Ik zit op een bankje op de Malecon van La Paz, ik kijk uit over de blauwe baai, tot waar het water de blauwe lucht aanraakt. Er varen wat bootjes van en naar de jachthaven, en schuin tegenover mij is de landtong met het exclusieve wooncomplex aan de golfbaan. Helemaal aan de andere kant van de baai zeg maar. Hun pendelbootje vaart mensen van en naar La Paz. Ook vandaag. Want het is best nog een eindje rijden vanaf de landtong naar de stad die binnen handbereik lijkt.
Even voor de verduidelijking: een malecon is een wandelpromenade, bij voorkeur langs het water. Dat kan in Mexico een rivier zijn, het strand of de kliffen. Hij is meestal van beton, met hier en daar bankjes en wat bomen. Malecon kunnen heel kort zijn, maar meestal zijn ze heel lang. Vooral als ze langs het water lopen, zoals in Mazatlan (7 kilometer) die lijkt eindeloos en het is een heerlijke plek om te wandelen zeker in de buurt van de oude stad en een lekker visje te eten of een ceviche. Hier in La Paz is de Malecon met gemak 5 kilometer.
Malecon's hebben uitkijkpunten waar mensen zich in de avonden verzamelen om elkaar te ontmoeten. Soms is er een plek waar ze electrische autootjes verhuren voor kinderen en zijn er kraampjes met snacks zoals vers fruit, marquesitas (de Mexicaanse pannekoekwafel opgerold en gevuld met van alles en nog wat, tostitos, een opengeknipt zakje tortilla chips waarover de jalapeños gooien en kaassaus. Of tostilocos, de opgepluste versie van tostitos waar werkelijk zoveel troep op zit en hete zoute kruiden dat je niet meer weet wat je eet. Ik moet als ik het zie altijd denken aan de Filipijnse Halo Halo, zo'n ijsje met hartig en zoet door elkaar, alles van gummy beren tot bruine bonen en kaas gaat daar over. Dat doen ze in Mexico ook met de Michealadas, die worden ook steeds voller en meer bizar. Anyway, de Malecon, hotdog kramen of simpele hamburgers, popcorn, als het te eten is (of niet) is het vaak wel op de malecon te vinden rond zonsondergang en dan tot een uurtje of 10.
Niet in La Paz, afgezien van de mannen die boottochtjes verkopen en een incidentele armbandjes verkoper is er weinig te doen op deze Malecon. In de avonden is het wel gezellig, maar het is meer wandelen, zien en gezien worden dan wat je er kunt eten. La Paz is erg georganiseerd en overberegeld op sommige gebieden. Er zijn ook maar weinig straat-venters en straat-eettentjes in de stad. Van die uitklapkarren die je elke avond bij de overbekende vetplakken op straat ziet verschijnen en waar hele restaurants omheen gebouwd worden aan tafels en stoelen.
Wel jammer, want die eetcultuur komt ook met een dosis Mexicaanse sfeer. En best lekker eten vaak, tegen heel lage prijs. Dat mis je dan wel in La Paz.
Nu ja, ik zit er, op de Malecon, het is zondagmiddag. Ik heb 1 van de weinge bankjes waar een beetje schaduw is en prijs mijzelf gelukkig. Mijn zoon haalde drankjes bij de Oxxo, dat is een stuk voordeliger dan op een terras aan de overkant van de weg die langs de Malecon loopt. Want voor sea-view betaal je in La Paz mega. Nu hebben we sea-view voor 1 euro per drankje beter dan 3 euro of soms zelfs 5.
Bij de letters van de stad vormt een lange rij toeristen, ze willen allemaal op de foto om te bewijzen dat ze echt in La Paz waren. Je vindt die kleurrijke letters overal in Mexico. Je dorp staat niet op de kaart als je geen letters hebt zeg maar. En heb je letters en een Malecon? Bingo!! Toeristische trekpleister. Echt ik ben door dorpen gekomen van drie huizen een school en een kerk en letter op het plein! Iedereen heeft ze.
Ik kijk naar de toeristen, twee scheuren voorbij op elektrische stepjes, en worden een eindje verderop door de toeristenpolitie naar het fietspad gedirigeerd. Zoals ik al zei: Soms een beetje overberegeld. Maar de Malecon is wandelgebied, dus geen wieltjes. De rij bij de letters lijkt maar niet korter te worden. Ik hoor allerlei talen maar vooral Amerikaans, (You know, like, so like, like you know. Die mensen kunnen geen fatsoenlijke zin vormen) En het rappe Frans van de Canadezen, de zogenaamde snowbirds die hier overwinteren en de kou in het noorden ontvluchten.
