Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik alles uit mijn Facebook verwijderde en verdween van het internet. Voorgoed deze keer nam ik mijzelf voor. Na een jarenlange haat liefde verhouding met al dat publieke gedoe.
Het is zondagochtend, ik drink een kom koffie terwijl op de achtergrond de wasmachine draait, die dingen maken best veel herrie in Mexico. Maar ik vind het een heerlijk herrie, ik deed bijna 10 jaar lang al mijn was op de hand. Dus een wasmachine is een luxe waar ik in stilte intens van geniet, ook al maakt dat ding herrie voor 10.
Ik blader wat over het internet, kijk naar Quora waar ik jarenlang met veel plezier vragen beantwoordde, en Facebook, waar ik nog wel kijk maar zelden iets post, ik heb nog 1 profiel met ruim 2000 volgers waar ik de laatste maanden 2x een update heb gedaan om te zien of er nog leven in zit. Maar ik erger mijzelf ook aan mijn gedrag. Want ik zou er wegblijven, ja toch!?
En toch mis ik het stiekem wel een beetje, al die sociale media, al die digitale vriendschappen die ik had en niet meer heb op 1 of 2 x per zoveel maanden wat sporadisch contact via WhatsApp of Telegram. Ik bene en solist, ik ben sociaal niet zo sterk, ook al dacht ik jarenlang dat ik dat wel was. Maar door mijn onthechte levensstijl zelfs in de tijd dat ik wel wortels had, maak ik slecht vrienden. IK hecht me nergens aan, iets met ervaringen uit het verleden en mijn kindertijd. Alles wat ik altijd dacht dat ik was, dat was ik niet. Die gezellige ik, die op feestje groepen mensen wist te boeien met grappen en verhalen, allemaal truukjes die ik als kind had geleerd om een heel persoonlijke reden, en die reden beschrijf ik uitgebreid in een boek wat ik verkoop in mijn webshop.
Over de jaren leerde ik mijzelf kennen, echt goed kennen, als in laagjes afpellen zoals bij een ui (inclusief het janken) en dan doordringen tot de kern. En uit die kern liep iets uit, ontsproot een nieuw persoon, nu ja, eigenlijk de echte persoon, die ik nooit heb mogen zijn, of kunnen zijn. Zoiets denk ik dat het is, zulke dingen zijn altijd moeilijk te omschrijven over jezelf, over een ander kun je dat wel maar over jezelf......blijft lastig ook al ben ik een ster in zelfanalyse.
Goed sociale media dus. Ik heb altijd genoten van de digitale aandacht, tot de azijnpisser zijn intrede deed op het internet en samen met de trol iedereen die maar een beetje een mening had of een volgerspubliek onder de loep nam en grandioos afzeek en afkloof tot op het bot. Ik ben een blogger van het eerste uur, in de tijd toen web-log nog een ding was en Hyves. Ik transformeerde mee met het internet en leerde alles over succesvol bloggen, tot Google de gelederen van azijnpissers inschoof en met algoritmes die gestuurd worden door adverteerders, beursgang en winstmarges de boel gingen verzieken voor iedereen. Neits lastiger dan heden ten dage als huis-tuin- en keukenblogger je hoofd boven dat algoritme te weten te houden. Hetzelfde met Facebook, YouTube, Instagram enzovoorts, elke keer hetzelfde, dag in dag uit, zelfde muziekjes, zelfde dansjes, zelfde nep-beelden, vooral dat laatste ergerde ik me groen en geel aan. Naast die betweters en azijnpissers. Kortom, mijn gezellige blogleven verzuurde. Het onrecht waar ik e als maatschappelijk betrokken Nederlander altijd zo druk om maakte nam ook het internet over en ik besloot het op te geven. Eerst stopte ik met Quora, want ik was de enorme berg spam over fluo-hesjes homo's vragen en gekanker op beroemdheden die volgers duizenden nep profielen aangemaakte vragen eigenlijk pedofielen waren wel zat, er zat werkelijk geen normale vraagsteller meer tussen. En als je dan ook nog ontdekt dat er een trol is die het op jou voorzien heeft en ik een spoedcursus moderne scheldwoorden en bijnamen kreeg, geheel gratis, dacht ik: waar ben ik mee bezig? Waarom zit ik het een beetje AI's te trainen zonder er voor betaald te krijgen en waarom verspil ik zoveel uren achter een beeldscherm terwijl ik ook door al die prachtige steden en landschappen kan struinen?
