Als me iets duidelijk is geworden over de afgelopen weken is dat wel het feit dat ik geen mens van eindeloze verbouwingen ben. Ik ben meer het type "instapklaar" en niet een "opknappertje"-persoon. Als ik van die huizenprogramma's kijk met Phil en Kirsty gaat het vaak om locatie en termen als instapklaar enzo. En ik probeer dan ook zo'n profiel voor mijzelf op te zetten: Hoe zou ik huizen zoeken?
In Nederland was ik meer van de instapklare huizen, een muurtje verven links of rechts was geen probleem maar als alleenstaande vrouw heb ik nooit de magie van de boormachine en zaag omarmt zeg maar. Hoewel ik in mijn laatste koophuisje aan de rand van de binnenstad van Alkmaar wel een muurtje heb gevoegd, al het buitenwerk zelf schilderde en lekkages op het bitumen dak oploste, had ik ook het telefoonnummer van een handige all-round klusjesman genaamd Dick, die ik kon bellen voor het vervangen van een kapotte kraan of een verrotte voordeur.
Ik ben best wel handig, maar ik ben niet heel secuur met meten en rechtge lijnen en ik ben vooral lui op het gebied van klussen, want het boeit me helemaal niet, het spreekt me niet aan, daagt me niet uit en inspireert me niet. Sterker nog: ik erger me dood aan de bouwput waar ik sinds een paar weken in leef. Het stof, het puin, de mannen die overal lopen en net doen of ze thuis zijn, het af en aanrijden van auto's om troep te halen of af te leveren, het grint, de bergen zand, de muziek. En tot overmaat van ramp, geheel cultuurgebonden verandert mijn huis tussen 2 en 3 in een soort crisis opvang voor vage mannen die overal een uurtje liggen te pitten: de Mexicaanse Siesta.
En ze liggen echt overal: op twee plankjes schuin tegen de plantenbak gezet, naast de wasmachine, in het oude huis tegen het nieuwe muurtje, in nummer 3 waar ze naar het toilet mogen alsof geen plekje meer heilig is en veilig is.
Als ik naar die verbouw en huizenjacht programma's kijk op de laptop, lekker veilig en zorgeloos aan mijn kant van het scherm, zie ik al die verbouwers, na hun emigratie hoopvol spijkeren aan hun toekomstige Airbnb en bed&breakfast. Soms, omwille van de drama die de zender vereist zitten ze er beleefd even doorheen, om vervolgens de tranen te drogen, de cijfers in de boeken weer bij te werken en weer vrolijk verder te metselen aan hun bijna op instorten staande chateau of haciënda. Een tijd terug sprak ik een klant die in Midden Afrika aan het bouwen was en er helemaal doorheen zat en ook dat vergelijk trok met zo'n programma en zei: Ze laten echt de helft niet zien, het geeft zo'n vertekend beeld van een project in het buitenland, het gros van de Nederlanders vertrekt volgens mij gebaseerd op valse informatie door dat soort programma's. En ik deel zijn mening. Alleen het papierwerk al, je hoort dan wel dat zo'n stel al 2 jaar wacht op een bouwvergunning, maar je kunt de emotie en het machteloze niet in beeld krijgen die er ook bijhoren. En die dagelijks in je leven aanwezig zijn. Net als die weglopende bouwploeg, de communicatie stoornissen met de opzichter en de taalbarrière en cultuurverschillen. Knappe documentaire maker die dat ik beeld kan brengen.
En het blog van gisteren maakt ook wel duidelijk dat ik een te emotioneel mens ben voor verbouwingen en de bijbehorende onlosmakend met verbouwing verbonden tegenslagen.
