Met duizelingwekkende vaart storten we ons de helling af en hobbelen we al piepend en krakend en rammelend door de rivierbedding vol kuilen. Daarna zwoegt het overvolle voertuig heel langzaam weer tegen de overliggende helling omhoog.
Ik ga naar de stad birria eten in de Mercado Francisco I. Madero, op het eetplein daar. En daarna toeristje spelen in de binnenstad. En ik maak vandaag gebruik van het Transporte Público. De pesero, een oude omgebouwde Amerikaanse schoolbus die me voor 12 peso naar de stad rijdt is gammel en zit vol met zwetende mensen. geen aircon in deze vorm van vervoer, wel open raampjes, maar buiten is het bijna 35ºC zonder een zuchtje wind.
We zitten in 2 rijden tegenover elkaar in de lengte van de bus, je hebt nergens om je aan vast te houden tenzij je helemaal vooraan zit, dus iedereen schudt lekker door elkaar en hangt tegen elkaar aan. Het is absoluut geen goed vervoersmiddel als je niet van lichamelijk contact houdt. Anders dan de TU, de Tiburon bussen waar je met een vooraf volgeladen chipkaart instapt, en die voor mij maar 6 peso kost en wel gewone busbanken en aircon heeft, reken je hier bij het instappen van je rit af met contact geld bij de bestuurder. Hij opent net als in Amerikaanse films de deur met een grote handel. Als je wilt stoppen roep je Parra of zoals in deze staat gebruikelijker" Baja.
Ik hoef niks te roepen, we stoppen in het oude centrum voor een eethuisje en iedereen stapt uit. Eindpunt! de bus rijdt nu een blokje om en komt dan aan de overkant van de straat om de daar wachtende mensen te laten instappen. Hij rijdt de hele stad door samen met heel veel andere collega's, ze rijden af en aan en stoppen overal waar iemand maar een hand opsteekt.
De birria is lekker, heet kruidig vol vlees, de tortillas zijn heet, de jamaica lekker zoet-zurig en lest de dorst.
Daarna wandel ik over de Malecon en kijk uit over de baai, er liggen wat schepen, olietankers voor de dieselplantage en de rookpluim van de veerboot is te zien aan de horizon zwart tegen de strak blauwe lucht. Het is druk op de Malecon, het is Semana Santa en Spring Break. Ik besluit bij de La Michoacana op de hoek in het park een litro maracuja sap te kopen. En ik ga in de schaduw op een bankje zitten met mijn koele drankje. Er is een markt, vol 'zelfgemaakte' spullen die overduidelijk van Alibaba komen met hier en daar een uitzondering. Toeristen neuzen er in rond en kopen hun aandenken aan hun vakantie hier.
Er lopen wat zwervers, flogo's hangen op bankjes met rugtassen vol vage spullen, iemand laadt zijn telefoon op bij het stopcontact in het muziektentje, af en toe staat hij op en loopt hij die kant op om te kijken hoever het laden is.
Iemand voert de duiven, heel veel duiven. Ik herinner de me vorige keer hier dat alle banken onze de vogelpoep zaten, deze keer zijn ze allemaal schoon, er is duidelijk gewerkt in het park en onderhoud gedaan, bij het huisje van de parkwachter staan grote zakken vol afval en manden vol bladeren. Een Mexicaanse familie die overduidelijk op vakantie is bestellen elotes en gorditas de nata en al kwebbelend lopen ze al etend richting de Malecon.
Na een veel te groot ijsje bij Thrifty op 5 de Mayo (ik koos de smaken: cereza negra en chocolate) tegenover het park besluit ik terug te lopen naar de markt en daar de TU bus naar huis te pakken.Volgens de busroute app van de stad is bus 207 nu bij het kerkhof, dat betekent dat hij over een kleine 20 minuten bij de markt stopt. Ik wandel de helling weer op. Mijn stad heeft een paar steile hellingen in het centrum. Die zijn letterlijk adembenemend vind ik.
Bij de busstop is het druk, in dit stuk van de stad stoppen tientallen bussen variërend van peseros tot stadsbussen en er is een taxi standplaats. Dit is 1 van de drie straten waar je op de bus kunt stappen, er zijn er nog twee, vanaf elk punt vertrekt openbaar vervoer naar alle delen van de stad en de omliggende gebieden. En dan is er nog het echte busstation voor de lange afstandsbus, de strandbus en de Ruta de Desierto, de stopbus die via alle dorpen naar Cabo rijdt, ook geen aircon bus, maar wel een stuk goedkoper dan de lange afstandsbus van Aquila.
In de TU bus is het heerlijk koel, als ik incheck zie ik dat ik nog 166 peso op mijn kaart heb. Dan kan ik nog even. Ik ben met een half uurtje ongeveer in mijn wijk en de bus stopt waar ik maar wil, als ik op het knopje druk stopt hij zodra het verkeer het toelaat. Meestal op de hoek van mijn straat.
Er is werkelijk nooit een andere "blanke" in de bus dus ik word best wel aangestaard, maar daar ben ik wel aan gewend inmiddels. En waarom ga ik niet op de motor vraag je je misschien af? Nou parkeren is een drama in de binnenstad en duur. De bus is goedkoper en leuker.
Lekker dagje wel!
