Soms kom je langs de weg kraampjes tegen, met locale producten van boeren uit de omgeving. Mensen die lekker onderhands iets bijverdienen. En ik als buitenstaander in dit gebied geniet er van, want toeristen zullen niet snel een kilo vijgen kopen of een grote zak pitaya's of een liter honing.
Ik wel!! Vier dozen aardbeiden vers geplukt voor 100 peso (5 euro), 10 kilo sinaasappelen voor 80 peso (4 euro) een bak vol vijgen of een bos groene asperges voor 70 peso. En ga zo maar door. Een tijdje geleden kocht ik ook een liter honing, voor 70 peso. Mooie goudgele honing met en stukje honingraat.
Wat moet je nu met een liter honing? Vroeg mijn zoon, denkende aan al die chemische troep die we ooit in de supermarkt kochten en niet opaten omdat het bitter was of naar suikerwater smaakte. Maar ik herinner me een potje honing wat ik hier ooit kocht een paar jaar geleden en de bijzondere smaak van deze honing. Want dit is geen honing zoals je gewend bent, uit groene gebieden vol bloemen, dit is woestijnhoning. En dat is heel anders.
Mexico kent 46 soorten angel-loze bijen. Het is "not done" in Mexico om een bij dood te slaan aangezien ze geen gevaar vormen. je ziet dan ook regelmatig in het bijenseizoen kraampjes die zoete waren verkopen in een zwerm bijen staan. Bijen maken onderdeel uit van de Mexicaanse cultuur. In de tijd van de Maya's en de Azteken was honing al belangrijk. Net als cacao en mais. Er is zelfs een heilige bijensoort of althans een bijensoort die heilige honing maakt: Melipona bijen.
De Melipona bijen leven op het schiereiland Yucatan, waar ze bekend staan als Xunan Kab, wat "vrouw bij" betekent in Maya. Dit kleine insect heeft een lange geschiedenis onder Maya-gemeenschappen vanwege de medicinale eigenschappen van zijn honing.
De kwaliteiten werden door oude Maya-priesters gebruikt voor genezings- en therapeutische doeleinden. De wijsheid die ze hadden over bijen en hun waarde werd vastgelegd in tal van oude geschriften, zoals de Madrid Codex.
Maar ook in andere delen van Mexico wordt honing geproduceerd en de bijenteelt tiert hier welig.
Tegenwoordig behoort Mexico tot de top 10 van honing producerende landen en honing is een belangrijk exportproduct. De bijenteelt en honingproductie is een grotendeels (door de overheid) gestimuleerd biologisch proces. Dat betekent onder andere dat er In tijden van bloemenschaarste minder honing geproduceerd want de bijen krijgen dan hun eigen honing gevoed in plaats van chemische zoetstoffen. Maar bijen maken ook onderdeel uit van de bestuivingsprojecten voor natuurlijke fruitteelt.
Bijen spelen een belangrijke rol in het behoud van de biodiversiteit, omdat ze 30 tot 40% van de plantensoorten in de ecosystemen waar ze leven bestuiven. Ze zijn verantwoordelijk voor de bestuiving van planten zoals: Achiote, Botoncillo, Framboyan, bijvoorbeeld Habanero chile, die weer hun eigen plek in de Mexicaanse keuken hebben en soms belangrijk zijn voor export.
In de woestijn leven de grote bijenkolonies vaak in de oases die verspreid door het landschap liggen. In deze plekken rondom waterbekkens bloeit en groeit de Mexicaanse fruit- en bloementeelt.
Naast de fruitbomen voedt de bij zich ook met de (kortstondige) bloei van woestijn vegetatie. De smaak is echt moeilijk te omschrijven als ik een lepel eet denk ik vaak aan fluweel, zacht, bijna romig, niet overheersend zoet en ook geen extreem sterke bloemsmaak. Honing zoals honing hoort te zijn, dat is wat ik denk. De smaak van de honing is bijna aards en weerspiegelt, zoals 1 van de telers het omschrijft: de kleur van de zon op de woestijngrond. Hij is wat dun van samenstelling. En dat vind ik ook prettig want hij mengt makkelijk met yoghurt en lost makkelijk op in de thee.
De pot van een liter is alweer half leeg, want ook mijn zoon ontdekte de smaak, en leerde over de heilzame werking van honing. En hij is een beetje into gezonder eten. Dus deze honing past daar prima bij.
Volgende keer maar weer eens een stop maken en alvast een nieuwe pot halen, en het is vijgen- en kersen seizoen, wie weet wat voor lekkers er nog meer staat.
