Hij stond al weken op de achterpatio, stevig ingepakt: mijn nieuwe wasmachine. Tien jaar lang deed ik zonder wasmachine. Het gevoel van bezit van zo'n apparaat is niet te beschrijven na al die handwassen. Met soms een lijntje gespannen tussen 2 motoren om alles droog te krijgen.
Soms huurde ik een Airbnb waar een wasmachine stond, dat was dan pure luxe, dan waste ik gelijk alles ook wat niet vuil was, om weer met een schone tas te vertrekken. Want handwassen is prima hoor, maar ik heb toch nog altijd het eerste wereldgevoel dat het pas echt schoon is als het in een machine heeft gezeten.
Maar meestal deed ik de was op de hand, heel soms ook, zoals in Playa del Carmen in Mexico deed ik de lakens en handdoeken naar een wasserette omdat die om de hoek zat en niet schreeuwend duur was. En in mijn allereerste hotel ind e Filipijnen zat wasservice bij de kamer prijs in. Dat leek leuk, tot ik een stapeltje totaal verklootte kleding terug kreeg van de wasvrouw die driftig met een borstel alle delicate stofjes van mijn topjes en korte broeken had staan mishandelen.
Ik vond het niet erg de was doen op de hand, je krijgt, zeker als je niet veel kleding hebt een bepaalde routine. Zo kon ik weken doen met 2 onderbroeken, 1 aan en 1 in de was, vaak drogend op een hangertje aan de TV in de hotelkamer of onder de fan. Of dus op dat tussen de motoren gespannen waslijntje.
Nu bezit ik meer kleding omdat het kan. Dus in mijn kast hangen allemaal leuke shirts, en jurkjes, en dat maakt me blij, ik kan nog wel een paar korte broeken gebruiken vind ik zelf, want ik heb nu heel veel mooie topjes, maar wat weinig broeken, of een paar rokken, ook niet verkeerd. En ik heb meer dan 1 paar schoenen en een paar wandelsandalen. En ik geniet er van dat dat mogelijk is.
Voordat we de wasmachine konden aansluiten moest eerst de elektrische bedrading in het oude huis naar het jaar 2026 getild worden. Want hoe daar ooit mensen hebben gewoond ik weet het niet, maar op 2 20 ampere groepen kun je de oorlog niet winnen natuurlijk, daar kan niet eens een koelkast op volgens mij. De man van CFE, de elektriciteitsmaatschappij van Mexico die kwam controleren waarom we zo weinig stroom verbruikten, keek goedkeurend naar het nieuwe stroomnet. Da's het betere werk vond hij, zo kon je veilig alles aansluiten zonder dat er overbelasting was. Mijn zoon, een voormalig elektromonteur werkt er al weken aan. Want vel buizen moeten buitenom. En je moet hier zelf van de hoofdmeter op straat alles aanleggen naar je huis. En zelfs de aansluiting op de meter was fout.
De dag na de verhuizing was het zover, ik had een stopcontact op de achterpatio waar de wasmachine aan kon. Alleen, geheel in de stijl van hoe wij redeneren, hadden we de vulkraan van de tinaco dichtgedraaid, vanwege allerlei werkzaamheden aan de waterleidingen en omdat we hem schoon wilden maken en niet open gezet. De tinaco was leeg, en die dag was geen vuldag. In La Paz heb je om de dag water van Sapa, de watermaatschappij. Dus ik moest een dagje wachten tot de tinaco weer vol was. Nu vanmorgen op deze bewolkte dag heb ik 1100 liter water tot mijn beschikking en stroom en doe ik een beetje onwennig de eerste was in mijn eigen wasmachine. En gewoon in de machine, niet ind e cloud, want daar wordt ik iebelig van al die om internet jankende huishoudelijke apparaten.
Kom op zeg, je staat hier op aarde een wasje te draaien niet in 1 of andere virtual reality. Ik heb al moeite genoeg met geparfumeerd pleepapier en vuilniszakken die naar vanille ruiken. Ik heb geen behoefte aan een koelkast waarbij weet ik veel wie meekijkt of ik nog wel genoeg melk heb en gezond eet, laat staan een wasmachine die ik vanaf de bank kan bedienen via een app.
En op de foto mijn trotse bezit, op zijn plekje op de achterpatio.
