Mijn leven zit vol memorabele data, de dag dat ik emigreerde, de dag dat ik mijn motorrijbewijs haalde, de dag dat ik naar Kuala Lumpur vertrok, de dag dat ik......ik heb er tientallen, want de afgelopen 10 jaar van mijn emigrantenleven waren gewoon memorabel. Daar kan ik bescheiden over zijn, maar het is gewoon zoals het is: Memorabel.
Vandaag is ook zo'n dag: 15 juni. Want een jaar geleden vertrok ik na ernstige vertraging vanwege een nieuw nummerplaten systeem voor voertuigen, eindelijk uit Merida. De stad waar ik zo niet op mijn plek zat en waar ik noodgedwongen wel een tijdje moest blijven vanwege een paspoortvernieuwing, bankpas-vernieuwing, rijbewijs-vernieuwing, motoronderhoud en zo nog wat zaken waar je een vaste woon- of verblijfplaats voor nodig hebt.
Eindelijk was het dan zover, ik vertrok, al mijn bezittingen weer achterop. Een grote motorreis in het verschiet zonder duidelijk tijdspad, lekker zwerven door Mexico met mischien wel wat uitstapjes naar buurlanden. Ik had er zin in!! Temeer omdat ik ook in gedachten hou dat ik dit leven niet eeuwig vol kan houden en dat ik op mijn 65ste misschien wel tegen het einde loop van een nomadisch leven op de motor. Al was het maar vanwege de toenemende digitalisering en bwijslast die je moet kunnen overleggen om iets voor elkaar te krijgen bij banken en overheid. Maar vooral mijn leeftijd speelt in die gedachte een grote rol.
Want motorrijden in Mexico kan zwaar zijn, zelfs als je alleen maar tolwegen rijdt. Wegen zijn slecht, rotsblokken donderen van de berg af en verrassen je, elke bocht is spannend, verkeer is idioot hysterisch soms, en stukken rubber van banden van vrachtwagens vliegen je soms om de oren.
Wist ik veel dat deze reis al mijn laatste reis zou worden?
We hadden een "ongeveer route", we zouden naar Staten en steden waar we nog niet geweest waren. En soomige plekken zouden we opnieuw bezoeken omdat de weg daar nu eenmaal doorheen loopt.
Helaas moesten we Tamaulipas op het laatste moment schrappen omdat het daar puur oorlog was in die tijd. Het is daar in het grensgebied altijd al wat heethoofdig maar het leek nu redelijk uit de hand te lopen. Jammer, ik had graag helemaal langs de muur gereden, tot diep in Chihuahua. Nu besloten we vanwege veiligheid dan maar bij Veracruz al af te slaan en de lus naar het noorden eraf te snijden. Of we dan door Chihuahua zouden komen dat bekeken we onderweg wel.
Wisten wij veel.
We starten in een klein dorp aan een rivier, we bezochten de ruïnes bij Palenque, gruwden van de smeerbende bij Catemaco, genoten van Orizaba, sjeesden naar Oaxaca Stad voor een re-run. We zagen de stad tijdens de Covid periode en dat was een vertekend beeld. We wilden hem zien zonder restricties. En in Oaxaca ging het mis. Eigenlijk ging het in Catemaco al mis, maar we dachten dat het een voedselvergiftiging was. Het kwam, heftig en heel ziek en ging. Nou, da's mooi vlot voorbij dachten we beiden en gaven de schuld aan een vaag kipgerecht.
Maar in Oaxaca werden we beiden alweer ziek, en ook zo ziek dat we niet zo goed wisten wat we ermee aanmoesten. We zijn wel vaker ziek op deze reis die al 10 jaar duurt. Maar dit was anders. Dit kwam in golven. En dit leek op geen enkele medicatie te reageren. Maar ook dit leek voorbij te gaan, we knapten weer op, mijn koorts zakte, we zaten minder uren op de plee, besloten via de tolweg naar Puebla te rijden. Geen kleine weggetjes, meer kans op benzinestations en eventueel apotheken, want helemaal fit waren we niet echt. En er was een soort van vaagheid in ons hoofd waardoor we geen spannende bergritten wilden doen door afgelegen gebieden.
In Puebla, nog geen 3 weken onderweg, hebben we 5 weken ziek in het hotel gehangen. Dit zat niet in de planning! Nu ja, lang verhaal kort in Catemaco hebben we een parasiet opgelopen Cryptosporidiosis, kortweg Crypto. het grappig eis dat vele mensen die in Mexico ziek worden denken dat het Moctezuma's Revenge is, Een Mexicaanse variant van Dehli Belly, maar vaak is dat dus niet zo. Wij hadden het echter wel heel erg. We hebben een week in dat crypto dorp gezeten, zoals we het noemden. En we waren dood en doodziek, in een golfbeweging die een bijzonder verloop kende en al onze energie, al ons vet en onze spiermassa deed slinken.
We besloten toen het weer een beetje ging om door te rijden naar Barra de Navidad, en om daar een maand aan te sterken. In het hotel van Kate. Zij heeft een kleinschalig hotel met zelfvoorzienende kamers in een rustig deel van dit voornamelijk Mexicaanse toeristendorp. Veel verse vis, zeelucht, zonsondergangen en heel veel slapen.