Facebook volgde al snel en Twitter was snel gedelete dat is in het Elon Musk tijdperk helemaal niet meer nuttig. Zelfs niet met een blauw vinkje. Instagram wat vroeger een bron van inspiratie was voor mijn fotografie passie had ik na de opkomst van al die video's over koken en klussen al lang opgegeven. Internet is aan het veranderen in een Wiki-How onder leiding van Google. Als je dom bent, zoals ik nu ben met al die verbouwingen, en je zoekt een instructie over welke materialen, hoe iets te doen en waar het te kopen is het nog wel een aardig medium, ter lering dus, maar de vermaak kant (ter lering ende vermaak) is 1 saaie sleur van pratende katten, dansende tieners en ouderen die stoel Tai Chi moeten doen.
En het algortime is helemaal fucked-up en de AI liegt zich er handig tussendoor en zet ons op het verkeerde spoor. Dat is mijn mening over het internet. Dus ik besloot langzaam te verdwijnen als actiefe deelnemer.
Maar nu, op deze zondagochtend, bij mijn koffie terwijl ik een reactie lees van een oud collega die de moeite heeft gedaan een post te vinden op Facebook waar ze nog wel kan reageren (ik heb overal reacties uitstaan, behalve bij die foto blijkbaar) en die me laat weten dat ze het leuk vind weer eens wat van mij te lezen, en na een reactie gelezen te hebben van iemand die al mijn Quora posts aan het upvoten is over mijzelf, denk ik: En toch zijn er genoeg leuke mensen op het internet. En een beetje nostalgisch laat ik een aantal de revue passeren in gedachten: Hoe is het nu met Jean en zijn dochters? En hoe gaat het met Anjo? En met Anja? En hoe zou het zijn met Jack en........nu ja er komen wat namen voorbij, dat zegt jullie niets, tenzij je denkt dat het jouw naam is, maar voor mij zit bij zo'n naam een wereld aan informatie die stopte op de dag dat ik hier verdween. En opeens mis ik het.
Ik mis het beantwoorden van vragen op Quora, want het was leuk, het hield je scherp, je deed wat onderzoekswerk, iets waar ik heel goed in ben, je probeerde objectief te blijven en de vraagsteller altijd serieus te nemen, en ik kon een beetje mijn ei kwijt zeg maar. Nu zit ik als een broedse kip op de bank met al die eieren en denk: Zal ik vanavond dan maar omelet eten ofzo? Hetzelfde met Facebook: is het nu echt zo erg om af en toe een fotootje neer te plemmen en mee te gluren in andermans leven?
Ik heb jarenlang sociale media gebruikt voor mijn werk, linkbuilding, artikelen schrijven gebaseerd op eigen ervaring, en dat vindt Google geweldig want mijn (werk)website doet het nog steeds goed, oplossingsgericht schrijven, een naamsbekendheid opbouwen. Dat soort dingen. Dat je dan ook persoonlijke relaties opbouwt, met mensen die niet je klanten zijn, dat is leuk. Maar het is ook een soort van "uit het oog" en dan ook "uit het hart"-ding. Want al die "vrienden" en dat plaats ik bewust tussen aanhalingstekens, missen je volgens mij niet echt, dat is een beetje een momentopname, als ze je naam voorbij zien komen, omdat ze door oude posts browsen, of een nostalgisch moment hebben zoals ik op de bank op zondagochtend met koffie en een voort denderende wasmachine.
Je "kent" elkaar zo lang je in elkaars tijdslijn voorbijkomt en daarna word je makkelijk vergeten, tot er zo'n nostalgisch moment is. Iets waa rik me, ook al maak ik mijzelf daar mijn hele leven al schuldig aan, me ook aan ergerde. Mensen die je dan benaderde en met groots omhaal en veel woorden "gingen bewijzen" dat ze vrienden met je wilde zijn. Want "wij klikten altijd al". En dan dacht ik cynisch: hoeveel glazen wijn heb jij al achter je kiezen daar in jouw tijdszone?
