Bijzonder zoiets, dat een land wat zo sterk zeker weet dat andere landen kunnen verbeteren in heel veel opzichten zo slecht scoort op de wereldwijde Emancipatielijst van het WEF. Ik ben niet zo'n voorstander van het WEF, maar ik vind zulke statistieken altijd wel boeiend. The Global Gender Gap lijst, voor mij was het een eye opener als het gaat om Nederland met zijn "wij weten alles beter"-houding en zijn gepruts, en Mexico in zijn ontwikkelingsstatus.
Ik lees dat het WEF afwijkt in de samenstelling van deze lijst op een manier die bij mij wel wat respect afdwingt. Anders dan andere lijsten die vaak kijken vanuit een eurocentrische blik, een kapitalistische maatstaf waarbij rijkdom en gezondheid ook als waarden gelden voor gendergelijkheid, wijkt het WEF hier dus van af.
Hierdoor krijgen collectieve vormen van emancipatie die vaak cultuurgebonden zijn meer ruimte en respect en worden ook informele economische structuren die in ontwikkelingslanden nog booming business zijn ook meegenomen, daar waar die in andere lijsten niet tellen. Je zou dus kunnen zeggen dat de Global Gender Gap lijst van het WEF meer respect heeft voor lokale omstandigheden en niet gemaakt wordt vanuit een perspectief wat wordt gekenmerkt door White Supremacy. Want dat is het wel een beetje natuurlijk als je alleen maar naar westerse maatschaven kijkt zoals en EiGE lijst of de lijst van de VN. (SDG Gender Index)
Mexico staat op de lijst van het WEF ver boven Nederland op die lijst, wel 23 plaatsen hoger. Da's geen kattenpis denk ik zomaar. Natuurlijk deed Mexico met de eerste vrouwelijke presidente een enorme stap naar boven op die ladder toch zou je het niet verwachten in een land waar meisjes nog uitgehuwelijkt worden op hun 15de en vrouwen nog dagelijks in de knel raken binnen de familie en gezinssituatie.
Nederland staat op nummer 46, langzaam zakten jullie af van de top 15 naar beneden. Geen idee wat er mis gaat daarzo tussen de tulpenvelden en het klompendansen, maar vrouwen schijnen te vaak hun carrière te onderbreken las ik en daarom scoort Nederland lager. En natuurlijk zou het niet misstaan als er wat meer vrouwen in de politiek zouden zitten, bijvoorbeeld eens een vrouwelijke minister president ofzo. Mexico daarentegen heeft voor 77% het gat van gendergelijkheid gedicht. En voor wat betreft politieke emancipatie heeft Mexico volledige gendergelijkheid bereikt. In Nederland zijn er over de laatste 10 jaar juist minder vrouwelijke ministers om maar een voorbeeld te noemen.
Wat in Mexico een beetje mist zijn vrouwen in het zakenleven. Dat is hier ook nog wel een mannending en net als in Nederland stromen vrouwen hier ook maar moeilijk door naar het topniveau.
Hoewel financiële instellingen en de overheid er alles aan doen om vrouwen aan te moedigen zelfstandig ondernemer te worden. Met speciale spaarprogramma's vrouwen-rekeningen met leuke voordelen en subsidie van de overheid. Maar net als in Nederland kan het allemaal net even beter. En de loongelijkheid kan in Mexico ook nog verbetert worden.
Mexico kent vrouwelijke bouwvakkers, architecten, technisch ingenieurs en in het leger en de Guardia Nacional zijn vrouwen sterk vertegenwoordigd. Kortom: vrouwen zijn zichtbaar in Mexico. Soms in mijn beleving een beetje teveel, want het lijkt her en der wel dat mannen nog maar weinig in te brengen hebben.
Vrouwen zijn in Mexico beter zichtbaar dus dan in Nederland en hebben meer kansen. Dat is wel bijzonder, want ik woon toch echt in een ontwikkelingsland. En het is geen klein verschil, het is een verschil van meer dan 20 plaatsen op de ranglijst.
