Beetje stomme gedachte wel als je net een huis gekocht hebt, en bezig bent met vestigen. Van de week kwam de brief van de Immigratiedienst dat de adreswijziging verwerkt was, en met da tik die in onze privé gehoste cloud archiveer bekruipt me toch weer dat gevoel van twijfel: Wil ik wel in dit land wonen?
Als ik eerlijk ben heb ik niets met Mexico en de cultuur hier en nog minder met het eten. Wordt een Mexicaan helemaal lyrisch over een bekertje warme maiskorrels met mayonaise en Tajin kruiden of een mais tortilla met vlees vol zenen, ik deel dat enthousiasme niet.
En al dat Mexicaanse klompendansen, tja, dat zijn toch vaker toeristische dingen dan dat het echt leeft onder de bevolking als in: gezellige dorpspleinen vol dansmariekes en cowboys die het leuk vinden dat jij daar als Gringo tussen gaat zitten met een colaatje in plaats van een Michelada. En in La Paz leeft dat al helemaal niet. Cowboys te over hier, maar die gaan als groep paardrijden op een strand ver weg, en als je mazzel hebt zie je ze in groepen door de stad trekken. Maar Cultuur zoals Google je doet geloven dat er is in Mexico en La Paz, da's geen ding. De "culturele zondagsmarkt" ligt werkelijk afgeladen met Alibaba troep. Handgemaakt verzekeren ze je, ja, schattig allemaal die schelpen armbandjes maar neit handgemaakt in Mexico, misschien in China, maar absoluut niet hier, net als de handgewoven kleurrijke dekens, die je ook in Noord Afrika kunt kopen, daar zijn ze ook uniek, berber "nieuwe stijl" en lokaal gemaakt, ik zag ze met dozen vol aankomen in een haven hier in dit land en op die dozen stond "made in China".
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het karakter van de gemiddelde Mexicaan. Hoewel het hier in La Paz nog wel redelijk gemoedelijk is allemaal merk je toch een toegenomen afkeer van vreemdelingen (die alles duurder maken....ja maar, jullie Mexicanen bepalen de prijzen, ja toch? Dus hoe maak ik alles duurder dan????) en ze zijn meer zelfingenomen dan menig Mexicaanse film doet vermoeden. Gastvrijheid is er wel, maar is een uitzondering en meestal gekoppeld aan inhaligheid en status vergroting.
En over politiek wil ik het helemaal niet hebben we zitten in een soort Rutte 2.0 onder leiding van een linkse bep die alleen maar denkt aan belastingverhoging. En zoveel nieuwe regels maakt om aan te sluiten bij bijvoorbeeld het idiote beleid van de EU (jaja, ik bedoel Europa!) dat ze voorbij gaat aan het feit dat er miljoenen buitenlanders in haar land wonen die buiten de boot beginnen te vallen met hun verblijfsvergunningen en daaraan gekoppelde rechten. Aan alle kanten rinkelt voor ons de kassa, en we moeten soms wel door 100 hoepels springen om niks te bereiken.
Mexico was niet een land van mijn keuze. Toen mijn zoon en ik de Filipijnen verlieten en op zoek gingen naar "iets ander", dachten we in Spanje te eindigen, maar EU< gruwelijk, we waren nog geen drie weken binnen de EU en we waren alle overberegeling al zat. En toen waren we nog maar in Italië, iets wat we bijna dagelijks vergaten omdat het er letterlijk zwart zag van de mannen met houtgesneden olifantjes en leren riemen, die je lastig vielen op straat. Zo erg dat voor sommige steden het afgeraden werd in de avond over straat te gaan in sommige delen van de stad. Zo fijn dat vrije Westen. Gruwelijk.
We realiseerden ons toen we in Nederland in een Centerparcs bungalow neerstreken dat we nooit meer zouden kunnen aarden, we hoorden nergens bij. En dat was een bizar gevoel zo boven je tompouce van de Hema en je broodje kroket, dat je eigenlijk statenloos bent ook al heb je een paspoort.