Want het bleef altijd bij dat ene moment, en daarom denk ik dat het gemaksvriendschappen zijn, je ziet elkaar digitaal en het is leuk, maar net zo makkelijk vergeet je elkaar als die ander even niets post of zelfs helemaal verdwijnt. En voor mij is dat geen vriendschap. Internet heeft de betekenis van "vriendschap" uitgehold.
Wat mis ik dan? Ik denk dat er diep binnen in my een vreselijk exhibitionistisch mens schuil gaat. Een klein kind wat nooit genoeg aandacht en liefde heeft gehad en wat heeft leren roeien met riemen die ze niet heeft, en internet is een heerlijke plek om exhibitionistisch te zijn zonder je blote kont te laten zien. Alhoewel sommigen zelfs dat laten zien voor geld. Internet doet ook normen en waarden laten vervagen. Helaas. Anyway, in mij zit dus dat kind, wat zo graag gezien en gehoord wordt, wat het zo graag goed wil doen, en de aandacht wil, daarom was ik vroeger altijd dat lallende middelpunt op feestjes die de lachers graag op haar hand had. Dat was in het 'pre-internet"-tijdperk. En gaandeweg die ontdekkingstocht naar mijzelf, dat janken uienpellen waar ik een stukje terug over schreef, kwam het internet en kon ik dat kind alle aandacht geven die ze nodig had door blogger te worden, en een verdomd goede blogger en door op facebook weer de lachers op mijn hand te krijgen enzo. Ik deelde lief en leed, vreugde en verdriet, ziek en zeer. Ik was bijna een open boek, maar net niet helemaal. En nu?
Nu schrijf ik hier een beetje, Google heeft daar een mening over met zijn algoritme, maar dat boeit me niet zo. Inmiddels is schrijven voor mij ook een vorm van overleven geworden, met of zonder duizenden lezers, ik tikte van de week met dit nieuwe blog 100 aan en dat is zonder Google best een hele prestatie. 100 mensen die dit blog kunnen vinden zonder dat ik in de Google zoekresultaten voorkom, ik kan het nog steeds: aandacht trekken als ik dat wil.
En dat is wat ik mis, aandacht, dat steuntje in de rug, dat duimpje omhoog is mijn aanmoediging vanaf de zijlijn die ik als kind moest ontberen, en die like van jou is mijn bewijs dat ik er wel toe doe, met mijn eigenzinnige mening, mijn veelkleurigheid en depressieve tenenkrommende geschrijf.
En dat mis ik, niet die vragen beantwoorden, maar de upvotes daarna, niet die foto plaatsen maar weten dat ik gezien word, en gehoord. Wat ik dan weer neit mis is het afzeiken. Ik heb liever applaus, hoewel op het internet en in de algoritmes negatieve aandacht ook exposure is kan die me gestolen worden. Want raar maar wij: "wij bloggers" liggen nachten wakker van 1 negatieve opmerking en kunnen zo makkelijk die 100 leuke vergeten.
Die disbalans, die mis ik niet en dat is ook de reden dat ik stopte met internet. Tijd om op te groeien en volwassen te worden en dat kind binnen in mij dat exhibitionistische kleutertje te leren dat er ook andere dingen in het leven zijn die voldoening geven. En ze mag hier lekker schrijven, over van alles, maar geen likes, geen upvotes, alleen rauwe statistieken over bezoekersaantallen.
Het leven is geen upvote, er zit geen eigenwaarde in tientallen likes, dat is de verslavende factor die verbloemd waar het werkelijk om gaat: je moet van jezelf houden, niet van hen die zeggen dat ze het met je eens zijn, Daar mag je ookw el van houden, maar dat is anders. Eerst moet je van jezelf houden. Zonder die waardering van buitenaf.
Vroeger op mijn websites uit het verleden, beklom ik na elke negatieve ervaring mijn "Ivoren toren", 1000 treden onhoog, weg van de wereld beneden mij, met uitzichten die reikten tot aan de horizon, zodat ik overzicht had en rust. Het was een aparte rubriek op mijn website, samen met het Sprookje voor Volwassenen: De Koningin van Erwtkingdom, kaskrakers in de tijd toen bloggen nog echt digitaal gezellig was. Eigenlijk heb ik nu ook een soort van ivoren toren beklommen maar dan weg van het internet. Niet uit mijn werkelijkheid. Hopelijk levert het uitzicht weer mooie creatieve stromen op, en ideeën, en inspiratie, en, en.......
Meer van mij.
