Vorig jaar was ik ziek, ik was zo ziek dat ik dacht dat ik dood zou gaan. Wekenlang hield ik geen eten binnen, ik zat echt uren op de WC en sliep zelfs op de WC omdat opstaan geen optie was. Elke slokje water, elke voorzichtige hap eten kwam er 10 voudig uit en binnen een paar minuten.
Het overviel me de eerste keer in Catemaco, Veracruz, ik dacht buikgriep o.i.d..Als je altijd buiten de deur eet en in soms niet al te schone hotelkamers verblijft pik je al snel iets op. Maar het was een raar moment. Het was opeens, intens, overrompelend en explosief en daarna leek het weg. Niet de standaard drie dagen ellende beheersbaar met Imodium, en dan weer opkrabbelen. Dus ik gokte dat het ook de koffie van de Oxxo kon zijn geweest die verkeerd viel. Little did I know. Ik was gewoon blij dat het alweer voorbij was zeker omdat er een paar lange ritten op de motor in de planning stonden. In Orizaba voelde ik me prima, beetje moe, katterig, vage hoofdpijn en buikpijn, maar niet ziek. Mijn zoon echter wel, net als ik, een soort ontploffing van je darmen die je groen doet zien in je gezicht. En daarna genoten we weer van de heerlijke beenham broodjes waar Orizaba mede om bekend is.
In Oaxaca ging het helemaal mis, echt grandioos mis. Op een berg aan de rand van de stad stond ons hotel en ik had amper energie om die berg te beklimmen. Mijn zoon werd heel erg ziek, zo ziek dat hij zijn kamer niet uit kon en lamlendig op bed lag met de meest vreselijk buikpijn ooit. Ik werd ook weer ziek, maar iets milder, dusdanig milder dat ik de Sjaak was om naar de winkel te lopen voor diaree remmers, elektrolyten drankjes en andere meuk die je dan het beste kan toepassen. Voor de zekerheid deden we ook maar een wormenkuur, da's ook wel vaak een dingetje in landen waar het leven anders is. Ik wandelde heen, met een koortsige kop, kwam uitgeput na 20 minuten bij de Guadalajara apotheek aan, en met het zweet van uitputting op mijn kop bestelde ik een Uber voor de steile weg terug.
En zo brachten we onze dagen in Oaxaca door. Met de moed der wanhoop en heel veel Imodium op, stapten we op de vertrekdag op de motor op weg naar Puebla. En daar ging het echt mis. Dachten we dat Oaxaca erg was, het kon echt nog veel erger.
We hebben 3x bijgeboekt omdat we te ziek waren om motor te rijden. We raakten kilo's kwijt, spiermassa ook, en onze wangen vielen in. Mijn haar deed raar, mijn kleding zwabberde om mijn lichaam, ik moest een broekriem kopen, en ik verzwakte heel erg. Want zelfs de aardappelpuree die we maakten met de daar gekochte waterkoker en oplepelden met reisbestek van de Miniso hield ik niet binnen.
Ik was zo ziek dat ik serieus overwoog naar een ziekenhuis te gaan. Anyway, lang verhaal kort: ik ben nu, maanden later nog steeds veel te moe, ik heb last van brain fog, ik merk dat ik soms moeite heb met mijn ogen, alsof ik niet kan focussen, mijn haar is nog steeds raar, ik ben kortademig, doodmoe of zelfs uitgeput. En hoewel ik elke dag minstens 2 kilometer wandel en vaker 5, blijf ik moe en kom ik niet meer vooruit lijkt het wel. Alsof al mijn energie gewoon echt helemaal op is. Totaal weg.
Dr Simi is een mooi concept, en na het kopen van een consult voor 70 peso in de apotheek (farmacia Similaris), en een lang relaas van mijn kant in mijn hakketakken Spaans, (echt, zal ik die taal ooit vloeiend beheersen??) dacht hij aan een vitamine B12 tekort. We spraken over eetgewoontes (als je op reis bent zijn die niet zo best) over leeftijd (blijkbaar ben je boven de 50 kwetsbaarder voor B12 tekort) en heel belangrijk: over de parasiet die zo'n aanslag op mijn lijf en met name mijn darmen heeft gepleegd. Je zag dat hij het vreselijk boeiend vond allemaal, eindelijk eens wat anders dan een verstopte neus, pijnlijke botten of een zere keel.
Wat hij vertelde klonk logisch, we kunnen een bloedtest doen, zei hij maar eigenlijk weet ik het wel zeker. En ik vertrouw zo'n jonge man op zijn bruine ogen. Ik ben toch te moe om me te verzetten. Hoe los ik het op? Vroeg ik. Nou ik kon een injectie doen, of tabletten met een hoge dosis vitamine B12 onder mijn tong laten smelten, zelfde effect. Ik koos de tabletten. A.) kon ik zelf en dan hoefde ik niet steeds naar hem toe en B.) ik hou niet zo van prikken. En bij de kassa bleek ook C.) een stuk goedkoper.
Simi zou Simi niet zijn als er een fijne aanbieding was, 3 halen anderhalf betalen. Voor de zekerheid beval de arts ook Omega 3 aan, 9 tabletten per dag zegt de verpakking, maar hij zei dat twee wel genoeg was.
En daar staan ze dan, 2 potjes in de vensterbank van de keuken. Zodat ik ze elke ochtend zie, en niet vergeet elke ochtend een nieuw onderdeel in mijn ochtendroutine uit te voeren: Pillen innemen.
In de vage hoop dat ik straks weer energie heb als een 18-jarige.
Ahum!
