Zullen we het karton onder de trap opruimen voor de regen komt? Vraag ik aan mijn zoon. Al dagen ben ik bezig met opruimen her en der omdat er regen voorspelt is voor volgende week. Of die regen komt is een tweede, maar je kunt maar beter voorbereid zijn, vind ik.
Alle karton wat van verpakkingen kwam ligt in de ruimte van het trappenhuis van de appartementen, en hoewel we eerder al een lading wegbrachten, is het alweer een flinke stapel. Ik heb eerlijk gezien niet zo'n zin in dit klusje maar het is onvermijdelijk. De tegenzin komt door de kakkerlakken, ik noem ze "de Nazi's" het zijn namelijk Duitse kakkerlakken, volgens wikipedia. En het is voor hun broedseizoen, dus soms trek je de vuilnisbak weg en krioelt het, en we zijn een beetje paranoïde van die beesten, ze lijken werkelijk niet uit te roeien. Ik vermoed dat ze al dat karton zalig vinden. Uit zelfbescherming besluit ik de voorkan vast in te sprayen met kakkerlak doder. En terwijl ik dat doe hoor ik van alles rennen in het karton.
Als ik dat tegen mijn zoon zeg komt hij gefascineerd luisteren en inderdaad, je hoort pootjes. Dat zijn er dan wel heel veel, zucht hij. Ik pak voor de zekerheid nog een spuitbus Baygon.
We trekken uitgevouwen doos voor doos naar buiten, maar niks. Geen kakkerlakken, en langzaam werken we naar beneden terwijl we karton versnipperen en in een zak doen en opvouwen om te bundelen. Er liggen ook 4 soort van "deurposten" van karton van die ene grote koelkast die we al uitgepakt hebben. Die zijn hol. En daarin klinkt het gekrabbel. We proberen hem leeg te schudden met gepast respect voor wat daarin zijn huisvesting heeft gekozen.
Wat maakt er zulk lawaai? Ondertussen spray ik de (enigste) wegrennende kakkerlak naar het hiernamaals. En houdt mijn zoon beide ingangen van de kartonnen koker in de gaten, welke kant komt het uit?
Beneden! En het is een schorpioen die giftig met zijn gekrulde staart verdwaasd een rondje draait dat hij opeens midden in het felle zonlicht zit. Hij is geel, met een zwarte punt aan zijn staart. Een giftige. Een heel giftige. Als die je steekt krijg je een dosis neurotoxine die allerlei gezondheisdklachten kan geven, zoals tintelende opgezwollen tong en vingers, je zicht wat wazig wordt en je kunt spasmen krijgen die soms dodelijk kunnen zijn als je bijvoorbeeld al een zwak hart hebt. In de volksmond heet het een schorpioen hier alacrán, en er is 1 ziekenhuis in de stad wat tegengif heeft, het Salvatierra ziekenhuis, ongeveer 13 minuten rijden bij ons huis vandaan. Dertien minuten van gruwelijke pijn in een tijdspannen van 30-60 minuten om tegengif te krijgen. Ga daar maar eens aanstaan in een overbevolkt Mexicaans ziekenhuis met je paniekerige Spaans.
En zo'n YZA farmacia op de hoek met doktersspreekuur kan dan niks voor je doen.
We behandelen hem met respect en na een kleine 10 minuten verzet legt ook dat pislinke beestje van nog geen 10 centimeter het loodje. Sorry gast, je bent echt te gevaarlijk om aan te pakken.
Schorpioenen horen bij het leven in Mexico, je vind ze overal, ook in je all-inclusive resort in Cancun of elders in de Riviera Maya. Als je lekker op jungle tocht gaat of naar een pyramide of cenote en op blote voeten rond dendert neem je een risico dat je gestoken wordt. De meeste schorpioenen geven alleen maar gruwelijke pijn, maar deze, lichtgele variant is echt een gevaarlijk beestje. Ze leven onder stenen of bladeren, kruipen in je schoenen of in je bed, of in die handdoek die je op de grond laat liggen en dus in een berg oud karton.
Toch heb ik liever 1 schorpioen dan al die smerige kakkerlakken, ik weet dat ze erbij horen en onderdeel zijn van een voedselketen, en ik zie mussen en mieren kakkerlakken in stukjes hakken en ik weet dat onze wijkwasbeer ze ook eet. Maar ik vind kakkerlakken zo smerig. Ik kan er niets aan doen, maar ik gruw van die beesten. En ik lijk er maar niet aan te wennen. Een schorpioen, mits niet onverwacht in mijn schoen, vind ik vreselijk fascinerend. Ik zou er nooit 1 als huisdier willen, maar ze zijn en blijven fascinerend.
Wij ruimen ondertussen alles wat met gif naar het hiernamaals geholpen is weer op, want we willen niet dat de mussen een vergiftigd dier opvreten en doodgaan. Die mieren dat boeit me niet zo erg, daar zijn er miljoenen van. Maar de mussen dat vind ik wel belangrijk, die wil ik gastvrij onthalen op ons landgoed.
