stad. Ik sliep er niet want het heeft een reputatie van luizen en kakkerlakken, maar het is er wel. Ik denk dat in elke stad waar ik doorkwam wel een "Hotel California" was de afgelopen 7 jaar. Da's een dingetje in Mexico zeg maar. Je hebt ook Hotel Baja California, maar dat is een ander verhaal. Hotel California is de titel van een lied van The Eagles.
You can checkout any time you like
but you can never leave........
Hoe ironisch, want dat is nu mijn leven. Ik kan uitchecken wanneer ik wil, any time I like, maar ik kan niet meer weg. Dit was het land waar ik koos te blijven, hoezeer ik Z.O. Azië ook mis, dit is de stad waar ik blijf wonen, midden in de stad, niet op het strand of in een dorp, maar in de stad. Ingebouwd tussen huizen. Weinig uitzicht. Tenzij ik de straat uitloop dan kijk ik zo op de Baai van La Paz, en op een heldere dag kan ik Punta Coyote in de verte zien. Ik kan elk moment uitchecken, in mijn hoofd, wegdromen en denken aan verre oorden, plekken die ik al die reizende jaren van mijn leven zag, het continent van Zuid Amerika, het Panama Kanaal, de straat van Magellaan, al die tientallen Caraibische eiland, elke stad en havenstad in het Verenigd Koninkrijk, het heerlijk Spanje, Marokko, de Azoren en ga zo maar door. Ik begon met reizen op mijn 17de en ik stop. met reizen op mijn 65ste. En op mijn 66ste woon ik in het huis wat ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven mijn thuis ga noemen. Het appartement waar ik tijdelijk woon puilt uit van de mooie spullen die ik kocht om het ook een thuis te maken. Om mijn eigenzinnige stijl weer terug te brengen na die jarenlange reeks van cliché airbnb en booking dot com inrichtingen. De prachtige gordijnen, de leuke kleurrijke vliegengordijnen voor de keukendeur en voordeur, mijn sprokkelservies. In Nederland had ik al een sprokkelservies. Ik ben geen mens van alles bijpassend, ik heb een geel bord en een blauw bord met bijna antieke bloemen, en een echte heuse Japanse Ramen kom, en Mexicaanse schaaltjes en dan die ene lila mok, die nergens bij past, maar zo fijn is voor thee. En het leuke boekenkastje en mooie kleed voord e slaapkamer en de linnen gordijnen voor onder het aanrecht en....en.......
Ik wil er voor zorgen dat ik nooit meer wens uit te checken, want ik kan toch niet meer weg. Welcome to the Hotel California, sommigen beweren dat die naam voor The Eagles een synoniem was voor een toevluchtsoord, een veilige plek in de wereld van verleiding en uitdaging in de muziekindustrie. Anderen zeggen dat het verwijst naar een gekkenhuis, wat in 1997 zijn deuren voorgoed sloot. Some dance to remember, some dance to forget. Ik dans niet, ik heb niks met dansen ik vind het een gênante vertoning dat gekronkel van armen en benen en geschud met je kont, dus als een heus muurbloempje sta ik aan de kant en kijk er naar.
IK hou graag mijn focus, hoewel ik die dus ook soms heel erg kwijt ben, want ik verlang naar reizen, naar dingen buiten mijn bereik, maar ik kan niet meer weg, dit is het. "Eindbestemming bereikt, vergeet niet uw bagage mee te nemen bij het verlaten van de trein".
We are all just prisoners of our own device. We zijn gevangenen van onze beslissingen, onze keuzes. Eigenlijk heeft het leven niks met vrijheid te maken, hoe vrij je ook kunt zijn, je bent altijd gevangene van je keuzes. Want je leeft bij die keuze, en dat is je persoonlijke gevangenis. En je kunt niet stoppen met keuzes maken, want leven en keuzes maken is onlosmakend met elkaar verbonden. Ik koos ervoor in deze stad te gaan wonen, in dit huis, Ik kan uitchecken wanneer ik wil, niet mijn bagage vergeten, maar ik kan nooit meer weg.
We hebben allemaal bagage dat bouwen we op tijdens onze levensloop. En normaal gesproken neem je je bagage mee als je uitcheckt, ik deed dat 10 lange jaren, elke keer weer opnieuw: tas inpakken, op de motor vastzetten, sleutel inleveren, en hopla daar ging ik weer. Uitgecheckt.
Nu niet meer, ik kan geestelijk nog uitchecken, en ooit als ik oud ben en het leven genoeg vond kan ik fysiek uitchecken, maar echt weg ga ik nooit meer. Dus geen tas meer inpakken, geen gedoe meer met rolletjes maken of vouwen, lege hoekjes opvullen met sokken, die zitten nu gewoon in een mandje in de kast. Mijn kast.
Welcome to the Hotel California.........
