Een groot nadeel van een nomadisch leven is dat je nooit een vaste adresjes hebt waar je regelmatig naar toe gaan, zoals de kapper of een vertrouwde apotheek, of een tandarts.
Een huisarts zoals in Nederland is geen ding in het buitenland, je zoekt gewoon een arts die bij je kwaal past of je loopt een ziekenhuis in, of zoals in Mexico ga je naar een arts die bij de apotheek in zit of in de apotheek van de supermarkt. Een tandarts is eigenlijk hetzelfde verhaal, sta je in Nederland soms je halve leven ingeschreven bij dezelfde tandarts en kun je maar met moeite een tandarts vinden waar je terecht kunt, in de landen waar ik tot nog toe geweest ben kun je vaak gewoon binnenlopen, kijken of je het er prettig vindt en gaan zitten voor een behandeling. Of een afspraak maken als het druk is en een dagje later terug komen. Je bent ook klant, net als in de winkel en geen patiënt. Je hebt enorm veel inspraak in de behandeling en wat ze wel en niet doen. Uiteraard hangt daar een prijskaartje aan.
In de Filipijnen waren tandartsen niet zo ruim vertegenwoordigd als in Mexico, hier zwerft het van de tandartsen, vooral in de steden waar veel toeristen komen. Maar de tandartsen zijn wel allemaal heel modern en up to date. Althans, de meeste. Zo ging ik drie jaar geleden in Merida naar een tandarts die ik op het internet had uitgezocht en dat was een beetje een vergissing. IK verwarde de ene met de andere en kwam terrecht bij een niet zo schone zwaar verouderde vrouwelijke tandarts die maar met moeite een kies kon trekken. Daarbij had ze als irritante gewoonte te neuriën tijdens de behandeling en dat gaf mij als angstpatient met veel te veel fantasie constant het gevoel dat ik in een horror movie van Stephen King lag.
Al met al en 6 verdovingen later kwam het goed. Maar het was niet een tandarts waar ik nog een keer naar toe zou gaan.
En dat hoeft ook niet want ik reis weer verder.
En zo tandarts ik me, als dat kan door de wereld heen zeg maar.
Ik heb een probleem gebit, als kind moest ik van mijn moeder een beugeltje. Dus ik kreeg 1 van de allereerste beugeltjes die op de markt kwamen, een vreselijk ding wat mijn hele mond opvulde met plastic en scherpe ijzerdraden die al mijn tanden en kiezen hebben beschadigd. Ik was ook gezegend met een onder en boven beugel dus echt alles was bekrast na jaren met dat ding te hebben gelopen en mijn gehemelte was soms rauw van de wondjes.
Nadat de beugel verwijdert werd en ik achterbleef met een enorme overbeet en mijn hele kaakgewricht scheef stond, had ik geen "vooruitstekende" voortanden meer, als ik die al had, want ik zie daar niks van terug op foto's, maar heb ik nu een gebit wat nergens meer op elkaar aansluit en zwaar beschadigd is. Het grote asfalteren begon al snel.
Kies na kies werden gevuld met die lelijke zwarte vullingen, zelfs de achterkan van tanden. En toen witte vullingen hip werden ging alles eruit en werden het witte. Wel een verbetering, maar 9 van de 10 keer een wortelkanaalbehandeling omdat de vullingen steeds dieper kwamen te liggen.
Een Nederlandse tandarts zei ooit eens tegen mij toen ik na mijn verhuizing bij een nieuwe kwam: Nou daar valt ook geen eer meer aan te behalen, dat is net de A2, wat een asfalt. Dat was voor de witte vullingen.
En een Filipijnse tandarts zei ooit eens tegen mij: is het gebruikelijk in Nederland dat tandartsen lege wortelkanalen laten zitten om vulling uit te sparen? Want al je kiezen breken nu af daardoor! Dat had je tandarts kunnen voorkomen.
En bedankt Nederlandse zorg!!
