IJzeren zelfdiscipline, dat is wat ik de afgelopen dagen had. Ook al vind ik het strontvervelend om een boek te lezen, herlezen, nog een keer door de spellingscontrole te halen en weer te herlezen: IK HEB HET WEL GEDAAN! En het is af. De product-foto is gemaakt en het staat in de webshop op mijn andere website.
Eigenlijk wil ik op deze website niet over werk schrijven, ik wil meer scheiding tussen werk en privé, maar het maakt ook niet zo heel veel uit, want de ruzie die ik heb met Google Search Console over deze website leert me dat Google toch doet wat ze zelf willen en dus loopt werk en privé in de zoekresultaten nog steeds in elkaar over. Dan kan ik hier ook wel blij vermelden dat mijn boek af is.
Het is een boek over mijn werk, ik wilde het stokje doorgeven aan mensen die mijn werk leuk vinden en denken dat het wel bij hen past, en dan kan ik lekker met pensioen. Althans dat blijf ik mijzelf vertellen, maar ik neem die stap nog steeds niet helemaal 100%, ik denk dat ik er pas echt een punt achter zet, als ik een eigen huis heb hier en de huur niet meer op mijn budget drukt.
Nu zijn de extra inkomsten nog best wel fijn en maken dat ik toch nog kan sparen af en toe.
Maar het boek is af, 99 pagina's. Een heleboel hoofdstukken, voorwoord en een tot slot, en heel veel informatie. Ik merkte dat ik toch wel een mooie visie heb nog voor de toekomst, en als ik zin had zou ik wel verder willen, en dat nog uitvoeren, maar ik heb geen zin meer. Dus ik geef het mee aan de volgende.
Toen ik mijzelf googelde kwam ik een artikel tegen waar ik een aantal keren geciteerd werd op basis van mijn vakkennis. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Je kent dat soort artikelen wel: ze hebben een lange lijst met referenties en naslagwerken en citeren dan wetenschappers of een politicus ofzo om het onderwerp body te geven en draagvlak.
En dan lees je dat ik dat gezegd heb. En dat ik zo en zo adviseer. Ik werd er eerlijk gezegd een beetje stil van. Ik had dat nooit eerder gezien en ik las opeens dat ik een autoriteit ben in mijn vakgebied.
Dat gaf me vleugels om mijn boek af te maken. Heel vaak heb ik last van het zogenaamde imposter-syndroom, zo van: hoe dan? Waarom vertrouwen mensen mij en geloven ze dat ik dat echt allemaal weet enzo, en dat ze me er geld voor betalen. Wat is het nu voor beroep? Ik verzon het zelf. En ja, mensen apen het na, dus het zal wel goed klinken, maar kom op zeg, hoe dan?
Ik heb veel te weinig zelfvertrouwen en denk vaak veel te minderwaardig over mijzelf en mijn kennis, en wat ik allemaal kan. Ik vind mijzelf helemaal niet zo bijzonder. Misschien dat ik het daarom ook nooit goed zou doen als influencer, die barsten altijd van het zelfvertrouwen. Ik niet. Ik ben meer van de dienstverlening, van de zelfreflectie en van die extra mijl, voor mijn klant wel te verstaan, voor mijzelf zelden.
Toch heb ik mijzelf vanavond op pizza getrakteerd, omdat het af was, ruim voor de geplande datum. Want die stond op a.s. zondag, mijn verjaardag, dan word ik 65 en dat leek me een mooi symbolisch gebaar aan mijzelf.
De pizza was lekker, het boek staat in de webshop, en ik ga verder met truttig zijn en mijn deken afhaken en morgen bak ik chocoladekoekjes.
Drie keer hoera voor mijzelf, boek af en bijna jarig!
Hoera!
Hoera!
Hoera!
