Ik ben me vandaag erg bewust van het grote verschil tussen arm en rijk in de wereld en mijn eigen kwetsbare positie daartussen.
Als je met 8 biljoen dollar op nummer 32 van de lijst met rijkste mensen staat, wat verdient nummer 1 dan? Ik groeide op in een tijd dat een miljonair rijk was en een multimiljonair zeldzaam en een miljardair een onbereikbaar iemand was. Maar ergens is de waarde van geld verandert en het gat tussen arm en rijk een kloof geworden.
Jan Modaal overleed niet kort daarna denk ik.
Meer en meer lijken we terug te gaan in de tijd waar vlees voor de rijken was en de armen de resten aten, bepaald bij de landheren, zoals bijvoorbeeld in 1500 in Italië toen de Medici Toscane beheersten en hun boeren behandelden als machines die voedsel maakten maar zelf maar weinig tot niets nodig hadden om te overleven.
We hebben er alleen tegenwoordig een wat socialer, misschien democratisch nep sausje overhen gegoten. En dan lijkt het wat beschaafder allemaal. Je kop gaat er niet meer af als je meer dan 1 gans opeet zeg maar, maar je kop gaat er nog steeds af als je niet goed oplet, alleen op andere manieren.
Ik ben nooit socialist geweest ofzo, en ik ben ook niet uit de VVD hoek. Toen ik in de politiek werkte wist niemand mijn politieke kleur, ikzelf ook niet.Ik heulde met iedereen mee die handig was voor wat ik wilde bereiken, en dat werkte prima, mijn belang was de individu, de burger, hoe moeilijk dat ook is in politiek, het is niet ondenkbaar.
Ik vocht voor de instandhouding van buslijnen die kleine dorpen afsloten als ze wegvielen, uitbreiding van kustlijn verdediging en bewaking en lokale kleinschalige producten en producenten.
En het boeide me niet of dat nu gesteund werd door de VVD, het CDA of Groenlinks, of wie dan ook, als het er maar door kwam.
Ergens in al die jaren is de miljoenennota een miljardennota geworden, ik heb dat moment gemist, en ik denk dat het ook het moment was dat een multimiljonair opeens een miljardair werd en de miljonair een biljonair. En we dus eigenlijk nog dieper terug gingen in de tijd, in de geschiedenis, ook al dachten we dat we nog steeds vooruit bewogen. We gingen terug naar de tijd van voor de Franse Revolutie en het opheffen van de kasteelheren. We gingen terug naar de tijd van zelfuitgeroepen adel en aan het kortste eind trekkende lijfeigenen.
Als ik momenteel het nieuws lees word ik depressief. Als ik hoor wat mijn klanten vertellen over het dagelijks leven in het Westen wordt ik stil en zo erg verdrietig. het gros heeft het niet door, maar de enkeling wel. Nee, niet die wappies, maar de stille, de slimme, die een uitweg zoeken.
Toch als je in een ontwikkelingsland woont is die kloof tussen arm en rijk nog veel beter zichtbaar, ook omdat daar vaak nog falende regeringen zitten die in al haar incompetentie proberen er wat goeds van te maken, vaker voor henzelf dan voor de inwoners.
Onder het mom van banen creëren en onder het mom van technologische vooruitgang worden dan investeerders aangetrokken die dubieuze leningen verstrekken, uit China, Korea, de US. Het vreemde is alleen dat die investeerders grenzeloos lijken, want waar ik ook ter wereld neerstrijk ik kom steeds dezelfde namen tegen, soms met een kleurrijk lokaal laagje erover, lichtelijk vermomd in een lokale S.A. of C.V., maar altijd met hetzelfde moederbedrijf.
Dat zijn wellicht die mannen die aan de top staan van die lijst van rijke mensen…….die hebben de wereld als speelveld en grenzeloos veel geld. En maken zich niet druk over inflatie, de prijs van de tortilla of ziektekosten. Die tanken hun vliegtuig vol en geheel tegen de CO2 afspraken in hoppen ze even naar de andere kant van hun achtertuin, 5 uurtjes vliegen en kopen nog meer achtertuin. Want daar wordt de wereld beter van, vertelt de krant dan, of de lokale politicus. Ik trek dat ernstig in twijfel.
En momenteel trek ik dat zelfs zwaar in twijfel. Want ik zie geen verbetering, nergens in de wereld. Dus of de kranten liegen en het is niet zo erg, of we zijn allemaal marionetten in het poppentheater van de rijken. Van die biljonairs dus.
