Al twee weken vragen we aan de makelaar: klopt het wel, het pand met de inschrijving in het kadaster want in de Visor Urbano, dat is de stadsapp waar op een plattegrond alle panden ingetekend staan en waar je kunt zien wie de onroerend goed belasting wel en niet betaald heeft, staat het pand als 2 delen en voor 1 deel wordt nooit OB-belasting betaald lijkt wel.
Hij blijft bevestigen dat alle gegevens in de voorlopige koopakte kloppen met de eigendomsakte en dat de Visor Urbano soms niet correct is. En dat de eigendomsakte leidend is.
Maar het zit me niet lekker, want als je een huis koopt waarvan straks blijkt dat er geen bouwvergunningen voor afgegeven zijn, of als de bouw nooit afgemeld is bij de gemeente, koopt mijn zoon een kat in de zak die klauwen met geld gaat kosten.
Dus vandaag ook weer de vraag: klopt het wel wat mijn zoon koopt? Want het huisnummer klopt niet met streetview, maar ja, streetview is natuurlijk vaag, het kadastraal nummer staat niet in de Visor Urbano en dus hebben we geen enkele houvast. Ja het klopt, stelde de makelaar ons wederom gerust.
Maar ja, hij heeft een week lang op het strand margaritas liggen lurken en kwam op het nippertje met zijn gebruinde kop terug om alles voor ons binnen de deadline te regelen en ik ben er niet gerust op. Ik mis stappen in het proces, stappen waarvan hij volgens mij aan het hele prille begin van onze samenwerking heeft gezegd dat hij die zou nemen en die hij nu volgens mij overslaat. Zoals die controle van al het papierwerk in het kadaster.
Maar controleert hij dan ook de bouwvergunningen en dat soort zaken?
Ik heb het vage gevoel dat ik niet de juiste vragen stel en dat ik daarom niet het antwoord krijg wat me gerust stelt. Als je in een andere cultuur functioneert heb je dat regelmatig natuurlijk, nee schudden en ja zeggen en dat soort vreemde dingen, je raakt er aan gewend, maar hier krijg ik de vinger niet achter, achter dit onrustige gevoel.
Ook al is het voorlopig koopcontract getekend, het blijft knagen. En als er iets is wat ik geleerd heb in mijn leven is dat ik naar mijn onderbuik moet luisteren. Ook al ben ik dan soms een vervelend mens wat een bende werk overhoop haal, ik kan het niet loslaten, ik MOET het weten, ik moet weten of we niet langs elkaar heen praten. Want ik heb sterk het gevoel dat we dat doen.
Voor mij is het kadaster net zoals in Nederland, daar staat alles in, maar in Mexico is dat niet zo, kadaster gaat over bestemmingsplan, feitelijk gebruik van de grond en vierkante meters, en eigendomsrecht. En dan heb je nog het bureau van stedelijke planning en daar zitten de tekeningen en vergunningen. Maar ja, wij kunnen daar niet naar toe zonder volmacht, dus wij kunnen dat niet controleren, daar moet je dan weer een bepaald beroep voor hebben, en dat hebben wij niet.
Ik heb het al 4x ter sprake gebracht vandaag bij mijn zoon en hij wordt er sacherijnig van. Dus ik doe nog 1 poging. Ik zoek me suf op het internet en vind nog een paar dingen die we wel zouden moeten doen en die ik in geen enkele werkafspraak terugvindt anders dan de volgens mij uitgesproken woorden van de makelaar, helemaal aan het begin, die hij volgens mij niet heeft uitgevoerd vanwege die vakantie en de tijdsdruk. Due Diligence. Wij kennen die term niet in Nederland, maar ja Nederland zit dichtgetimmerd met wetten en regelgeving en dus heb je daar zo'n "zorgvuldigheids-verplichting" niet echt nodig, daarbij kun je in Nederland geen spijker in de muur slaan zonder bouwvergunning en dat is hier ook wel anders.
Omdat het huis in een oud stuk van de stad staat en men vroegeer ook niet zo nauw keek met dat soort dingen blijft het denk ik zo knagen bij mij. En ook omdat ik als bezorgde moeder mijn kind wil beschermen tegen tegenslag. en omdat ik sterk het vermoeden heb dat we allemaal langs elkaar heen lullen omdat ik niet de juiste vraag stel of laat stellen door mijn zoon.
Ik kan zaken nogal overdenken, en ik ben een piekeraar, dat ben ik me bewust. IK kan van een korreltje zand in mijn hoofd een hele berg maken. En ik weet ook niet precies wat er allemaal besproken is, want ik bemoei me eigenlijk niet teveel met dit hele proces want het is niet mijn aankoop, enzo. Maar vanaf de zijlijn kijk ik wel toe en ik kan de puzzel niet in elkaar krijgen. Dat kan komen omdat ik totaal niks begrijp van die rare vage procedures hier, of omdat ik puzzelstukjes mis.
Dus ik gooi nog 1 keer het onderwerp in de groep, mijn zoon zit in zijn man-cave en ik hang op de bank (we delen momenteel een huis) en dus lopen we elkaar niet voor de voeten, irritatie zal dus uitblijven, want ik doe het via Telegram, onze "normale" manier van communiceren de afgelopen 10 jaar als we niet in 1 ruimte zijn.
Ik hoor het morgen wel, want ik ga naar bed. Maar ik hoop dat hij het oppakt en uitzoekt, beter een keer teveel gevraagd of wat extra geld uitgeven dan straks een enorm juridisch probleem met de overheid, ja toch?
