Op de zeldzame dagen dat ik lyrisch schrijf over mijn woonomgeving heb ik het altijd over de prachtige baaien, de walvissen en orka's en de contrasten in de natuur. Ik heb het zelden over de oasen, de slaperige dorpjes en de stille geheimen van deze staat waar het toerisme niet heel veel van af weet. Goedbewaarde geheimen zeg maar. Ik heb het ook zelden of nooit over de eeuwenoude rots-schilderingen en grotten vol getekende verhalen die je hier vindt.
Dat komt ook een beetje omdat ik een luie donder ben en helemaal geen zin heb ik uren door de bush-bush rijden over matige zandwegen en daarna nog klimmen en klauteren om ff 5 minuten naar 1 of andere vage kindertekening op een rots te kijken en dan dat hele pokke-end weer terug te banjeren.
Ik hou van cultuur, als het netjes uitgestalt ligt in een vitrine, opgehangen is in koele zalen, waar zacht gemurmel klinkt van mede bezoekers die zich verlustigen in details en wetenschappelijke feitjes. Ik hou niet zo van bergwandelingen als het buiten 45ºC is.
Aangenaam verrast was ik dan ook toen ik de culturele agenda van de zomermaanden bekeek om te zien of er nog iets leuks te doen was in deze stad en de omgeving, en ontdekte dat je ook vanuit je luie stoel dat allemaal kunt bekijken. Bijna alsof je er echt bent.
Het wandelpad wat ik afliep deed een beetje denken aan het spel Myst wat ik ooit vol vuur speelde, je klikt een beetje rond en doet allerlei ontdekkingen, van prachtige vergezichten tot details op de muren, en dan zoek je iets, een boek, een sleutel, een deur, een portal. je loopt verder en verder via paden, houten ladders en kijkt je ogen uit.
Ik heb ze inmiddels allemaal een paar keer bekeken en ik zeg: petje af voor INAH (het ministerie van Cultuur van Mexico) voor deze geweldige presentatie van cultureel erfgoed. In sommige opzichten kan dit achtergebleven land wat nog steeds Mexicaanse covers uit de jaren 80 van bekende artiesten afspeelt je aangenaam verrassen.
Ik doe er vandaag wat linkjes bij, hoewel ik dat zelden doe op deze website, vandaag dus wel. Omdat ik een beetje (on)gepast trots ben op mijn huidige woonland voor de wijze waarop ze omgaan met hun geschiedenis, hun cultureel erfgoed en de mogelijkheid van ons (luie donders) om het te bekijken. Elke zondag mag je gratis in alle locaties van INAH, met je resident kaart, wist je dat? En dierentuinen zijn in veel steden gratis, net als al die lezingen, rondleidingen en presentaties. Mits je buiten de toeristentrekpleisters blijft. Maar ook dan, vaak, op vertoon van je resident kaart heb je korting. En betaald een gemiddelde toerist 40 euro voor een bezoekje aan een oververhitte veel te volle met verplichte (ook nog dure) tourguide, op sommige plekken, even zo mooi, verstild in de het landschap kun je gewoon voor 20-80 peso naar binnen. Of zelfs gratis.
Veel toeristische sites zijn inmiddels in privé beheer, en daar zit een prijskaartje aan, op de website van INAH lees je dan heel kies: entree wordt betaald aan derden. Ook al zijn zij wel cultureel eigenaar van het object, ze zijn geen beheerder. Vandaar de soms exorbitante uitbuiterij.
Maar INAH doet er alles aan om het toegankelijk te houden, vandaar de vrije dagen op HUN locaties en de prijsafspraken voor lokale bevolking, waar je technisch gezien met je resident kaart onder valt. Hoewel dat laatste aan de kassa wel eens tot een mega communicatie stoornis kan leiden waarbij men toch nog probeert jouw dolares uit je zak te troggelen.
Voor mijn staat, Baja California Sur, is het allemaal wat mellow en niet oververhit, hier komt het toerisme vooral voor de happy hours in de barren en de stranden waar ze gratis mogen parkeren. Er zijn maar weinig cultuur minende toeristen hier. Dus je kunt helemaal in je piere-eentje door het walvismuseum banjeren en de cultuurgeschiedenis van de Staat bekijken en zelfs in het overhypte El Triunfo, het dorp van de zilvermijnen, waan je je soms alleen op de wereld. Tot je bij de kassa komt en je beseft dat je in een toeristenval bent gelopen en tientallen dollars moet betalen om een pikhouweel en mijn karretje te zien.
Beter dus om het vanuit je luie stoel te doen zonder de frustratie van het gesprek met de kassajuf over de kat in de zak.
Toch, INAH en de staat voorzien zo te zien over prachtige wandelpaden naar de mooiste plekjes van deze Staat, verstopt in het eindeloze landschap van de beschermde natuurreservaten zoals de Sierra de Guadaloupe. EN ik zag ze allemaal, en jij kan ook meekijken vanuit je luie stoel in Nederland via deze link (klik) .De bovenste drie afbeeldingen zijn virtuele wandeltochten, de onderste zijn statische presentatisch van de grotten en hun bezienswaardigheden
Veel kijkplezier!