Dus besloot mijn zoon na een zoektocht voor makkelijke verblijfsvergunningen dat Mexico wel een goede optie was. En het ziet er ook allemaal heel mooi uit in de presentaties en op de website van het toerisme enzo. En het land is ook waanzinnig mooi, het heeft landschappen die adembenemend zijn. Maar het heeft ook een duidelijke B-kant en die ontdek je pas als je er leeft, rondreist en tegen problemen begint aan te lopen. En de armoede.....mijn god de armoede. Als je neerstrijkt in Cancun of in Monterey of een andere grote of toeristische stad zul je er niks van merken. Maar als je rondtrekt door de bergen en het achterland, of wel eens de stad uitloopt en de barrio in dan zie je dingen waarvan je denkt: hoe is dit mogelijk in een land wat nadenkt over verplichte digitalisatie voor alles wat met banken en overheid te maken heeft? Ze kunnen in sommige dorpen niet een basale gezondheidszorg bieden, of hygiene.
Maar goed, het feit is dat toen wij een aanvraag deden voor een visum in aanloop van een verblijfsvergunning het een makkelijke en voordelige laagdrempelige toegang bood voor de reisstijl die wij zochten. Wij reizen graag langzaam. En Mexico biedt die kans, zeker mer een verblijfsvergunning. Dus het werd Mexico. Ik probeerde nog landen zuidelijker of zelfs in Zuid Amerika, maar eigenlijk had niemand zulke lage toelatingseisen. Dat laatste is ook sterk verandert hier, momenteel moet je bijna het dubbele neertellen en kunnen aantonen van wat aan ons gevraagd werd.
En de eerste maanden was het prachtig, we zaten in Cancun, het was 1 grote "blauwe zee wit strand palmbomen vakantiedroom". Tot de eerste rel over de fooi over ons uitgestort werd in Puerto Cancun. En tot de Immigratiedienst ruim 9 maanden deed over het verwerken van onze aanvraag en we na 11 maanden pas ons pasje kregen, net op tijd voor de tweede aanvraag en we dus nog een jaar vast zaten op 1 plek waar we toen zo graag weg wilden. En toen kwam Covid, daar kon Mexico niks aan doen natuurlijk, maar we waren toch ook wel weer blij dat we dat in het realisme van Mexico doormaakten en niet in de idioterie van Europa.
En toen konden we eindelijk op reis, en toen pas zagen we het echte Mexico. En leerden we de Mexicanen buiten de toeristen gebieden kennen. En dat was een gemengd gevoel.
We ontmoeten hele aardige mensen, maar we werden ook 9 van de 10 keer belazerd waar we bijstonden. Meer nog dan in Z.O. Azie waar ze ook een soort van Gringo tax hebben maar nog altijd wel beleefd lijken aan de voorkant, in Mexico mist die beleefdheid totaal. Zeker in gebieden waar grote vooroordelen zijn en enorme kortzichtigheid t..a.v. buitenlanders en de lokale economie.
We leerden omgaan met het gevaar van dit land, de constante dreiging die er kan zijn maar die we nooit echt tegenkwamen. We leerden de grote C5 beveiligingscentra een beetje negeren, omdat je weet dat je overal gescand wordt en overal gefilmd wordt. We keken weg, tot we in Merida gingen wonen een tijdje en er niet mee rom heen konden dat ook daar de software van Palantir gebruikt wordt om mensen te volgen en te profileren. Inmiddels is ook een C5 centrum in La Paz geopend, Morena de huidige regeringspartij opent ze overal waar ze aan de macht zijn. Hier is het een regelrechte aanfluiting, want er zijn amper camera's maar in Merida zijn camera's op elke hoogte op elke kruising en elke grote weg en elke stadsingang en uitgang. En je wordt de godganse dag gefilmd.
