Tot voor kort heeft mijn leven altijd in het teken van anderen gestaan. Eigenlijk mijn hele leven. Ik zorgde voor mijn gezin, familie, vrienden soms, en ik had mijn werk wat zich zeker de laatste jaren afspeelde in het sociaal domein. Ik kwam altijd op voor de rechten en belangen van anderen. Ik deed vrijwilligerswerk. Ik organiseerde, kookte en bakte, ik was het luisterend oor, de schouder om op uit te huilen en ik dacht altijd oplossingsgericht mee. Er waren lezers, klanten, opdrachtgevers, en de laatste jaren het digitale imago wat allemaal verplichten gaf. Omdat er verwachtingspatronen waren, en ik wilde daaraan voldoen.
En het was soms een dagvullend programma, zeker in de tijd voordat ik emigreerde.
Toen had ik een baas die ik tevreden moest houden en ik moest voldoen aan persoonlijk ontwikkelingsprogramma's ik moest tijd-schrijven, dagelijks aantonen dat ik aanwezig was, ik had binnen dat werk opdrachtgevers die een product eisten wat geschreven moest worden en eindeloos moest worden herkauwd. Ik had bewonersbelangen te verdedigen en te verankeren binnen gemeentelijke kaders en ga zo maar door. Soms had ik het gevoel dat iedereen naar mij keek in afwachting van een eindresultaat.
En dan waren er de sociale verplichtingen waar je nog aan moest voldoen en als je je daar aan onttrok het bijbehorende schuldgevoel wat in je hoofd zat te drammen.
Toen ik mijn baan kwijtraakte omdat mijn werkgever failliet ging waren er de eindeloze verplichtingen van het UWV, sollicitatietraining, elke week een brief, ontmoetingen met je re-integratie coach, ik ging naar netwerkbijeenkomsten en trainingen voor zelfontwikkeling, niet altijd geheel uit vrije wil. Maar vooral voor anderen. Omdat het moest zeg maar.
Langzaam maar zeker drong tot me door dat ik naar iedereen luisterde maar bijna niemand luisterde naar mij als het om persoonlijke kwesties ging en ik verzoop langzaam in de drukte en verplichtingen. En er waren dagen dat ik roeide met riemen die ik niet had.
Tot mijn emigratie. Ik vertrok, en ging voor mijzelf aan de start. En dan val je opeens in een heel nieuwe wereld. Je ontwerpt een nieuwe digitale aanwezigheid, je bedrijf komt van de grond, maar je besluit nooit en nooit meer zoveel tijd in anderen te stoppen dan je daarvoor deed. Aangezien in mijn ervaring het rendement matig was. Want uiteindelijk stond ik met lege handen na al die werkuren, al die gesprekken, al die oplossingen voor anderen, voor mij leek er geen ruimte voor een oplossing.
Tijd voor mij dus.
En tijd voor een andere kijk op leven, op geld, en op gedrag ook. Maar ik werkte nog steeds, minimaal wel, maar ik werkte nog steeds.
En nu, november 2026 begint ook al dat werk weg te vallen. Ik nader het einde van de enorme kluslijst waarmee ik nog kon verbloemen dat ik geen ene fuck te doen heb anders dan wat email te beantwoorden.
Toen ik als nomade door het leven ging waren mijn dagen gevuld met sturen, rijden, tanken, en buiten de deur eten, handwasjes, hotelkamers zoeken enzovoorts. Nu ik thuis zit hele dagen valt het nietsdoen als een deken over mij heen. Ik heb een klein voorproefje hoe dat zal zijn dat nietsdoen nu al die bouwvakkers hier rondlopen en ik niks kan doen omdat het a.) zonde van het werk zou zijn omdat het toch weer overnieuw moet en b.) ik anders chronisch in de weg loop.
Dus ik kan de hele dag zitten wachten tot de dag om is, bij wijze van spreken.
Ik hoef niets te doen!
Dus wat doe ik dan zo'n hele dag als ik niets hoef te doen? Ik werk niet meer, maar ik heb nog wel een huishouden. Dus schoonmaken is een vast onderdeel van mijn dag. En in het buitenland, met harde vloeren en hard water en hete temperaturen en open ramen en deuren is schoonmaken anders dan in Nederland. Ik heb geen robotstofzuiger, ik veeg en dweil en af en toe gebruik ik de stofzuiger.
Ik doe de was in de machine en een uurtje later hang ik hem op en weer een uurtje later haal ik hem af.
En ik kook. Ik heb ontdekt dat ik het heerlijk vind om weer te koken en te bakken. Na 11 jaar buiten de deur gegeten te hebben simpelweg omdat ik geen deur van mijzelf had, laat staan een keuken, geniet ik van recepten uit proberen en koken en bakken.
Hoe ziet mijn dag eruit als nietsnut en als mens wat niet meer werkt?
- Ik start mijn dag met een kopje koffie in de vroege vaak koele ochtenden ik kijk naar de vogels, luister naar de stad die ontwaakt en geniet van die eerste momenten van de dag als de wereld nog stil is.
- Soms start ik op de Malecon, dan wandel ik 15 minuutjes naar de rand van de baai, koop ik onderweg een koffie en drink die op op een bankje, terwijl hardlopers en hondeneigenaren langslopen.