Mijn gebit is een mijnenveld. Ik kan jaren nergens last van hebben en dan opeens vallen er links en rechts vullingen uit. En alles is dood. Alleen mijn voortanden zijn nog in staat te verbloemen wat er achter hangt en mist. Maar ook dat heeft een houdbaarheidsdatum want ik heb in drie tanden een vulling waarvan bij 1 bijna de hele tand vervangen is door een vulling.
In Mexico is de tandarts redelijk duur vind ik. Zeker als ik het vergelijk met de tandarts tarieven in de Filipijnen. Daarbij zijn ze hier zo vooruitstrevend dat het soms lastig is door de upsell-momenten heen te komen met je simpele wens: trek er maar uit.
Ze zien, vooral als ik mijn mond opentrek vooral geld. En dat is nu juist waar ik gebrek aan heb. Ik kan niet even alles laten vervangen door kronen. Dat is simpelweg geen optie. IK zou wel willen hoor, mijn droom: een algehele narcose (vanwege de angst) en dan wakker worden met een prachtig, niet al te wit, nieuw gebit, zonder pijn.
Maar helaas, dat zit er niet in. Dus ik hannes door met wat ik heb en niet heb en heb nu kiespijn. En ik moet weer zoeken naar een tandarts waar ik me op mijn gemak voel.
In Mexico is het hip om te besparen op deuren bij tandartspraktijken, je ligt soms zij aan zij met andere "klanten" lekker naar elkaars behandeling te luisteren. Ik trek dat niet. Ik word dan gillend gek van angst. Dus ik wil minstens een deur die mij afsluit van de rest van de praktijk. Daarnaast wil ik niet een nooit meer bijgeschoolde oude tandarts zoals in Merida die niet kan verdoven. Ik wil een frisse nieuwe mooie schone praktijk met een empathische tandarts. En niet één die heel zelfingenomen zegt als mijn altijd tranende ogen wat vocht verliezen dat ik me niet zo aan moet stellen en beter mijn tanden had moeten poetsen. Want ik poets mijn tanden goed, al jaren, elektrisch ook. En ik flos me wezenloos, daar waar ik er bij kan, want sommige kiezen staan zo strak tegen elkaar daar kan geen flosdraadje tussen. Dus behandel me niet als een debiel kind.
En ik wil een tandarts die niet in dollars rekent, want dat is duurder. En ik wil een tandarts waar ik niet voor een groot raam lig zodat elke voorbijganger het drama in mijn mond kan zien, en ik wil.......
Ik wil helemaal niet naar de tandarts, Ik wil dit negeren, en ik wil dat het gewoon vanzelf weggaat.
Met buikpijn staar ik op Google maps, en ik weet het niet. Ze beloven allemaal de hemel, en ik weet dat het voor mij een hel wordt.
Door een mislukte gehooroperatie ooit eens (toen ik nagenoeg doof was door otosclerose) waarbij een gehoorzenuw beschadigd werd hoor ik alles in mijn lijf 100x harder dan alles buiten mijn lijf. In zo'n stoel liggen met angst voor de tandarts en dan ook nog verdwalen in de herrie (echt hoor een tandarts behandeling klinkt alsof je in een gebouw staat waar verbouwd wordt!!) maakt dat ik grip kwijtraak op mijzelf, mijn emoties, mijn oriëntatie, ik stop gewoon met rationeel functioneren. En ik heb bij menig tandarts op vingers gebeten omdat ik mijn mond niet meer weet open te houden enzo. Ik verlam. Vandaar die droom van die narcose en wakker worden met een mooi probleemloos gebit.
Ik moet deze tandarts kiezen voor de resterende tijd van mijn leven, denk ik, want ik blijf hier wonen, en in Mexico doen ze wel aan patientregistratie in een praktijk, klantenbinding. En ik ben een goudmijn natuurlijk. Genoeg de beunen in die mond van mij.
Ik wil deze tandarts ook vragen om een offerte voor die verbouwing. Wat zijn mijn opties en wat kost dat allemaal. Dan kan ik sparen voor de toekomst die als een stoomtrein op mij af komt denderen, onvermijdelijk.
En dat allemaal omdat ik een beugeltje moest van mijn moeder........
Zucht.
Foto: Playa Delfines, Cancun, Quintana Roo, Mexico
