Opeens lijken we een deal te hebben. We keken bij een complex met 4 appartementen, 1 groot oud huis en een waardeloos bouwwerk op het dak van het oude huis en deden een bod. En dat is geaccepteerd.
(lees ook: Als makelaars hun werk goed doen)
Ik schrijf wel "we" omdat mijn zoon heel lief steeds in meervoud praat, maar het is natuurlijk zijn aankoop en niet de mijne, ik deed een kleine financiële duit in het zakje, meer niet. Maar als het nu allemaal goed gaat en alle papieren in orde zijn heeft hij (en ik ook) straks een eigen plekje in deze stad.
Dat ik een slag om de arm hou is omdat in Mexico dit soort zaken pas zeker zijn als je bij de notaris naar buiten loopt met een sleutelbos. Dus de vreugde over de aankoop is wat getemperd door die wetenschap. Maar onze makelaar, die heerlijk vanuit een ligstoel in Punta Cana in de Dominicaanse Republiek met een kokosnoot ligt zegt dat het allemaal goed gaat komen. Onze makelaar is op vakantie deze week met zijn vrouw en schoonfamilie. Wij krijgen af en toe een foto van het paradijs.
Maar deze koper lijkt een redelijk persoon, geen gehannes en gejank over aanbetalingen, geen schimmig gedoe, ze willen het object zelfs nog opknappen en schoonmaken. Ze hebben heel nuchter aangegeven dat ze zich bewust zijn van de wederzijdse ontbindende voorwaarden en dat die opgenomen moeten worden in het voorlopig koopcontract, dat klinkt allemaal zoveel beter dan dat vorige object.
Heel voorzichtig droom ik van de tegels die ik van de week zag in het "tegel circus" die ik op de muur in de keuken wil achter het aanrechtblad, en op het aanrechtblad en de nieuwe spoelbak. En op de eethoek ligt een kleurenstaal van mogelijke kleuren voor de muren. En als ik de keuken ietsiepietsie verbouw en van het aanrechtblad een U-vorm maak heb ik wel meer tegels nodig op het blad, maar ik win zoveel praktische ruimte. En mijn zoon vind het prima, bespreek maar met de architect als we zover zijn, zegt hij.
We spraken afgelopen week met een architect, over de verbouwing van het waardeloze ding op het dak. Dat moet het appartement worden voor mijn zoon. Hij wil het verhogen, en een stuk aanbouwen, zodat hij een fatsoenlijke slaapkamer en badkamer heeft. En dan houdt hij evengoed nog een terras over waar je heerlijk kunt zitten en over de stad kunt kijken en zelfs een glimp van de baai kunt opvangen. In ieder geval een plek om de zon te zien ondergaan.
Maar zover is het nog lang niet. Eerst trekken we in een appartement in het blok erachter. Mits we de eindstreep halen natuurlijk. Tijdens de verbouwing wonen we daar, ieder zijn eigen appartement. Die zijn best wel leuk eigenlijk, met 1 slaapkamer en een keuken en een buitenruimte. Ik ben benieuwd hoe dat is, ik moet dus nog 2x verhuizen en dan, dan ben ik eindelijk thuis. Na bijna 11 jaar zwerven over de aarde.
Maar eerst die eindstreep, nog een paar maanden te gaan. Nu eerst een Escrow rekening openen, het voorlopig koopcontract tekenen, dan de documenten-controle en daarna beginnen met het oprichten van de Fideicomiso, en daarna geld uit het beleggingsfonds halen en dan, dan naar de notaris.......
Stap voor stap, en elke keer die mantra: het is pas zeker als we de sleutels hebben!
