Er dwarrelt een vogelveertje langzaam naar beneden en landt voor mijn voeten tussen het stof en de piepschuim korrels die het terrein bezaaien als een soort ironische sneeuw. Het is heel vroeg in de ochtend, De zon piept net over de bergen en ik drink mijn koffie.
Als ik het veertje volg naar waar het ongeveer vandaan kwam zie ik ze zitten, verscholen tussen de bladeren van de Zeedruif. Mijn twee kleine Mexicaanse grondduifjes. Ze zijn er nog. Die duifjes paren voor het leven, en dit is een schattig stelletjes wat door de tuin scharrelde onder het vogelvoederplekje. Ik dacht dat alle bouwgeluiden en het stof ze voorgoed weggejaagd hadden. Ze zijn blijkbaar dus ook honkvast.
De bouwval die op het dak van mijn oude huis stond is tot op heuphoogte afgebroken en weer opgebouwd, zoals het hoort, met betonbalken en gevlochten staal. We hebben de eerste "ik-Vertrek"-tegenslag gehad. Je weet wel, dat moment in die uitzendingen waar mensen dan met hun handen in het haar verslagen tegen de camera praten, terwijl de zender de emotie tot de laatste druppel uitmelkt. Het gebouwtje wat daar op het dak ooit met trots door een familie gebouwd is en waar zelfs iemand in gewoond heeft had in Nederland al jaren geleden onbewoonbaar verklaard geweest. Sterker nog, het had de bouwinspectie niet eens overleefd. Dat blijkt wel als de ingenieur de probleemzone's aanwijst. Dat het na alle sloophamer slagen nog overeind staat zoals het staat is op zich al een wonder. Het moet verstevigd worden. Hij praat over betonnen balken, pilaren en metaal. En wijst, tekent op het laatste stukje muur de schetsen en legt uit waarom het 70.000 peso meer gaat kosten. Zucht......wijkende hoeken, draagconstructie dak, blablabla.........
We waren, anders dan die mensen uit die TV uitzendingen hier wel een beetje op voorbereid. Stoere vent die zijn (ver)bouwkosten binnen de ramingen weet te houden, zeker bij renovatie. Je moet altijd meer begroten dan je offerte. Maar toch is het even slikken. Temeer omdat we hem net gevraagd hebben voor een prijsopgaaf voor appartement nummer 4 waar overduidelijke brandschade is opgelapt op typisch Mexicaanse wijze: zo goedkoop mogelijk en niet persé veilig. En de badkamer daar is zo lelijk daar zitten wel 5 verschillende soorten tegels in, ook zo'n Mexicaans iets.
En dan zijn er nog de wijzigingen die mijn zoon doorvoert in zijn huis. Een raam hier maar niet daar, een extra aircon, een extra buis, een dingetje zus en een dingetje zo. Al met al lopen de kosten op.
De civil ingenieur die onze bouw begeleid doet ons een voorstel, hij noemt een vast bedrag en voor dat bedrag doet hij die versterking van de constructie, plus meerwerk zoals een aanrecht bouwen en een muurtje om de patio van mijn zoon, die extra buizen links en rechts, en verschuiven van ramen, en hij doet appartement nummer 4 helemaal, hij herstelt de dakisolatie, d elektrische installatie, vloer in de keuken en de hele badkamer en maakt het plafond weer mooi.
Mijn zoon aarzelt even, want het is een bom duiten tenzij je het omrekent naar Euro dan is het een lachertje. Maar voor onze peso rekening is het een bom duiten. Maar hij gaat akkoord. Het is geen slechte deal. Temeer omdat het nieuwe dak wat op mijn badkamer moet komen als ondervloer voor de badkamer van mijn zoon niet meegerekend was in de offerte, de ingenieur was dat vergeten, de sloop wel, de bouw niet. Hij nam zijn verlies met eer en zei dat het zijn fout was en dus geen kosten meebracht voor ons. Maar nu, met alles erbij en deze prijs is iedereen blij. En vooral mijn zoon, want die zag zo op tegen de problemen in nummer 4, alle elektradraden zitten vastgesmolten in de buizen. En alle dakisolatie is weggesmolten. En als ik alles terugreken van offertes die we al hadden voor het werk in nummer 4 inclusief het meerwerk in het Penthouse, heeft hij niet eens het herplaatsen van het badkamer dak doorberekend. Het lijkt wel een goeie goser. Maar we blijven alert. Vooral op ons budget, want dit is een fase in de bouw dat je er makkelijk overheen schiet.
Ondertussen veeg ik me lam, wat en stof maakt dat slopen van een gebouw, werkelijk! Alles zit onder een dikke laag grijs fijnstof, elke dag opnieuw en er hebben al wel 4 vrachtwagentjes vol puin ons terrein verlaten. En alle staal moet nog opgehaald worden, zoals de oude ramen, hekwerken, deuren, balken, betonstaaldraad en andere meuk. Ondertussen rijden leveranciers af en aan, stapels blocks, zakken cement, tegels, buizen, leidingen, en nieuw staal worden geleverd. Bergen zand en grind worden op het terrein gestort, en ik voel me ingegraven. En ik lijk wel een dependance van Homedepot, 1 van de grote bouwmarkten in Mexico vergelijkbaar met Gamma. EN als ik weg wil moet ik over en zandberg klauteren.
Het snijden van de betonblokken en frezen van de ruimte voor de leidingen maakt ook dikke stofwolken, maar ze zijn er bijna vertelt de voorman mij. De sloopvergunning en verbouwingsvergunning kregen we deze week, hopelijk de bouwvergunning voor het nieuwbouwstuk binnenkort. Maar met de inspecteur van de gemeente is afgesproken dat we met de bouw mogen beginnen ook al wachten we nog op het papiertje. Dus staan er elke dag twee heel introverte mannetjes ijzer te zagen en buigen en draadstaal te vlechten voor pilaren en balken die gestort moeten worden. Razendsnel en alles op de hand. De rest van de ploeg metselt, hakt en bikt. Het krijgt zienderogen vorm, hier een deur, daar de schuifpui, daar een raam.
De duifjes in de boom poetsen hun veren en maken zich klaar voor een nieuwe dag. Geen idee waar ze momenteel scharrelen, maar even niet bij ons. Het is gewoonweg te druk. Ik sta op en ga de WC boenen in appartement nummer 3, de bouwvakkers gebruiken die. Ik zet een extra rol pleepapier neer, het lijkt wel alsof die gasten het opvreten zo snel raakt een rol op. Scheut chloor erdoor, hopla, kunnen ze weer een dagje.
Ik haal het hangslot van de poort en doe de buitenverlichting uit voor zover dat niet automatisch gaat en zet de deuren in het oude huis tegen elkaar open voor wat tocht.
Mijn dag is begonnen.