- Ik schrijf elke dag in mijn papieren dagboek en soms ook digitaal. Morning pages heet dat, naar de methode van The Artist Way, dat doe ik al tientallen jaren. Soms schrijf ik op dat bankje op de Malecon
- Ik verzorg al die planten die we op het terrein hebben staan, ik geef ze water in de droge maanden, ruim rommel in de bakken op en verwijder dode bladeren en bloemen en zaadpeulen. Planten bloeien hier vaak 1 maanden per jaar, en plantverzorging is wezenlijk anders. Je kunt hier een boom afzagen bij de stam en binnen een half jaar heb je weer een beginnende boom vol blad en nieuwe takken.
- ik denk na over wat ik wil eten en kijk of ik daarvoor boodschappen moet doen, soms haal ik die op de markt op de terugweb van mijn Malecon bezoek naar huis. Soms wandel ik naar de supermarkt vlakbij.
- ik maak mijn huis schoon, elke dag veeg ik, sommige dagen dweil ik en andere dagen pak ik lekker lui de stofzuiger
- ik veeg het terrein waar altijd wel blaadjes over dwarrelen ook omdat de buren grote bomen hebben, en ik veeg de stoep tot aan de straat, dat hoort zo in Mexico, dus ik zorg voor een schone goot en schoon trottoir.
- Ik heb mijn hobby's, ik ben groot fan van mixed media projecten dus ik heb een werkkamer, daar hobby ik soms een paar uur, de tijd vliegt als je daar mee bezig bent.
- Ik lees, ik heb een hele boel (digitale) boeken, maar ik merk dat de laatste tijd mijn aandacht wat moeilijk bij het plot blijft, ik ben druk in mijn hoofd. Mijn hoofd is nog niet gewend aan dit leven en leeft in een ander tempo.
- Soms ga ik weg, dan start ik de motor en ga voor een ritje, soms is zo'n ritje een paar uur, om even te lunchen in een dorp in de omgeving of op een strandje ergens.
- Ik ruim foto's op van 10 jaar reizen, eindeloze foto's en video's, ik denk dat dat een klusje is wat nooit af komt, want het is tijdrovend en soms ook best emotioneel, dan groeit er opeens een rusteloos verlangen naar een ander behangetje. En dat is geen echte optie meer.
- En soms zit ik gewoon te zitten, en doe ik helemaal niets. Omdat dat ook mag en kan en heerlijk is. Ik zie de vogels, met name de kolibries, maar ook mijn duifjes en de mussen, en ik kijk naar de vlinders en ik doe werkelijk niets, ik denk zelfs niet na. Gewoon zijn, in het moment van de dag, geen gisteren, geen uurtje geleden, geen straks, gewoon niets.
Nu ja, jullie hebben wel een beetje een beeld denk ik. Ik tuttel zo door mijn dagen. Ik vraag me wel eens af wat andere mensen doen die niet meer hoeven werken. Sociale media doet ons geloven dat iedereen elke dag super druk is met leuke dingen doen, maar dat is natuurlijk niet zo. Tussen die twee mooie steeds vaker met Ai gemaakte foto's in zit een hele wereld, een wereld van niks, van andere dingen, van verplichtingen, van gewone mensendingen zoals de plee boenen. Of als je te rijk bent om zelf de plee te boenen je Marta vertellen dat ze de plee moet boenen.
Ik gok zomaar dat hele rijke mensen die niet even op de motor stappen om in een ander dorp te lunchen maar in het vliegtuig stappen om in een ander land te lunchen veel tijd kwijt zijn aan reizen en in een vliegtuig zitten dutten en zitten te wachten op clearance en immigratie. En die hebben misschien wel een boel evenementen waar ze naar toe willen of zelfs moeten. Ik heb al die verplichtingen niet meer, en ik wil geen evenementen meer. Als er soms in de stad iets te doen ik ga ik vaak wel even een rondje lopen, even kijken. De sfeer opsnuiven, wat drinken, misschien maak ik een foto. Maar niet meer zoals vroeger toen het "moest" voor het digitale publiek, de volgers die voor inkomsten zorgden.
Eigenlijk is mijn leven een beetje betekenisloos als je het tegen het licht van maatschappelijk belang en betrokkenheid houdt. Ik ben het muurbloemptje van het internet, de grijze muis van de straat, en ik geniet in mijn eigen bubbel van het nietsdoen. Althans, ik probeer te genieten want zoals ik al schreef: mijn hoofd zit nog niet helemaal in hetzelfde tempo als mijn lijf. Mijn hoofd kan nog erg zwerven zeg maar, dat moet nog even landen.
Ooit zei iemand: jouw denkvermogen en oplossingsgerichtheid zijn zo snel, jij kunt binnen een seconde van 0 naar 100 gaan en dat moet best lastig te volgen zijn voor je collega's. Nu, jaren later, zonder collega's ben ik teruggegaan van 100 naar 0, niet binnen een seconde, maar wel heel snel. Althans zo voelt het: opeens was het allemaal voorbij en sta ik, zonder zielig te zijn overigens, langs de zijlijn en kijk hoe het leven voortraast.
