De tijd vliegt, ook al kruipt hij op sommige dagen vooruit. Raar hé, hoe een mens het begrip "tijd" ervaart. Soms gaat het snel en soms gaat het langzaam en soms lijkt het niet te bestaan. Ik weet soms bij God niet welke dag van de week het is en kan 3x een zondagsgevoel hebben in mijn week. En toch zet ik netjes op dinsdag en vrijdag de vuilnisbak buiten.
Drieëntwintig september 2025 reed ik voor de tweede keer in mijn leven La Paz binnen. De eerste keer was in een jaar of twee daarvoor toen ik een tijdje in een stoffig dorp vlak bij de stad heb gewoond. Dat beviel goed. Dus toen de laatste motorreis geen leuke woonlocatie opleverde leek La Paz een prima optie.
Ik herinner me het hotel wat we op het oog hadden, uitgezocht vanuit onze herinnering. Die hadden de internet rekening niet betaald en dus was er geen internet. Dat is voor ons echt geen optie. Dus zoeken naar een ander hotel, we kwamen uit bij een klein Mexicaans hotel, La Palmas heette het geloof ik, ergens net te ver buiten het centrum en in zo'n zwart gat van weinig eethuisjes en winkeltjes. Elke stad heeft wel zo'n plek dat je denkt: Waarom is hier niks?
Piepklein kamertje, maar wel netjes, enorm bed met een heerlijk (nieuw) matras, grauwe handdoeken, ook dat, fijne warme douche, en vriendelijke staf. Overdekt parkeren voor de motor, tegenover onze kamers, ook niet onbelangrijk want September en oktober zijn regenmaanden in La Paz. En dat leerden we al snel. Ik verlangde opeens naar kaplaarzen en een kano om door de overstroomde straten naar een restuarant te kunnen peddelen. Mensenlief wat een water, en wat een vliegen. Ik schrijf in mijn dagboek dat we bij Bismarkcito op de boulevard een heel klein zarandeado visje geserveerd kregen tegen een mega bedrag in peso, zo anders dan twee jaar geleden, en we waren in 1 seconde helemaal bedenkt met vliegen, ook de tafel. En ondanks de rookpotjes die ze neerzetten moest je oppassen dat je geen vliegen op at. Zo ongelofelijk smerig.
Nu, september 2026 zijn er wel vliegen maar niet zoveel als toen daar in dat restaurant.
Een jaar in La Paz, dat had ik niet helemaal door. Op 3 oktober tekenden we het huurcontract voor het huis op Pismo, vlak bij de mangrove. Wat een leuk huis leek in een stille wijk volgens de verhurende makelaar, beiden bleken behoorlijk tegen te vallen. Vooral toen de overbuurman een auto kocht met een nieuwe stereo installatie die hij met open deuren aanzette terwijl hij binnen zat te genieten van zijn dreunende bassen en typisch Mexicaanse André Hazes muziek.
Wij gingen al snel met onze makelaar op stap om investeringsprojecten te bekijken. Het appartementenblok in de wijk Diana Laura, wat stuk liep op het feit dat de verkoper persé een cash aanbetaling wilde en geen Escrow rekening wilde gebruiken. Blij dat we dat niet gekocht hebben, dat gebied stond laatst helemaal onder water.
En daarna nog wat gare huizen waar we heel veel aan moesten verbouwen zonder dat het dan een goed rendement zou hebben. En uiteindelijk dit waar ik nu woon. Ook alweer bijna 6 maanden in ons bezit zo telde ik net op mijn vingers.
We regelden alle zaken waar we niet meer omheen konden, zoals de Bio Curp, de telefoonregistratie en de RFC bij de Belastingdienst en gingen naar de bank om daar te voorkomen dat ze de rekening zouden sluiten omdat we geen vaste woon- of verblijfplaats hadden. Mijn zoon zat uren bij de makelaar, de closing lawyer en de notaris, de afdeling van Buitenlandse zaken en nog wat loketten om de koop te regelen en een fideicomiso op te richten.
