Als jij net als ik in de jaren 60 bent opgegroeid, dan denk je anders dan de wereld om je heen die steeds jonger lijkt te worden. En steeds vaker heb je situaties die voor jou heel normaal zijn maar vreselijk lastig te begrijpen zijn voor iemand die in een totaal andere wereld is opgegroeid.
Ik heb zulke situaties soms met mijn zoon. Hij wordt wel eens simpel van mijn lege potjes fascinatie bijvoorbeeld. Gooi toch weg! Ik ga echt geen schroefjes in lege potjes doen zegt hij dan een beetje spottend, denkend aan zijn vader’s garage. En dan een week of twee later: hebben we iets om die kwasten in te bewaren? ja, kijk…..terwijl ik een “stom jij met je lege potjes”-potje tevoorschijn tover uit mijn verzameling.
Hij begint het nut ervan nu in te zien, net als dat hij al een tijdje ook zakjes en tasjes hergebruikt, dat was iets wat we in de Filipijnen grootschalig leerden omdat iedereen dat deed, net als lege petflessen en yoghurt tonnetjes. Man, de dingen die je daarmee kunt doen!!
Sommigen dingen willen er nog steeds niet in bij hem hoor, mijn elastiekjes en sluit-clipjes verzameling in een leeg boterkuipje bijvoorbeeld. En waarom ik de plastic doppen van de garrafones (20 liter watertonnen) bewaar als afvoer afsluiters. “voor een paar dubbeltjes koop je een echte” is zijn redenatie.
Ik erger me rot aan het feit dat dingen ook niet meer te repareren lijken en maar gewoon vervangen moeten worden. Gelukkig woon ik in een land waar ze alles lijken te repareren totdat het echt van gaarheid uit elkaar valt, maar sommige dingen zijn nu eenmaal niet meer te fixen, je met de cloud communicerende koelkast is een stuk lastiger voor de man om de hoek om onderdelen in te vervangen dan de wasmachine met een simpele draaiknop.
En mijn voorkeur gaat toch nog altijd uit naar een TV die niet geïnteresseerd is in mij en mijn gedrag, maar die mij simpelweg vermaakt op gezette tijden. En zoiets is wonderbaarlijk bijna niet meer te koop! Een TV die ik zelf kan instellen zonder account waar dan mijn hele internet gedrag achter geplakt wordt zodat ze ook na de aankoop nog geld aan me kunnen verdienen. Immers, ik ben van de generatie waar TV maar 2 zenders had en als je je programma mistte dan had je gewoon pech en moest de de verhaallijn de volgende keer weer zien op te pakken of je vroeg het na bij vrienden.
Ook dat, vriendjes, ik ging niet op play dates. Ik ging buitenspelen. En kwam regelmatig terecht in wat ze tegenwoordig levensgevaarlijke situaties zouden noemen: een klimrek zonder rubber padding, en die familie schommel waar je zo vreselijk lelijk je borstbeen aan kon stoten dat het je adem benam. En fikkie stoken in de bosjes en samen met je vriendjes bijna het park af laten branden. En als ik thuis moest komen aptte mijn moeder me niet, ze schreeuwde gewoon de straat in. En mijn vader floot op 2 vingers, en dan wist de hele straat: Jeanette en haar broertjes moesten thuiskomen.
In de tijd dat mijn zoon opgroeide begonnen al dat soort simpele vreugdevolle zaken te veranderen. En nu kan ik zien waar hij is in de stad met een dingetje op de kaart, en ik kan overal, altijd direct contact met hem opnemen. Bizar gewoon. Ik herinner me dat ik op mijn Zuid Amerika reis die ik maakte toen ik 17 was soms dagenlang op telefoonverbinding met Nederland zat te wachten, die dan soms zo slecht was dat het zonde was van de tijd en vooral van het geld. En dan praten mensen vandaag de dag over heimwee, terwijl iedereen onder je duim zit.
Het lijkt wel alsof bij het ouder worden het generatie verschil steeds groter wordt. Daar waar ik vroeger op school nog een inktlap maakte, kent hij het ding alleen uit mijn verhalen, ik denk niet dat hij er een beeld bij heeft, de lapjes stof, het knoopje in het midden, het zig-zag-schaar randje……hij groeide op met buitenspelen net als ik, zonder rubberen tegels, ook net als ik, maar de computer werd al snel deel van zijn leven. En zijn wereld was totaal anders dan de mijne ook al probeerde ik dingen vanuit mijn tijdperk mee te nemen zijn tijdperk in. Niet die inktlap hoor, maar andere dingen, zoals sparen voor iets wat je graag wilt hebben, en beseffen dat niet alles gaat zoals jij wilt op het moment dat jij het wilt end at je soms een beetje moet schikken en schuiven omdat het leven nu eenmaal niet alleen maar om jou draait.
In het minimalistisch bestaan van een nomadisch leven en onder invloed van andere culturen nam hij wel gewoontes over uit “mijn tijd” zoals dat recyclen van zakjes en tasjes. Maar hij trekt blijkbaar de grens bij glazen potjes, misschien een beetje uit angst teveel op zijn ouwelui te gaan lijken? Ik ken dat zelfde stille verzet, ik wil niet op mijn ouders lijken in veel dingen.
Ik moest wel een beetje lachen toen hij het glazen potje omarmde als opslag voor kwasten die een nachtje moeten wachten tot hij verder kan met de klus. En ik zag bij het opruimen van de stelling vol spullen dat hij dan wel geen spijkers in glazen potjes doet, maar er staat wel een wit plastic vitamine potje met spijkertjes.
We werken goed samen, twee generaties onder 1 dak. En soms werken we minder goed samen. En dan doen we even een tijdje ons eigen ding in onze eigen bubbel en geven we elkaar ruimte. Ik kom tot al dit geschrijf omdat ik de laatste maanden of misschien zelfs wel de laatste twee jaar het gevoel heb dat de afstand wat groter wordt, generationeel gezien. Ik begin te beseffen dat tijd niet oneindig is, terwijl hij nog denkt alle tijd van de wereld te hebben. En ik verzet me nog veel meer dan hij dat doet tegen die digitale wereld, terwijl hij die tot op zekere hoogte veel makkelijker omarmt vooral daar waar het in zijn voordeel werkt. Ik laat het steeds meer los, en plaats mezelf weer terug in die wereld van vroeger. De wereld waar een telefoon nog een telefoon was en niet een computer met veel te veel advertenties en tracking. Vroeger, toen ik nog naar de top 40 luisterde met mijn cassette recorder ernaast, en urenlang kaatsbal speelde tegen de muur, 1, 2 kopje thee, 3,4 glaasje bier, 5,6 kurk op de fles………
Nu geniet ik van gewoon lekker zitten, en helemaal niks doen, in een wereld die vastgekleefd zit aan zijn telefoon.
Wat zit je triestig voor je uit te staren, is zijn commentaar dan, en dan zeg ik: niet s triestigs aan hoor, gewoon even lekker niks doen.
Saai hoor, is dan zijn repliek.
