Mijn emoties gaan echt alle kanten op. Van b ezadigde zekerheid en acceptatie naar pure angst en ongerustheid tot totale hysterie naar algehele kalmte en in het moment tot pure paniek en alles daartussen in, overgoten met soms een beetje vreugde en een tikje trots om dan weer af te zakken na een slappe lach bui in diepe wanhoop.
Het is niet bij te houden hoe ik me voel. Over het algemeen is de status: doodmoe, uitgeblust en met de tranen hoog. Zo eindig ik bijna elke dag op de bank in het huurhuis, ongeacht of ik een productieve dag had, of een dag vol frustratie of alleen maar heb lopen lummelen en geen klap heb uitgevoerd.
Ik kan me blij voelen als ik de eerste vlinder op de zorgvuldig geplante struiken vol bloemen zie. Of de mussen hoor kwetteren in de boom. Maar ik kan ook wanhopig worden van de eindeloze lijst klussen die maar blijft groeien en niet kleiner wordt. Wat wel kleiner wordt is het kapitaal, het budget dus. En dat is dan weer zorgwekkend, want we zijn er nog lang niet.
- Welke vooruitgang is er?
Nou de civiel ingenieur lijkt met de beste en meest realistische plannen te komen en hopelijk is hij ook betaalbaar, want tot zover vinden we hem 10x beter dan de twee huppelkut architecten die met een rolmaat door het huis kropen en niet veel verder kwamen dan een "losse pols" prijs zonder gedegen werkplan. - De poort die amper wilde sluiten is gerepareerd door de smit en hij heeft ook mijn voordeur voorzien van een nieuw werkend slot.
- De motocarro rijdt weer. Die startte vanaf dag 1 al heel slecht en toen helemaal niet meer, volgens de Vento reparateur hier in de stad as het de accu die niet werkte, dus nieuwe accu, niet onder garantie want de ticket daarover werd maar niet beantwoord. Daarna volgde er een dispuut met Vento en de reparateur, want geen toestemming van Vento en de reparateur vertelt een smoesje om zijn licentie niet kwijt te raken, waarbij Vento nu denk ik de garantie heeft ingetrokken. Maar niemand doet meer wat dus mijn zoon is naar een garage vlakbij gegaan en toen kwam Chepe, na het werk even langs, met een meetapparaatje en een bende vakkennis en die zei: je hebt geen goede aardedraad, wel van A naar B, maar niet van B naar het motorblok naar whatever. Dus stukje elektra-draad (zijn we toch allemaal aan het vernieuwen dus we hebben kilometers van dat spul) vastmaken en hupla! Als een tierelier. Waarom die Vento reparatie gast dat nu niet kon bedenken, die wilde de hele startmotor uit elkaar halen. Anyway, we gaven Chepe 300 peso voor de moeite van het aan huis komen, hij vond dat we de volgende dag even langs moesten komen dan maakte hij het netjes, en zo gezegd zo gedaan en mijn zoon toert weer van hot naar her om spullen te halen. Twee weken stress ten einde!! Hoera!!!
- We hebben alle 6 de meters op contract en zitten officieel in het systeem van CFE, de landelijke elektriciteitsmaatschappij. Dat ging super makkelijk en hebben we afgerond.
- Ik lijk het kakkerlakken probleem aardig onder controle te hebben, elke dag zijn er minder, gisteren zelfs maar een stuk of 2!! Joepie!!
- Alle elektrische bedrading in appartement 1 t/m 3 is vervangen en veilig, we kwamen zelfs doorgebrande draden tegen bij het verwijderen van de oude bedrading. En alle kleuren zaten door elkaar, groen als plusdraad en 2x wit voor 1 stopcontact en ga zo maar door. Nu appartement 4 nog en het oude huis. Hopelijk gaat dat ook soepel.
- We hebben eindelijk een beslissing genomen over een kleurenpalet voor de appartementen en uitvloeiend misschien ook wel voor onze eigen woningen en de buitenruimtes. We kiezen voor Algodon van Comex en tinten die passen bij de woestijn. Grijsbruin, grijsgroen, olijfachtig en mat blauw. En dan vrolijke heldere kleuren als tegenhang voor het ietwat bleke, naar grijs neigende kleurenpalet in de details zoals servies, linnengoed en accessoires.
