Binnen alle luiheid waar ik in het vorige blog over schrijf zijn er wel rituelen. Vaste patronen die ontstaan als ankerpunten in mijn dag. Door het onregelmatige leven wat ik ruim 10 jaar lang leidde ben ik een mens van hier en daar een paar stevige vaste gewoontes. Het ochtendritueel is daar 1 van. Op mijn nieuwe woonplek is het iets van nuance verandert, maar niet veel.
Als je leven constant verandert en vaak onzeker is, zijn "rituelen" ,zoals ik ze noem, onvermijdelijke ankerpunten die een basis kunnen vormen waaraan je je kunt vasthouden binnen de chaos van alle dag. Zoals het inpakken van je tassen , het achterlaten van je hotelkamer en het opladen van de motor. Dat ging altijd volgens een vast patroon. Omdat het handig is, overzichtelijk, en omdat je dan omdat je volgens een niet vastgelegd maar wel ingebedde manier werkt niets kunt vergeten.
Mijn motorsleutels, altijd in dezelfde broekzak, zitten ze daar niet dan is er even een vlaag van paniek. Maar ook ik ben menselijk en soms zitten ze ergens anders. Maar meestal niet. De vaste volgorde van dingen doen biedt rust in het landschap van onzekerheid en chaos.
In de hotelkamers was het altijd wakker worden de badkamer door en dan koffie zoeken. Soms had ik een koffiemaker op mijn kamer en dan deed ik de koffie voor de badkamer. Maar meestal moest ik op zoek, in de gang of receptie van veel Mexicaanse hotels is wel gratis koffie, soms met koekjes of een zoet broodje. Zelfs in de afgelegen dorpen, of misschien wel: juist in die afgelegen dorpen, waar gastvrijheid nog een ding is en winst minder lijkt te tellen. Soms wandelde ik door de vroege ochtendlucht naar de dichtstbijzijnde Oxxo en haalde ik daar koffie. Maar koffie is onderdeel van mijn ochtendritueel.
Ik drink 1 kom koffie per dag, in de ochtend en dat is al jaren zo. Misschien was dat zelfs al wel in Nederland zo. Ik heb werkelijk geen idee. Maar goed. Ochtendrituelen dus. Ook nu, op mijn nieuwe woonplek ontstaan ze.
De zon komt net boven de bergen uit, ik ben niet zo heel vroeg vandaag, in mijn pyjama wandel ik van mijn appartement naar het oude huis open de deur naar de achterpatio en doe de lichten uit. Daarna open ik de keukendeur, loop door het huis, open de voordeur zodat alles lekker door kan tochten en doe ook het licht uit op de voorpatio. Op het huurdersplein gaan alle lichten automatisch, daar heb ik geen omkijken naar, maar rondom het oude huis wilde ik het met de hand doen. En niet met een sensor. Ik wandel terug, kijk of het mierennest nu echt uitgestorven is en loop naar binnen.
Ik maal mijn koffiebonen, terwijl de machine het bruine goud tot een grof mengsel vermaalt vul ik mijn Italiaanse koffiemaker met water, daarna de koffiehouder er in en de koffie, als ik alles dicht geschroefd heb gaat hij op de inductieplaat. terwijl ik wacht op de geuren leg ik de kussens in de tuinstoelen, zet mijn tafeltje buiten naast mijn mooie nieuwe rotan stoel die op de kleine patio. De grondgebonden appartementen hebben een kleine patio aan de voorkant. Ik vul mijn mok met suiker en melk. De bruine mok vandaag. Ik heb ook een lila, maar vandaag is het de bruine mok. Hij drinkt net even lekkerder en houdt fijner vast.
Ik ben een mens van emoties, ik heb een sprokkel-servies, ik koop geen bij elkaar passend serviesgoed ik koop uit emotie. Omdat ik er blij van word, of een ander goed gevoel bij krijg. Dus ik heb een donkerbruine mok, en een lila mok, ik heb Mexicaanse motieven bordjes en een Japanse ramen bowl, en een kitsch bord met azuurblauw en bloemen en vogels. En de ene dag ben ik in de stemming voor Mexicaanse motieven en de andere dag voor wat anders. Maar die bruine mok is wel de beste, die pak ik het meest.
Ik schenk de geurende koffie in de mok en zie de damp opstijgen. Het is echt een heerlijk koele ochtend, het begin van een snoeihete dag. Maar nu nog even niet.
Nog steeds in mijn pyjama nestel ik me in mijn mooie stoel en kijk naar de bomen, de vogels die er in leven en hoor de papegaaien in de palm achter mij met elkaar kletsen. Een duif scharrelt rondom het vogel-voederhuisje, veelvraten zijn dat. Ik zag dat ze zo hard schudden en schommelen om de laatste voor hun fijne zaadjes eruit te krijgen dat de zonnebloempitten die voor de vinken bedoelt zijn, alle kanten opvliegen. Ook emo beesten dus, emo vreters. Was ik ook ooit.Toen ik nog ongelukkig was in Nederland was.
Als mijn koffie en mijn halve liter "start van de dag"-water op is begin ik aan mijn morning pages. En dan is mijn ochtendritueel wel zo'n beetje voorbij. Ik leg een vitamine B12 tabletje onder mijn tong en ga kleding klaarleggen voor de dag: klussen of luieren, thuisblijven of weg, dat bepaald mijn kledingkeuze deze weken. Het douchewater is ook lekker koud, vannacht zijn de tinaco's opgevuld. Heerlijk, goed begin van mijn dag!