En daar besloten we de reis in te korten en naar het beoogde eindpunt te rijden. Niet zo snel mogelijk, maar wel snel. We hadden geen zitvlees meer over en zeker geen spiermassa en de brainfog was ook na de maand in Barra de Navidad nog mega.
De reis, waar ik zo'n zin in had, was een uitdaging! Om het woord "drama" maar niet in de mond te nemen. Nu een jaar later kijk ik er met gemengde gevoelens op terug. Ik heb echt wel een leuke reis gehad, voor zover dat mogelijk was tussen de golven van de parasitaire uitbraak door, en in de nasleep. Puebla is altijd een fijne stad, Barra de Navidad een geweldig vakantie dorp. En de steden en dorpen daarna waren prachtig om te zien en mee te maken.
Maar met weinig energie en ingeperkte tolerantie voor heel veel voedsel is het lastig navigeren. En ik ontwikkelde een soort antipathie tegen het motorrijden. Mijn spieren deden niet wat ik wilde, mijn stuitje deed vreselijk pijn omdat mijn billen weg waren omdat ik amper voedsel verdroeg. En ik had moeite met focussen, dat alles maakte dat ik me oud en kwetsbaar voelde.
Tijd om naar huis te gaan. We hadden bedacht dat als Puebla, Oaxaca, Barra de Navidad of Hermosillo geen leuke woonplekken leken we door zouden rijden tot aan La Paz en dan daar een huis te zoeken en wortel te schieten. Vanaf de derde week van de reis werd dat een steeds aanlokkelijker idee. Tot we het uitspraken naar elkaar en besloten niet nog een extra slinger door het land te maken ter hoogte van de Noordelijke staten.
En nu ben ik hier, in La Paz, ik heb een vaste plek gevonden en met gemengde gevoelens stap ik elke dag op de motor om naar die nieuwe plek te rijden en te werken aan het bewoonbaar maken van mijn 'thuis".
Ik ben nog steeds niet helemaal gezond. Mijn maag heeft een raar spasme elke keer als ik eet, een soort antiperistaltische beweging die na elke maaltijd wel 10 minuten duurt. Ik kan slecht tegen vet, ik heb nog steeds moeite met mijn zicht en focus en ik slik nog steeds vitamine B12 bijvoorbeeld. Af en toe hop ik binnen bij Dr. Simi's collega en bespreek ik de stand van zaken. Kan jaren duren volgens hem, als het ooit al helemaal verdwijnt. Iets met leeftijd, en de intensiteit van de opgedane parasiet.
En daar zit ik dan, een memorabele datum, omdat het ook zo'n beetje de laatste datum was dat ik met plezier op de motor zat, gezond was en nomade was. Toen ik vertrok uit Merida had ik geen idee dat het zo zou verlopen en dat de datum die ik aan de ketting met mooie herinneringen reeg een nare bijsmaak zou krijgen. Een nasleep die die ketting bijna veranderde in een strop. Of zo'n ketting met een bal aan het einde, die je met je meesleept.
Als ik de laatste maanden een ijsje eet in het park, haal ik bewust leuke herinneringen op aan die laatste motorreis. Want ik wil positief terugdenken aan die reis.
Tequisquiapan het geografisch middelpunt van Mexico, en dat leuke museum met al die Mexicaanse taferelen (zie foto). Leon, wat een prachtige stad! Ikea in Puebla, dat was best een beetje emotioneel om in een stukje Europa te lopen als je zo ziek zit te zijn in een hotelkamer. Geloof me, niks is ellendiger dan ziek zijn in een hotel.
Barra de Navidad, met zijn geweldige branding en prachtige zonsondergangen en het mooiekleine hotel van Kate waar het wederom heerlijk toeven was. Hermosillo, alweer, blijft een leuke stad, en de hilarische vergissing van het hotel in Mazatlan, wat een puinzooi en een herrie daar. En El Fuerte, ook wel grappig en hoe heette dat ene dorpje ook alweer waar we zulke lekkere gebakken vis aten? En dan de Sonora woestijn all over again, ik had het niet willen missen, het was de derde keer dat ik daar doorheen trok en elke keer vind ik het zo prachtig dat woorden te kort schieten. Het geluid van de stilte.......dat is de Sonora Woestijn.
Mooie herinneringen. Die moet je vasthouden. En hoewel de ziekte nog met een paar weerhaakjes in mijn lijf vastzit ga ik er van uit dat het met de tijd beter wordt. Gelukkig is ons menselijk brein zo ingesteld dat negatieve emoties naar achteren verdwijnen en de gelukkige blijven bestaan. Het mooie museum in Tepic bijvoorbeeld, of die prachtige rit van Oaxaca naar Puebla, en Orizaba wat een geweldig stadje, en dan eindelijk de Pico de Orizaba zien die op alle reizen hardnekkig in de wolken bleef en nu tevoorschijn kwam. En die leuke dierentuin langs de woest stromende rivier, hoe leuk was dat, en die heerlijke broodjes beenham die we daar ontdekten.......En dan het landelijke Caborca en San Felipe lekker slapen aan het strand.......
Mooie herinneringen, memorabele datum. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die zoiets memorabels hebben op 15 juni als dat ik heb.
Kostbaar.