Tot zover de vooruitgang.
Nu de zaken die niet lopen of de tegenslag
- Bij Sapa hebben we toch weer het dure tarief van bijna 1400 peso, geen idee waarom? We wachten volgende maand af en dan gaan we wel naar het kantoor, want dat klopt volgens ons niet. Er kwamen twee vage mannen aan de deur voor de vorige eigenaar en die wilden verder niks zeggen en misschien dat die iets gewijzigd hebben? Geen idee.
- De vloer in appartement 3 brak stuk, mijn zoon liep er over heen en toen een luide knal en een barst in de tegel en nog 1 en nog 1, dus wij als ene gek tegels eruit halen, om te voorkomen dat de hele vloer kapotbrak. Fuck zeg, ik denk dat we wel twee vierkante meter opnieuw moeten leggen.
- En er is ook geen waterdruk, net als in appartement 2. aandachtspunt dus.
- De badkamer deur in appartement 2 dar zat een termiet in, die hebben we met kerende post verwijdert van het terrein. Niks erger dan termieten in zo'n warm klimaat.
- In tweede instantie is de badkamer in appartement 4 wel in heel slechte staat, alsof ze zijn begonnen met renoveren en het zat waren en halverwege gestopt zijn.
- De kat van de buren pist overal tegenaan. Erg goor!
- Het duurt allemaal zo vreselijk lang en gaat zo stroperig ik word er puur sacherijnig van. Vooral als we afhankelijk zijn van derden, maar ook onze eigen besluiteloosheid. Je moet over zoveel dingen beslissingen nemen dat mijn hoofd soms overloopt. En dat hoofd heeft het zwaar.
- Ik knalde met mijn hoofd tegen een bout aan die uit een ophangbeugel van de aircon-unit stak. In volle vaart want ik liep in een krappe ruimte een trapje op om iets hoogs te doen, en BAM. Het zag zwart voor mijn ogen. De tranen stroomden over mijn wangen en mijn nek deed er helemaal pijn van. Koelen met een pak jus d'orange uit de koelkast, half huilend zat ik op de bank terwijl mijn zoon controleerde of ik bloedde. Dikke pijnlijke bult op mijn kop en bij het minst of geringste heb ik last van vage misselijkmakende hoofdpijn. Ik zat bij te trekken in appartement 2 op de bank die we daar hebben neergezet en viel in slaap. Daarna ging het wel snel wat beter, maar eenmaal thuis na het motorrijden en boodschappen doen was ik blij met een tylenol tegen de hoofdpijn. En ook de dag erna voelde ik me niet fit en heb ik zo'n vage zeurende hoofdpijn waar je dan een beetje misselijk van wordt.
- Die knal was wel de trigger voor een goede huilbui, voordat ik in slaap viel. Die huilbui zat er al maanden aan te komen, maar die verdwaalde steeds in de chaos op weg naar buiten zeg maar, en ik slikte hem elke keer weer weg. Geen tijd, niet nu, fout moment, niet hier......en toen BAM, dan maar daar. Man wat heb ik gehuild.
- De man die de raamkozijnen zou vervangen negeert ons volkomen, dus dan maar wee rop zoek naar een ander.
- We kunnen nergens de aansluiting vinden voor de twee buitenlampen, die lijken nergens op aangesloten te zitten. We hebben werkelijk elke lichtschakelaar gehad en drie keer de lamp vervangen, en de fitting doorgemeten, maar waar je die nu aandoet, beats me, de zoektocht gaat door.
En allemaal van dat soort dingen, en er lijkt geen einde aan te komen. Je draait je om om 1 ding af te vinken en je ziet dart er al weer drie dingen toegevoegd zijn aan de lijst. En het geld vliegt er uit. Morgen gaan we verf kopen en we hebben al uitgerekend dat dat meer dan 10K peso wordt. En als je het dan omrekent naar Euro's is het helemaal niet veel geld, 500 euro om alle appartementen te schilderen, van onder tot boven, dat is niet duur. maar a.) we werken niet met euro's en b.) het is ALWEER 10K en je ziet amper vooruitgang.
