Eindelijk geen broeken meer!

Eindelijk geen broeken meer!

Haha, de titel klinkt alsof ik er naar uit keek om uit mijn jeans te stappen en me vrouwelijker te gaan kleden. Maar niets is minder waar. Ik ben altijd al wel een broekenmeisje geweest. Gewoon vanwege mijn figuur. 

Heel vroeger, toen de lucht nog schoon en seks nog vies was droeg ik wel jurken en rokken. Maar toen ik er wat kilo's bijkreeg vond ik het niet meer zo mooi staan. Negen van de 10 keer had ik een dikke reet in zo'n rok en jurken flatteerden me niet maar benadrukte juist datgene wat ik graag wilde verbergen. Ik zag er vaak uit als Lisa, de vrouw van David de Kabouter. Als je die niet kent moet je maar even googlen. Gewoon intypen: "Lisa van David de Kabouter" en dan afbeeldingen kiezen. Dan heb je er gelijk beeld bij. 

Maar ik ben afgevallen, de afgelopen 10 jaar ben ik wel 2 kledingmaten geslonken en hoewel ik hier nog steeds maat 42 koop, is dat ook omdat ik van loszittende kleding hou. Dat is iets persoonlijks. Daarbij ik zal nooit een slanke den zijn. En daar heb ik me bij neergelegd. Gezegend met mijn oma's dikke kuiten en mijn tante Geertjes brede schouders, heb ik de uitstraling van een typisch Nederlandse boerendochter. 

't is niet anders. 

Er zijn twee dingen verandert in mijn leven nadat ik vertrok uit Nederland: ik viel af, en ik leerde dat er landen zijn waar je rustig in je Hello Kitty pyjama als volwassen vrouw naar de winkel kunt op je knalroze nep crocs en dat niemand je daar om veroordeeld. Zo anders dan in Nederland, waar iedereen altijd wel een mening heeft over hoe je erbij loopt, al is het maar stiekem.

En nu in Mexico waar vrouwen aantrekken wat ze mooi vinden ongeacht of het bij ze past of mooi staat, laat ik mijn laatste restje behoudendheid los en draag ik lekker wat ik fijn vind en mooi vind. 

En zo kwam het dat ik een jurk kocht, model tent, want: lekker luchtig. Gevolgd door nog een jurk model tent, maar dan mouwloos en van linnen, nog luchtiger. En gisteren kocht ik een rok, een heerlijk wijde, bijna bohémien aandoende rok. 

Broeken zijn vanwege mijn levensstijl makkelijker. Je stapt niet in een jurk op de motor. Da's absoluut niet praktisch of handig. En omdat ik altijd met beperkte bagageruimte zat had ik zelden ruimte voor meer kleding dan een handjevol T-shirts, een korte broek en mijn jeans. En dat was altijd prima. Nooit moeite mee gehad. Ik had zelden last van het eeuwenoude vrouwenprobleem: Wat trek ik aan vandaag?

Ik trok gewoon iets uit de tas en hupla. Ik loop ook op van die praktische TEVA sandalen en draag Terrex schoenen voor op de motor, en ik heb flipflops, en dat is het wel. Jurken passen daar niet echt bij, die vereisen toch iets meer een elegante schoen zeg maar. Of een slippertje met blingbling. 

Ooit in Cancun, toen ik net aankwam in Mexico had ik even een jurken opleving, de motor leek nog ver weg vanwege de langdurige verblijfsvergunningsprocedure en er was daar Old Navy met geweldige betaalbare leuke jurkjes. En al die Mexicaanse vrouwen die zich zo vrouwelijk kleden enzo, dus ik had 2 jurkjes. Ik had er al snel spijt van, zo niet praktisch en zo niet de stoere motorrijdende ik. En toen die motor kwam gingen die jurken gelijk de deur uit. Daar heb je helemaal niks aan. 

Maar nu, nu ga ik niet meer motorrijden. En de mode van 2026 is wel verdomde leuk. En wat boeit het wat mensen van me denken en dat ik er misschien uit zie als een wandelende tuingnoom in een te lange rok? Als ik maar blij ben?

Ja toch?

En als ik in de spiegel kijk word ik er bijna blij van, want zoals ik al schreef: ik ben afgevallen, na mijn vertrek in 2015, en vorig jaar toen ik zo ziek was nog veel meer,  dat is allemaal minder mij, en met minder van mij staat zo'n jurk of rok een stuk leuker vind ik zelf. 

En dan dat fleurige frivole gevoel van zo'n wapperende rok om je benen, geweldig!! 

Nog steeds met TEVA sandalen, maar mooi beige en niet praktisch zwart, en nog steeds met een T-shirt, want ik blijf wel ik.....dat zal niet echt veranderen. 

En de jeans? Die ligt in de kast, voor die incidentele motortocht naar de supermarkt, of de stad uit. En als straks de motor weg is knip ik ze misschien wel af, en heb ik drie extra korte broeken. Mens wat een luxe al die kleding. 

Foto: Ik, motorjas, dikke trui (het was koud) en jeans, in Chiapas ergens, eerste motorreis door Mexico. 

Posted on