Twee jaar woonde ik in Merida, tussen motortochten in, om allerlei bureaucratische rompslomp af te wikkelen zoals een nieuw paspoort en nieuwe bankpassen. Twee jaar lang kon ik op sommige dagen de heerlijke geuren van de Dondé koekjesfabriek ruiken die door mijn wijk zweefde.
De fabriek staat midden in de stad en is een iconisch onderdeel van het stadsleven. Het winkeltje bij de poort waar je grote pakken koek kon kopen, en hun kerstdisplay elk jaar. En het zorgt voor een bende werkgelegenheid natuurlijk zo'n fabriek die koekjes bakt voor de wijde omtrek.
Ze maken ook een vreemd soort snack, licht zout, beetje smakeloos eigenlijk en Mexicanen eten het bij hun drankjes voor koude wintermaanden. Ze gooien het in hun warme chocomelk en champurrado en knabbelen het weg bij hun glas ponche en het schijnt ook prima te pruimen te zijn bij een atole de fresa. (iets met mais, gepureerde aardbeien of aardbeienjam, maizena en melk)
Heel eerlijk gezegd wist ik dit niet. Ik leerde dat pas toen het winter werd in Baja California Sur, toen ik hier de eerste keer was. Tot die tijd leefde ik in eindeloze zomers en klamme hitte. Die winter overviel me. En ik zat huiverend van de kou in mijn studio in de woestijn dit klimaat een beetje te vervloeken, want ik was toen nog heilig overtuigd van het feit dat ik een zomer kind was.
Maar met de winter komen de wintermeme's op sociale media, en daarmee leerde ik dat bij elk koufront er bijzondere eetgewoontes zijn. Zoals de globitos van Dondé, en bizochitos. Hetzelfde smaakje (voor zover ik kan onderscheiden) maar andere vorm.
Inmiddels weet ik meer en beter, en ben ik van dit klimaat gaan houden. De Ponche en Atole kan me gestolen worden, een zakje globitos is af en toe best lekker maar daar hoeft het niet freaking koud voor te zijn.
Maar met de uit de VS afzakkende koude fronten zijn de meme's er weer. Mensen die met twee grote zakken Globitos tegen hun borst geklemd op de foto zitten en dan de tekst: Hoe ik me voorbereid op het winterseizoen. En ik moet terug denken aan mijn tijd in Merida.
Soms denk ik dat het leven daar goedkoper was dan hier, soms denk ik dat het daar zo slecht niet was, maar ik weet dat het menselijk brein al snel een voorkeur heeft voor de goede dingen en fijne herinneringen en de ellende snel vergeet.
Omdat die makelaar er zo de vaart inzet opeens, en blijkbaar niet zit te ontdooien met eenwarm winterdrankje en een zak globitos, heb ik vandaag een beetje een paniekerig gevoel: Is dit echt wat ik wil? Hier wonen........?????