Ik ben bijna klaar met schoonmaken, de grove schoonmaak zeg maar, alle primaire smeer eruit, dode kakkerlakken weg, ramen lappen om te zien of ze beschadigd zijn of gewoon super smerig, elke hoek elke kier zie ik. En ik doe ruim een dag over 1 appartement, zo ongelofelijk smerig is het. Mexicanen maken heel vreemd schoon met hele grote afrondingsfactoren. En als ik zie hoeveel emmers pikzwart water ik al weggegooid heb en dat ik dan nu op mijn vierde dikke smerige kalkrand in de plee sta te boenen dan is het ook niet vreemd dat ik in de avonden uitgeblust jankerig op de bank beland.
Ik heb 10 jaar in hotels gewoond zo'n beetje, schoonmaken heb ik een broertje dood aan en nu lijken mijn dagen gevuld met schuursponsjes, trekkers, bezems, poetsdoeken en allerlei smerig spul om het mooi en glanzend te maken. Wat soms maar half lukt. Waarop mijn zoon bromt: misschien moeten dat maar vervangen, en dan denk ik: hupla, weer 4x "noem een bedrag" weg!
En dan alle nieuwe Spaanse woorden, want je kan wel denken dat je de taal beheerst, maar ga maar eens verbouwen, dat is toch heel wat anders dan koffie bestellen en de mechanic uitleggen dat de bougies vervangen moeten worden. Ik hoor elke dag nieuwe woorden waarvan ik me voorneem ze te onthouden die ik dan prompt weer vergeet. Vandaag over verf, schuren en plamuren. En ik weet er werkelijk geen 1 meer. Dus morgen moet ik weer met handen en voeten en Google translate aan de slag om dat ene juiste product te vinden, of die ene juiste vakman over te halen bij ons te komen werken.
En dan het plannen van de verhuizing zelf, nu neem ik elke keer al iets mee, mijn wintertruien hangen al op het nieuwe adres, want die heb ik voorlopig niet nodig en leeg heenrijden is ook zo suf, enz. En mijn zoon nam alle planten al mee en de tuinmeubelen. Maar we moeten ook dit huurhuis weer een beetje netjes opleveren een half jar geleden heb ik bijvoorbeeld alles uit de keuken in de logeerkamer in de kast geschoven zo van: ik ga mijn eigen spullen kopen en gebruiken en dat moet allemaal weer terug net als al die "kunst" die onzichtbaar staat in al zijn foeilelijkheid. Eindeloze losse eindjes en weinig echte zichtbare vooruitgang zeg maar.
Man ik ben me toch een partij moe, want je verwerkt ook een boel: dat je niet meer gaat reizen, dat je dat leuke jurkje wel kunt kopen, want je hoeft niet meer minimalistisch te leven als je dat niet wilt. twee keer per dag en soms vaker door dat hysterische stadsverkeer, zenuwslopend is dat. Ze rijden echt slecht in deze stad!
En je leert je zelf gekozen thuisland van een heel andere kant kennen. Kijk dat ze niet zo schoon zijn dat wisten we al, geen enkele hotelkamer ooit was netjes schoon, er was altijd wel wat mis mee, al was het maar schaamharen in de badkamer, of oude gebruikte zeepjes die er nog lagen of de eeuwige smerige stopcontacten en lichtknopjes in dit land. Maar dat mensen wonen in huizen waar doorgebrande bedrading door de muren loopt en waar de meterkast houtje touwtje in elkaar zit, vanwege zuinigheid? niet te filmen!! En dat de bureaucratie nog stroperiger is dan stroperig, en dat vakmensen zich niet aan afspraken houden, en dat verbouwen zo allejezus veel geld kost........
Dat had ik niet helemaal correct ingeschat, en daarom vliegen mijn emoties elke dag alle kanten op.