Toen we net aankwamen reden we nog wel rondjes in de omgeving we gingen "even" naar Los Cabos, bijna 3 uur rijden, om een ijsje te eten en even rond te kijken. Het was nog voller gebouwd dan we ons herinnerden. We konden de zee nauwelijks meer zien. Tussen de beide Cabos is geen enkel stuk onbebouwde grond meer. We reden naar El Triunfo in de bergen de oude zilvermijn stad, aten een ijsje bij de nieuwe ijssalon ontdekten dat het dorp onder leiding van Amerikanen een heuse toeristenval was geworden gezien de prijzen van bijvoorbeeld het cowboy museum en de entree voor de zilvermijn en het glas cola langs de weg wat duurder was als drie liter cola bij de buurtsuper.
We aten een huisgemaakt worstje bij ons favo restaurant daar, dat was maar 15 peso duurder geworden, dus niet iedereen deed mee aan die tourist trap. Gelukkig maar. We reden de lange weg naar La Ventana en Los Barilles, passeerden de keerkring, reden naar alle baaien die we ooit bezocht hadden, aten op het strand en keken naar het veranderde landschap wat opeens volgebouwd stond met ogenschijnlijk allemaal lege gebouwen.
En toen hadden we wel genoeg gezien. En moesten we aan de slag om ervoor te zorgen dat we konden verhuizen en tijdelijk in onze appartementen konden trekken die we straks gaan verhuren, zodat we rustig het oude huis kunnen renoveren en een penthouse op het dak kunnen (ver)bouwen. Alle papieren waren in orde, de handtekeningen gezet en wij hadden opeens enorme bossen sleutels waarvan meer dan de helft niet werkte.
Het huis: vreemde geuren, nieuwe geluiden, het had heel lang leeggestaan, zat vol kakkerlakken, hier en daar een schorpioen, en heel vies. Echt heel vies. Verwaarloosde tuin, overal bladafval en nog meer kakkerlakken.
En nu oktober 2026 woon ik op een plek waar ik oud ga worden, nog niet in het goede huis, maar dat komt wel. Hopelijk voor het jaar om is.
Ik betaal voor het eerst in mijn leven geen huur meer of hypotheek. Dit complex werd cash afgerekend, zo werkt dat in Mexico als je als buitenlander een huis koopt. En nu woon ik lasten-vrij, alleen water, maar zonder meter, dus geen limieten. 65 euro per maand voor 6 woonhuizen.
En stroom en internet. Maar ook dat supergoedkoop. Mijn laatste stroomrekening met elke nacht de aircon aan was 281 peso voor 2 maanden (dat is omgerekend 13 euro). Je betaald in Mexico voor je werkelijke gebruik, dus geen voorschotnota zoals in Nederland gebruikelijk is. En in de hete maanden van het jaar is er een automatische aftrek van overheidssubsidie op je kosten die lager worden als je meer verbruikt. Dus hoe bewuster je omgaat met energie, hoe groter je beloning.
Ik betaal 25 euro voor 350 megabyte uploaden en downloaden via glasvezel. De bedoeling is dat straks de huuropbrengst van de 4 appartementen die ook bij de koop inzaten, in al die lasten, het onderhoud en de predial (OZB) gaan voorzien, en in ons levensonderhoud.
Hoe erg je leven kan veranderen binnen 1 jaar tijd? Vorig jaar stapte ik van de motor af na 10 jaar nomadisch leven, om dat leven voorgoed achter me te laten, laatste hotelkamer, laatste handwasje, laatste "dagelijks uit eten". Nu ga ik vestigen na al dat zwerven. Ik dacht toen dat de tijd stil zou blijven staan, omdat een leven op 1plek nu eenmaal saaier is dan het leven op allerlei verschillende plekken elke keer weer opnieuw, en toch is de tijd omgevlogen.
Ik ben alweer 1 jaar in La Paz, mijn thuis.