Location, location. location
Ik heb weinig meer met locatie, over de afgelopen 10 zwervende jaren van mijn leven leerde ik een thuis maken waar ik ook was. Locatie is waar je hart is, niet de stad/staat of streek. Ik hoef geen uitzicht op zee, ik heb de zee teveel huizen zien verslinden om daar nog van te dromen. Ik woonde ooit op het strand, een droom ging in vervulling, maar ik wil niet voor eeuwig op het strand wonen. Ik woonde ooit op een klif, overgeleverd aan stormwinden, orkanen, waterhozen en de blèrende zon, en het is prachtig, maar niet praktisch, zeker niet als je ouder wordt en elke dag een brak weggetje vol kuilen op moet naar je uitzicht over het grote niets. Ik woonde in de grote stad, dat was handig maar lawaaiig, ik ontdekte dat ik overal een thuis kon maken, zelfs in een anonieme hotelkamer, dus locatie is voor mij niet zo belangrijk.
Ook het land van mijn keuze is niet zo heel belangrijk, ik woon niet in Mexico omdat ik dit zo'n bijzonder land vindt waar ik verliefd op werd, zoals zoveel emigranten verliefd zijn op hun nieuwe thuisland. Ik woon hier puur om praktische redenen. Bijvoorbeeld omdat ik graag in het land woon waar mijn zoon ook woont. En de stadskeuze en huizenkeuze is een economische overweging geweest. Iets met toekomst, inkomsten en investering, vraag en aanbod.
Instap-klaar mens
Ik merk wel dat ik liever geen opknappertje had gehad. En zeker geen opknappertje wat steeds lelijker wordt omdat bovenop dat opknappertje een bouwval stond wat herbouwt moest worden waardoor het huis eronder in steeds meer chaos verdwijnt. Ik ben echt wel een mens van mooie dingen en van instapklare modellen. Vandaar dat ik ook weg kan dromen bij die mooie artist impressions die zelden aansluiten bij de werkelijkheid.
Ik genoot van mijn nieuwe ramen en horren, ik was 1 dag zo blij......met geen pen te beschrijven. En toen begonnen ze boven. Er kwamen houten schotten voor de ramen, maar evenzogoed zit alles vol stof en gruis, en de nieuwigheid is er al vanaf. Terwijl ik sommigen nog niet eens het open gedaan en weer heb gesloten. Als ik er naar kijk word ik een beetje verdrietig.
Ik zal echt blij zijn als de laatste bouwvakker de deur achter zich dichttrekt en ik het hangslot op het hek doe en het terrein weer volledig vrij is van al die chaos. Want ik hou ook van rust en overzicht. Eigenlijk is verbouwen en in een bouwput wonen nog vermoeiender dan 8 uur op een motor zitten en door chaotisch verkeer en over slechte wegen rijden en niet zeker weten waar je straks gaat slapen en eten.
Dat is ook energie vretend, maar op een andere manier. Dit zuigt, dit zuigt elke druppel energie uit me en ik moet me bewust afsluiten van die bouwput en die mannen en hoe ze leven en werken op mijn terrein door me op te sluiten in mijn appartement. En alleen in de late avonden en vroege ochtenden kom ik naar buiten, verzorg de planten die nog niet vertrapt zijn, voor zover ik erbij kan en er nog water is. En ruim een beetje op in de hoop de kattenplaag die de rondslingerende taco-resten hebben veroorzaakt weer in te dammen. En drink ik mijn koffie terwijl ik treurig uitkijk over de chaos die mijn toevluchtsoord heeft overgenomen.
We zijn nu op een punt in de bouw dat die dag dat de laatste bouwvakker verdwijnt steeds dichterbij komt. Ook in nummer 4 waar ze de brandschade aan het herstellen zijn gaat in een gestaag tempo, en zo snel dt dat werk nog eerder af dan de badkamer in het oude huis, want die staat nu al 3 weken in de wacht om de 1 of andere vage reden.
Misschien halen we het nog om die laatste bouwvakker voor de kerstdagen buiten te sluiten. dan keert de rust weer terug op het terrein en komt er een einde aan de chaos, en hopelijk ook weer rust in mijn hoofd en kan ik uit deze rollercoaster stappen. Ik haat pretparken en rollercoasters en ik haat opknappertjes. Ik wil gewoon een instap klaar leven. Wellicht dat ik het daarom best wel goed deed als nomade, elke nacht stapte je in een opgemaakt bed, en elke ochtend trok je de deur achter je dicht om dat de volgende nacht te herhalen, altijd instapklaar.
