Opeens wordt het allemaal heel echt. Zat ik nog heerlijk in mijn huurbubbel, opeens zet de makelaar er vaart achter. Ach, dachten we, mijn zoon en ik, als de verzekering gedaan is, gaan we wel eens polsen. Maar deze makelaar die ons ook hielp met de huidige woonruimte is er 1 van niet lullen maar doen.
Ik doe een forse stap terug. Niet omdat ik niet wil, oh, man ik kijk zo uit naar die uiteindelijke woonplek. Nee, ik zet een stap terug omdat dit een project van mijn zoon is. Hij wil van online geld verdienen naar gewoon geld verdienen, het liefst door huizen te verhuren op de krappe markt hier in de stad. Maar het is juist de krapte van de markt die hem ook in de weg zit, want huizen zijn door. Je kent het wel: vraag en aanbod, net als in Nederland. Toch staat er genoeg te koop, dat is het niet. Maar wat is redelijk om uit te geven en hoe hoog zijn de bijkomende kosten. En omdat alle land hier binnen 100KM van de kust ligt moet er een trust opgericht waar de grond inzit. Die mogen we niet direct in eigendom. Hoewel je dan wel de enigste begunstigde bent van de trust.
Maar dat allemaal maakt het best prijzig allemaal. En hoewel we wel geld hebben samen, hebben we nu ook weer niet zoveel dat we kunnen doen wat we dromen. We moeten realistisch zijn. Er is 1 object wat we al een tijdje op het oog hebben. Maar daar zitten wat haken en ogen aan. Eigenlijk hopen we dat onze makelaar mee wil om te kijken. Maar om de 1 of andere reden is hij niet zo happig om dat te doen. Mijn zoon besluit even af te wachten waar hij mee komt. Hij weet ons budget, hij weet onze wensen en ik hoop dat de beste man van een uitdaging houdt. Want het zal ingewikkeld worden.
En het kan zomaar zijn dat we uiteindelijk toch zelf gaan bouwen, of ook dat niet en besluiten een goedkopere staat te zoeken en dus alles weer inpakken (en verkopen.....dag mooie airfryer......snik, snik)
Ik heb mijn geld op de grote hoop gegooid, dat levert meer rendement op, en ik besefte al snel dat het in deze staat niet toereikend is om zelf een huis te kopen. Misschien wel om zelf te bouwen, maar niet te kopen. Ik geef het over aan mijn zoon, tenslotte als ik mijn laatste adem uitblaas is alles toch voor hem, dan kan hij er nu al over beschikken en het vergroot zijn budget wat nu een beetje ons budget is. Daarom gooi ik "ons", "we" en "mijn" en "ik" ook een beetje door elkaar in deze post.
Maar goed, die makelaar dus, ik ben benieuwd waar dit eindigt. Ik hoop voor mijn zoon dat hij zijn dromen kan waarmaken en het zou fijn zijn als ik in de slipstream mee kan genieten van een leuk huisje voor mijzelf. Ik hoef niet veel, gewoon een schattig vierkant huisje, 1 slaapkamer, beetje buitenruimte voor en achter en mss een boom in de tuin? En een fijne douche. Ook dat. De buitenkeuken laat ik los, die luxe zit er alleen in als we zelf ontwerpen en bouwen. Maar eigenlijk maakt het me allemaal niet zo erg uit, als het maar licht is en knus. En stil.......
Diep in mijn hart wil ik wel terug naar het dorp waar ik een paar jaar geleden een tijdje gewoond heb. Maar omdat ik ouder word is dat niet zo praktisch. Ik ben dan erg afhankelijk van eigen vervoer, en als dat niet meer lukt zit ik overal heel ver vandaan. Dus grote stad het is. Genoeg rustige wijken hier die wat ruimer zijn in opzet dan het krappe stukje wat ik nu huur.