Een paar zwervers wassen zich in zee, vlak bij de pier, 1 zat net nog in de vuilnisbak te trekken op zoek naar iets waardevols: lege bierblikjes en plastic gok ik, voor wat inkomen.
Een jong stel maakt zoveel selfies dat het bijna een dagtaak lijkt, hij vol geduld, zij in 101 poses. De drie stooges komen voorbij, in gedachte noem ik ze zo, ik zie ze wel vaker, 3 mannetjes, 2 met korte beentjes, dikke buiken, getekend door het Mexicaanse leven, altijd met een vage plastic tas onder hun arm, de derde lang pezig, met een diepbruine rimpelige huid, hij heeft meestal het hoogste woord en loopt ietsje voor op de andere.
Een meisje op nieuwe roze rolschaatsen, haar lichtjes flitsen als ze langs rolt. Ze houdt stevig de hand van haar vader vast en ze lacht luidkeels als ze de helling in de stoep afschiet.
Twee mensen met een ijsje, ze zijn al wat ouder, likkend aan hun verkoelende versnapering slenteren ze voorbij, de tijd hebben ze aan zichzelf, ze ademen tevredenheid uit en 100% vakantie, zij heeft zo'n typische toeristen zonnehoed op, en hij een hawaii-shirt aan. Best kans dat ze geen geld hadden voor Cabo, en dus maar hier neergestreken zijn. Goed voor hun, Cabo is vreselijk!
En dan zie ik ze, althans eerst denk ik dat ik ze zie, maar het kan ook een snorkelaar zijn. Maar ze zijn er wel! ja, kijk daar, nog eentje!! Dolfijnen. Ik stoot mijn zoon aan, kijk!! Twee glanzende lichamen, donker tegen het helderblauwe water komen boven de golven uit en duiken weer onder.
Niets mooiers dan dolfijnen in vrijheid te zien. We zagen er al zoveel en elke keer weer is het een kadootje. Ik herinner me van de motortocht, van een paar jaar geleden, langs de kust van de Zee van Cortez, dat we op een uitkijkpunt stonden en in het diepe water een school dolfijnen zagen spelen, niet gestoord door mensen, heerlijk vrij. Prachtig was dat, het water was zo helder dat we konden zien hoe ze stenen van de bodem oppakten en achter vissen aanschoten.
En die keer dat we twee orka's zagen in een baai hier verderop. Zo mooi, die kwam echt helemaal uit het water omhoog en plonste met een klap weer terug in het water. Helaas werden ze gezien door zo'n bende van die toeristenbootjes en nagezeten door ze voor foto's, je kon de mensen van opwinding horen gillen en schreeuwen op de weg waar wij stonden.
Maar niemand lijkt deze dolfijnen te zien. Want om ons heen gaat het leven gewoon door. Het is een grote groep, wel een stuk of 15 denk ik, want opeens lijken ze overal, in het smalle kanaal wat naar de jachthaven leidt, en in het open stuk recht voor de stad. Twee hier, 4 daar, een eindje verderop nog een paar. Er zit vast een school vissen.
We genieten daar midden in de drukte van het schouwspel wat door al die mensen die druk met hun telefoon zijn totaal niet opgemerkt wordt. Zo druk met foto's uploaden dat ze de wereld om hun heen en daarmee de beste momenten van het leven lijken te missen.
Ze komen soms zo hoog uit het water! En ze steken hun kop boven het wateroppervlakte uit, misschien wel om naar de mensen op het land te kijken. Ze zwemmen met van die mooie sierlijke bogen, hun glimmende lijven duidelijk zichtbaar. Hun staarten recht omhoog als ze diep duiken. Langzaam trekt de groep weg uit de baai richting Pichilingue en beyond.
Ha, dit zijn de mooiste momenten van wonen in Baja California Sur: de dolfijnen, zo dichtbij, de zeehonden die overal zitten en de orka's en walvissen, hoewel die laatste wat meer aan de kant van de oceaan zitten en niet zoveel in de zee van Cortez. De vliegende roggen, die soms in grote scholen zomaar boven het water hangen, en de eindeloze groepen pelikanen en sierlijke fregatvogels die als zwart met rode vliegers op de wind zweven.
Lekker dagje wel.