Mexico heeft dwingende (constitutionele) quota ingesteld voor vrouwen in politiek en bestuur, iets wat in Nederland op weerstand stuit. Ik gok bij de mannen? In Nederland blijven vrouwen ook achter omdat in de ranglijst gekeken wordtd naar "gelijkheid in volume" en in Nederland veel vrouwen in deeltijd werken. Mede door de peperdure kinderopvang. In Mexico hebben werkende vrouwen door middel van IMSS (Het Mexicaanse ziekenfonds) recht op gratis kinderopvang. En dez eopvang sluit uit bij een voltijdse werkweek van 40 uur, maar biedt ook flexibiliteit voor die vrouwen die wel in deeltijd willen werken. In Nederland is de opvang voornamelijk voor een deeltijd baan, en slechts 2 of 3 dagen per week beschikbaar. Daarbij voorziet Mexico (in beperkte mate) ook voor goedkope, bijna gratis kinderopvang via de Estancias Infantiles, voor mensen die niet binnen het IMSS systeem vallen. Tel daarbij het sociale systeem van de Mexicaanse samenleving waarbij vaak meerdere generaties in 1 huis wonen of op 1 stuk grond en je hebt totale flexibiliteit in kinderopvang en naschoolse opvang voor werkende moeders, omdat er altijd wel een familielid is wat inspringt als de overheid tot een extra vrije schooldag beslist.
Ik denk dat de in Nederland veel te ver doorgevoerde privatisering van het zorgstelsel en de opvang hier een grote rol in speelt. In Mexico zijn dit soort aken nog steeds Federaal geregeld en op lokaal niveau uitgevoerd onder toezicht van de staatsregering.
Groot verschil in de kinderopvang tussen Mexico en Nederland is wel dat in Nederland door alle regelgeving kinderopvang ook wel duur moet zijn, je hebt wettelijke eisen voor groepsgrootte en de pedagogische opleiding van het personeel. En hoewel in Mexico de kinderopvang streng gereguleerd is zijn de groepen vaak een stuk groter dan in Nederland. Toch is de kwaliteit per definitie niet slechter, kinderen krijgen aandacht, er zijn leuke activiteiten, ze gaan op uitstapjes, en krijgen te eten. Kinderopvang in Mexico is een fundamenteel recht van werkenden. En daar kunnen ouders in Nederland alleen maar van dromen.
Hoe kan Nederland weer klimmen op die lijst van het WEF? ik vroeg het aan de Ai, want ik heb zelf geen flauw idee, mijn binding met Nederland is te vaag geworden en teveel verwaterd om daar een echte mening over te hebben. Ik heb wel een idee natuurlijk waar het door zou kunnen komen: Besluiteloosheid en stagnatie door conservatisme. En ik krijg een beetje gelijk van de Ai in die gedachtengang. Nederland mist een ministerie van vrouwenzaken of een sterke dwingende regelgeving voor quota in bestuursorganen, waaronder de overheid om vrouwen op strategische posities te zetten of door te laten stromen naar de top. Hoewel er in Nederland ook onderzoeken gedaan zijn die opleverden dat veel vrouwen dat niet willen en tevreden zijn met wat ze nu hebben, is het natuurlijk met elk onderzoek zo dat afhankelijk van de ondervraagde personen en de discriminatie criteria een onderzoek gestuurd kan worden om een bepaalde denkwijze te vormen binnen een land. Een denkwijze die bijvoorbeeld wenselijk is voor de overheid zodat ze geen impopulaire regels hoeven door te drukken en als mannen veilig in het pluche kunnen blijven zitten zonder steeds die vrouwen tegen te komen in de wandelgangen en vergaderruimtes.
Ik denk zelf dat Nederland zoals altijd een grote bek heeft over het onderwerp, veel schreeuwen en weinig wol. Want doorpakken is nu eenmaal niet Nederlands sterkste kant. Ze kijken liever de kat uit de boom, of schuiven lastige dossier door naar een volgende termijn. Het gebrek aan lange termijn visie zal daarbij ook een rol spelen. En daarmee dus het stuk conservatisme en gemakzucht waar Nederland groots in is: je druk maken over dat wat makkelijk scoort en lekker bekt, je een beetje vastbijten in dat wat voor de hand ligt, maar echte vooruitgang niet willen bereiken, beetje politiek scoren zodat je volgend jaar niet wegzakt in de peilingen en daarna gewoon doorsudderen. Het waait wel over al die kritiek, en al dat stof gaat vanzelf weer liggen, het nieuws van vandaag ligt morgen met de aardappelschillen in de vuilnisbak.
Zoiets.
Ook al erger ik me soms blauw aan al die vrouwen hier in de politiek en in de ambtenarij, ik ben toch wel een beetje trots op het feit dat mijn nieuwe woonland best wel progressief is en wel vooruitkomt.
