Als de zon vanmorgen opkomt en ik in de koele ochtendlucht op het dakterras zit denk ik: ik kijk niet alleen naar een nieuwe dag, maar ook naar mijn nieuwe toekomst.
De zon komt op ongeveer vanachter de wijk waar ik straks woon, verderop in de stad, helemaal aan de andere kant, bij de bergen. Ik woon nu aan de zeekant. Eén blok achter mijn huis begint een natuurgebied en de mangrove. Straks niet meer. Dan woon ik tegenover de kerk, vanaf de straat heb ik, omdat het stadsdeel een stuk hoger ligt, uitzicht op de baai van de stad, met daarachter de Zee van Cortez, maar het is te verwaarlozen, want het is zo ver in de verte.
En toch is het niet ver weg, want ik kan als ik wil lopen naar het centrum en het centrum van de oude stad ligt aan de Malecon, de wandelpromenade langs het water. Dat is een stuk dichterbij dan nu. Maar het leven zal totaal anders zijn. Mijn leven zal totaal anders zijn. Vorig jaar oktober was ik 10 jaar onderweg, 10 jaar zwerven over de wereld zonder vaste woon of verblijfplaats. Dit jaar ga ik vestigen.
Mijn zoon tekent vandaag het voorlopig koopcontract voor een huis, met een huis op het dak gebouwd, en een appartementenblok met 4 appartementen voor de verhuur. Dat verandert ook: Van primair online inkomen naar primair offline inkomen. Eigenlijk deden we dat al een paar jaar met inversiones bij de bank, die hier in Mexico zulke hoge rente geven dat je er van kunt leven. Maar dat is niet iets blijvends denken we. Dat soort inkomen heeft een houdbaarheidsdatum, net als het online inkomen trouwens. En hoewel ik dat offline inkomen niet echt nodig heb, is het voor mijn zoon wel belangrijk, hij wil weg van het internet, hij wil zo erg weg van het internet voor zijn inkomen dat het me niets zou verbazen als hij op een dag zegt dat hij zijn product in de verkoop heeft gezet en hoopt op een goed bod.
Maar dat gaat over zijn toekomst, mijn toekomst wordt ook anders, en daar gingen mijn gedachtes vanmorgen over. Ik ga niet meer reizen, ik ga mijn motor verkopen, en ik koop misschien een scooter terug. Of zelfs dat niet eens. Want de grote supermarkt is drie blokken van mijn huis. En de Mercado Publico is 6 blokken van mijn huis. "Mijn huis" zo noem ik het ingedachte. Het is het huis van mijn zoon natuurlijk hoewel ik gok dat ik het wellicht wel zelf betaald heb dat stukje, van het geld wat ik op de grote hoop heb gegooid. Dus ik gun mijzelf de term "mijn huis".
Ik heb al naar tegels gekeken om de keuken op te frissen en ik heb een paar kleur stalen in mijn tas, je weet wel, van die leuke gekleurde papiertjes van de verfwinkel. Want het oude huis moet echt ff een nieuw jasje. In ieder geval schilderen, de rest bekijk ik per vertrek. Ook dat: Per vertrek......nooit meer wonen in een studio of hotelkamer. Gewoon een echt huis met 2 slaapkamers met en-suite badkamers, met een woonkamer met keuken, een overdekte voortuin en een ruime achterplaats waar ik de was kan drogen, ook allemaal overdekt.
Man, mijn leven gaat zo erg veranderen. Niet meer die verwarring van: In welke stad ben ik ook alweer? Maar ook niet meer die spanning van alles op je motor binden en de poort van een hotel uitrijden richting de horizon. Nooit meer in de Sonora woestijn staan (1 van mijn favoriete plekken op aarde) en nooit meer dromen van toch maar weer verhuizen naar een ander land. En die motortocht die ik wilde maken tot aan het Panamakanaal die gaat ook niet door. Wilde dromen die ik nooit realiseerde.
Op de één of andere manier heb ik deze keer geen benauwd gevoel bij het idee dat ik voor altijd hier blijf, in deze stad in de woestijn, met zijn om de dag watervoorziening en wegen die door aroyo's lopen die in de regentijd nagenoeg onbegaanbaar zijn. Ik woon straks aan de goede kant van de aroyo. Nu niet, als het nu met baken uit de lucht pist dan zit ik ingesloten tussen 2 rivierbeddingen die altijd droog staan behalve als het regent, dan veranderen ze in woest kolkende rivieren die alles meesleuren. En stel je bent onderweg, dan heb je dikke pech als je tussen die twee instaan, want dan moet je wachten tot het water zakt en de stroming afneemt zodat je er door kan op weg naar verder.
Ik kan niet eens mijn huis uit als het hoost, want de zandweg voor mijn huis veranderd in een dikke slijmerige slush, en die twee aroyo's lopen vol en dan kan ik niet eens bij de supermarkt komen de eerste uren.
Deze stad, deze staat, heeft een gebruiksaanwijzing, en het is hier prima leven, je moet alleen het ritme van de natuur begrijpen en accepteren.
Vandaag dus, denk ik, aan het einde van de dag, dan tekent mijn zoon dat contract en dan wachten we op al die andere zaken die nog geregeld moeten worden en dan voor 1 juli komt er een datum waarop we een eigendomsakte krijgen een sleutelbos. En dan verandert mijn leven totaal.
Dan moet ik mijn mouwen opstropen en een thuis maken. Dan ga ik settelen in 1 van de oudere wijken van deze stad, en ik ga wortels schieten naast de boom, die dan mijn boom is.
De zon wordt warmer, mijn koffie is op, tijd om aan mijn dag te beginnen, nu het nog koel is bereid ik het avondeten voor, en ik heb een handwasje wat ik wil doen. Misschien veeg ik de vloer, alle zand weer naar buiten. Dat wordt straks ook anders, dan woon ik aan een verharde weg. Ik ben benieuwd hoe dat is.
