De zoektocht naar een huis met de makelaar is een kwestie van vooroordelen doorbreken. De man blijft maar met dollartekens in zijn ogen naar huizen zoeken. En ik heb geen dollars en ook niet de vaak veel te volle beurs van Amerikanen.
Ik ben geen rijke Amerikaan maar dat is wel het eerste waar de Mexicaan aan denkt als ze me zien. De bedelaars, de gelukszoekers, de verkopers, de bediening. Allemaal hebben ze op het moment dat mijn grijs-blonde kop in beeld komt een verwachtingspatroon wat ik al 6 jaar probeer te doorbreken. En eigenlijk al 10 jaar, want in de Filipijnen was het niet veel anders alleen was het daar verstopt onder een laagje culturele beleefdheid.
Hier is het niet verstopt, het is open bloot, into my face en soms levert het nare situaties op. Vooral als ik WEL in een toeristengebied ben en obers meer fooi willen dan ik wil geven. Ik haat de fooien-cultuur die daar de wereld regeert en het verschil kan maken tussen een vredige afsluiting van je maaltijd bijvoorbeeld, of een slaande ruzie vol geschreeuw wat een bende stress oplevert. Met mijn krappe beurs is er soms geen ruimte voor een exorbitante fooi, en met de slechte service en de matige kwaliteit eten is zo'n idioot Amerikaans getinte fooi ook geen optie vind ik.
Dus al jaren mijd ik toeristengebieden en leef zoveel mogelijk tussen de doorsnee Mexicaan die, als hij over zijn eerste vooroordeel en verbazing weet heen te stappen best wel te pruimen is in een gesprekje.
Nu met de huizenjacht is het niet anders. Ik was in een puur Mexicaanse wijk, inclusief de rotzooi en de herrie, niet een wijk waar ik graag wil wonen maar dat terzijde, je moet ergens beginnen. Ik zat bij een lokaal winkeltje wat te drinken en iemand vroeg of ik verdwaald was. Ik heb dat wel vaker, ik ben dan zo ver buiten het gebied waar "blanken" komen dat mensen denken dat ik de weg kwijt ben, letterlijk en figuurlijk. Soms zijn ze ook bang, want buitenlanders betekenen vaak prijsstijgingen, en ik denk dan altijd: maar jullie Mexicaanse uitbaters kiezen voor die prijsstijging, ik als buitenlander niet, want ook daar speelt het vooroordeel weer de hoofdrol.
Ik leg uit wat ik kom doen en waarom ik daar zit. Ze zijn verbaasd. Waarom wil ik hier een huis en niet in.....(Amerikaanse wijk) ......ik leg uit dat ik geen Amerikaan ben en ook niet rijk. Dat ik in Mexico woon omdat het leven in Nederland voor mij te duur is. Dat ik daar geen huis heb of in aanmerking kom voor een huis en dakloos ben, omdat ik de huur niet kan betalen omdat die zo hoog is. Denkende aan de particuliere sector waar je dan op aangewezen bent in mijn geval.
Ah, oh...ja het leven is duur, merken ze dan vaak begripvol op. In Mexico ook, vinden ze, klaag, klaag, mopper mopper, links en rechts stem ik in met wat opmerkingen maar ik weerleg het ook, want ik wil ze ook laten inzien dat ze best tevreden mogen zijn met wat hun land biedt, de lage kosten van schoon water, en elektra en huisvesting bijvoorbeeld, maken dit land nog steeds betaalbaar ook al wordt het steeds duurder.
Ze accepteren wat ik zeg, of het ook echt inzinkt weet ik niet, ik vind Mexicanen een ontevreden volk vol zelfmedelijden. Ze zijn vol van zichzelf maar het is altijd de schuld van een ander. Van mij bijvoorbeeld, want door mij wordt alles duurder, of de van de overheid want die "pinche federales". En de bank, want.....en zo gaan ze maar door. Enig zelfinzicht lijkt te ontbreken.
Ik doorbreek elke dag wel een keer dat vooroordeel. Daarom geniet ik ook zo van de gebieden die ver van het toerisme afliggen, waar mensen blij zijn dat je komt en je welkom heten, en nieuwsgierig zijn met een oprechtheid zonder te oordelen. Voor die mensen ben je niet een rijke blanke maar een vreemdeling die op bezoek komt. En die mensen mopperen ook wel, maar dan is het in ieder geval niet mijn schuld dat alles duurder wordt. En ze zijn blij met mijn fooi, altijd, want juist voor hen telt elke peso maar dan zonder de aangeleerde hebberigheid.
Mijn makelaar begint langzaam te beseffen dat er geen bonus van een paar ton voor zijn dienstverlening in gaat zitten deze keer. En dat ik een arme sloeber ben, net als de rest van zijn landgenoten. En hij begint ook een beetje vertrouwen te krijgen in wat ik wil, wat mijn zoon wil en wat we samen willen bereiken op deze zoektocht.
We spraken hem vandaag in een koffietentje verderop, we legden onze plannen uit voor het oranje project waar we nu al een tijdje mee bezig zijn en wegen het af tegen zijn idee over rendement. En opeens zie ik het kwartje vallen. Soms helpt het even weg te stappen bij Whatsapp en het in persoon te doen. Al wekenlang leek hij zijn hakken in het zand te zetten omdat hij het niet eens is met onze ideeën, en nu opeens valt het kwartje, flikkert zijn vooroordeel omver en begrijpt hij ons denken en waarom we als een ware pitbull ons hebben vastgebeten in dit gebouwen complex.
Omdat we geen rijke Amerikanen zijn die geld willen verdienen binnen de toeristensector. Omdat we anders zijn dan het ingebedde cliché wat hier heerst over de bovenburen. Omdat we niet de bovenburen zijn.
Simpel.
Hij gaat een afspraak maken, nu maar hopen dat zijn tegenstribbelen er neit voro gezorgd heeft dat het pand al weg is.
Wordt vervolgd.