Toch besloten we na stevige gesprekken hier te blijven. Soms vraag ik me af waarom? Waren we te laf om verder te trekken in een snel veranderende wereld waar je niet echt meer vrij kunt zijn omdat digitalisering je insluit en eist dat je ergens woont? Of waren we reismoe na 10 jaar zwerven zonder wortels en zekerheid?
We houden van het klimaat, hoe heet het hier ook is, maar het gebrek aan regen dat is heel prettig, en die af ent oe stortbui per jaar is aangenaam, omdat het zo weinig regent. We houden van de kleuren van dit landschap, de 101 tinten grijs en bruin met felblauw van de lucht en het water en sappig groen na zo'n stortbui. Ik hou van het leven war je ziet in de baaien, de walvissen, de orca's de vliegende roggen en de dolfijnen. En van de roadrunners, de vossen, de grondeekhoorns en de kolibries en al dat andere spul wat hier leeft. Ik vind het landschap fascinerend, de woeste bergen, de stille baaien. En ik vond de sfeer ind e stad heel prettig een beetje landelijk, kleinsteeds, op het truttige af. Hoewel dat laatste over de twee jaar dat ik hier neit was wel verandert is. Veel te veel nummerplaten uit narco staten hier, echt zoveel dat valt op.
Maar wilde ik hier nu echt wonen? Ik zat de afgelopen dagen niet zo lekker in mijn vel, niet senang, zeg maar. En opeens verlangde ik naar het ongecompliceerde leven in de Filipijnen. Het wonen op het strand, de dagelijkse verse kokosnoot, de vriendelijkheid van de bevolking daar. Ook al was die vaak gespeeld. IK hoor van vrienden daar dat het daar ook verandert is, zeker na Covid, ik denk dat de hele wereld en vooral de derde wereld na Covid wel verander is. Het leven is harder, sneller en solistischer geworden, we hebben geleerd te overleven in ons isolement en geleerd dat we niet super machtig zijn maar heel kwetsbaar en we overschreeuwen de angst die we daardoor voelen en de onzekerheid. En dat maakt ons andere mensen dan voor Covid. En dat zie je terug in de maatschappij, tel daar bij op dat iedereen, maar dan ook iedereen, elke vrije minuut, tot zelfs voor het stoplicht, op zijn telefoon zit te staren en niet meer deelneemt aan die wereld om hem heen, dat maakt ons tot een soort slaaf van iets wat we niet helemaal bevatten.
Het valt vooral op als je zelf niet meer op je telefoon staart, je maakt echt met niemand meer oogcontact want iedereen staart naar beneden. En dat soort dingen doet cultuur verbleken en maakt mensen hebberiger en harder. Ook in Mexico.
En daarom twijfel ik of ik hier wel p mijn plek zit, en word ik heen en weer geslingerd tussen eht verlangen te vluchten en te verdwijnen (iets waar ik goed in ben: weglopen) of te blijven en me nog meer af te sluiten van de wereld om mij heen. En alleen in dat kleine cirkeltje van intimi als ik dat kan opbouwen, te leven en de rest buiten de poort houden. Zoals ik de laatste jaren in Nederland ook eigenlijk al deed.
Ik ben naar de andere kant van de wereld verhuisd om te landen in een wereld die eigenlijk overal hetzelfde is, alleen is alles in een andere taal en een ander tempo. En jijzelf, jijzelf legt jezelf onder een vergrootglas als je emigreert en denkt: dit ben ik, nu, hier in dit vreemde land, in deze cultuur......wie wil ik hier zijn, en hoe kan hier het leven het beste leven maken wat ik ooit zal hebben? Ik denk dat ik, omdat ik eindelijk ga vestigen in dat stadium zit. Ik hoefde dat nooit te doen, want ik bleef nergens, maar nu blijf ik wel, in een land waar ik terecht kwam zonder dat ik er echt voor koos.
